Исламские ценности перед лицом смуты.

Исламские ценности перед лицом смуты.

Гирт Вилдерс, - разжигатель пламени смуты в Голландии, - был осужден не только мусульманами всего мира, но и каждым разумным человеком. Ведь огонь смуты задел чувства не только мусульман, но в то же время он направлен на подрыв мира во всем мире, мира, который опирается на взаимопонимание и уважительное отношение людей друг к другу. Нет сомнения в том, что с самого начала 21-го века в определенных кругах заявила о себе постепенно складывавшаяся вражда по отношению к Исламу и мусульманам. При каждом удобном случае определенные круги выдвигают лозунги и демонстируют манеры и поведение, побуждающие остальных к поступкам, направленным против Ислама и ценностей этой религии. Посредством этого они стремятся, с одной стороны спровоцировать мусульман, а с другой стороны в глобальном масштабе внедрить в подсознание масс неприятие Ислама и исламофобию. В этом ряду особенное внимание привлекают фанатичные религиозные круги и политические лицедеи. Невозможно объяснить их неприятие и нападки на Ислам и мусульман только лишь враждебностью, питаемой чувством исторического страха и боязни по отношению к Исламу и к мусульманам. Нет. Эти круги сознательно раздувают антагонизм по отношению к Исламу как с позиции исповедуемой ими религии, так и с точки зрения политических расчетов. Тем не менее, стало очевидным серьезное ограничение политикой секуляризации, опирающейся на принцип внерелигиозности социо-культурной среды западно-христианского мира, сфер влияния традиционного христианства и, напротив, столь же очевидным стало становление ислама, как универсального феномена, ценром притяжения и предметом повышенного интереса людей во всех уголках мира. Чтобы понять это, достаточно взглянуть на номера журнала Der Spiegel за 2007 год, посвященные исламской тематике, а также на многочисленные заявления Папы Римского, которые он делает при каждом удобном случае, говоря о том, как секуляризм в западном мире переворачивает с ног на голову христианские ценности. Особенно заметным явлением становится то, что разномастные политики воспринимают усугубляющееся на Западе враждебное отношение к иноземцам как удобное средство, и в этой связи они, с целью наработки личного политического веса, всё активнее используют в своих выступлениях выражения, возбуждающие чувство расового превосходства.

Совершенно очевидно, что целью подстрекательских акций, направленных против Ислама, его Священного Писания и ценностей, является провоцирование мирового мусульманского сообщества; и что посредством событий, которые неизбежно происходят в свете этого, в мировом масштабе нагнетают антагонистический настрой и чуство страха по отношению к Исламу. Противоядием, благодаря которому будут нарушены эти планы и уничтожены раздор и смута, является здравомыслие мусульман, их сплоченность на основе братской любви друг к другу, осознание ими величия ценностей, которыми они владеют, а также ставка на собственные силы и возможности. Порочные и испорченные члены общества во все времена и против всех пророков строили разнообразные злонамеренные планы. Эти планы, направленные против того или иного пророка и проповедуемого им послания, представляли собой комплекс мер, начиная от беспочвенных обвинений и клеветы до проклятий и неприкрытых угроз. Предпринимались и более радикальные меры, как, например, мобилизация общества на борьбу с пророками и их последователями, их преследование и изгнание, а порою даже физическое уничтожение. Такое положение дел не изменилось ни при жизни последнего пророка ислама досточтимого Пророка Мухаммада, ни после него. Начиная со времен арабского общества времен джахилийи вплоть до наших дней, противники Ислама обрушивали на исламское Священное Писание, учение и на самих мусульман бесконечные пустые обвинения, предпринимали массированные кампании по очернению этой религии и строили против мусульманства всяческие козни. Иногда эти кампании приводили к проявлениям жестокости и насилия по отношению к мусульманам. Однако мусульманам, благодаря их верности религии Аллаха, исповедуемым ими высоким моральным ценностям и опоре на свои силы, всегда удавалось свести к минимуму эффективность таких акций. Напротив, присущие им высокие нравственные ценности и исторический опыт в области долговременного мирного сосуществования в противоречивом окружении, стали уникальными позитивными примерами, которые мусульмане предложили всему человечеству.


Вот и в наши дни нерушимая верность фундаментальным ценностям ислама является наиглавнейшим фактором, который мусульманам следует в первую очередь сохранять перед лицом антиисламских кампаний. Ведь источником этих ценностей являются Аллах и Его Посланник. И сделать это, благодаря любви к Аллаху и его Посланнику, благодаря исполнению того, что посредством Посланника было возложено на нас в Коране и заветов самого Пророка, благодаря повиновению Посланнику Аллаха и следованию завещанным им путем. Ведь в Коране сказано: "Если любите вы Аллаха, следуйте за мной, и Аллах возлюбит вас и защитит вас от грехов ваших" (Али Имран, 31). Единство и сплоченность мусульман всего мира, объединенных любовью Аллаху и Его Посланнику, разъяснение ими другим людям неоспоримых превосходств и достинств ислама на фоне собственной преданности исламским ценностям, выражающейся в верности Корану и Сунне, непременно сведут к нулю любые козни, направленные против ислама.

BiR HADiS

Adamın biri Hz. Peygamber’e:

Allah dilemedi, ben diledim, demişti.

Allah Resulü ona şu uyarıyı yaptı:

Allah’a ortak koştun bu sözünle.

Sadece Allah diler

(Allah dilemezse hiçbir şey olmaz)

Hadis

(İbn-i Abbas).

IL PROFETA MUHAMMAD (S.A.'A.S.)

IL PROFETA MUHAMMAD (S.A.'A.S.)

Secondo la tradizione, il patriarca Abramo condusse Agar e il loro figlio Ismaele (su di loro sia la Pace) verso l'interno dell'immenso deserto a nord della penisola Araba, in una desolata valle a sud della terra di Canaan. Vennero presi dalla sete e Agar, temendo per la vita del bambino, salì su una roccia per vedere se vi fosse qualcuno che poteva aiutarli. Non vedendo nessuno corse verso un altura, anche questa volta senza esito. In preda al panico, la donna corse sette volte da un punto all'altro, finché alla fine della settima corsa, stremata, sedette a riposare su una roccia. Apparve l'angelo, che le ordinò di alzarsi e di sollevare il fanciullo. Le annunciò che Dio avrebbe creato, per mezzo di Ismaele, una grande nazione. Quando riaprì gli occhi, Agar vide una sorgente d'acqua scaturire dalla sabbia proprio nel punto in cui in tallone del bambino aveva premuto il terreno.

Da allora la valle divenne luogo di sosta per le carovane che percorrevano il deserto, poiché l'acqua era buona e abbondante: il pozzo prese il nome di Zamzam. Un giorno Abramo fece visita al figlio e Dio gli mostrò il punto esatto, vicina al pozzo, sul quale lui e Ismaele dovevano edificare un santuario. Spiegò loro come doveva essere costruito: il nome dell'edificio, derivato dalla sua forma, sarebbe stato Ka'bah, ovvero cubo. I quattro angoli dovevano essere orientati secondo i punti cardinali, e in quello orientale doveva essere collocata l'oggetto più santo: una pietra d'origine celeste e di colore nero. II grande pellegrinaggio alla Mecca, così come venne istituito da Abramo, doveva avere luogo una volta l'anno, ma altri minori potevano essere compiuti in qualsiasi momento. In numero sempre crescente, da tutte le patti dell'Arabia e da altri paesi, i pellegrini iniziarano il loro afflusso alla Mecca.

Il pellegrinaggio. Quando l'edificio della Ka'bah fu completato, Dio comandò ad Abramo di istituire il rito del pellegrinaggio alla Mecca:

"Purifica la Mia Casa per coloro che vi compiono circumambulazione, si fermano in piedi vicino ad essa e si inchinano e fanno le prostrazioni.

E proclama agli uomini il pellegrinaggio, in modo che essi possano venire a te su snelli cammelli, da ogni profonda vallata" (Corano XXII, vv. 26-27).

Con il passare dei secoli, e per vari motivi, la purezza del culto al Dio unico andò perdendosi. Anche il pozzo di Zamzam fu soppresso.

Il pozzo di Zamzam

è un piccolo spiazzo detto Hijr Ismà'il, perché sotto le pietre che lo pavimentano si trovano le tombe di Ismaele e Agar. Una notte 'Abd al-Muttalib, mentre dormiva in quel luogo, come amava fare per essere più vicino possibile alla Casa di Dio, ebbe la visione di una figura che gli ordinava di scavare il pozzo di Zamzam, dopo avergli dato le indicazioni per trovarlo. Con il ritrovamento del pozzo venne alla luce anche il tesoro sepolto sotto la sabbia. Con abilità e coraggio 'Abd al-Muttalib riuscì a scongiurare lo scontro tra i clan. Da allora fu stabilito che fosse il clan di Hàshim a prendere in custodia il pozzo di Zamzam.

Diretti responsabili furono i membri della tribù di Giurhum, proveniente dalla Yemen. I Giurhum si erano assicurati il controllo della Mecca, e i iscendenti di Abramo lo avevano tollerato, perché una moglie di Ismaele apparteneva a quella tribù. Ma venne un tempo in cui i Giurhum cominciarono a ommettere ogni sorta di iniquità, tanto da finire cacciati dalla città. Prima di partire, riempirono il pozzo con parte del tesoro del Santuario e lo coprirono di sabbia. Dopo di loro, divennero Signori della Mecca i Khuza'ah, una tribù araba discendente da Ismaele, emigrata nello Yemen e poi ritornata nel nord. Costoro non fecero nessun tentativo per ritrovare il pozzo, e posero l'idolo siriano Hubal all'interno della Ka'bah.

Nel IV secolo d.C. circa, un uomo di nome Qusay, membro della tribù araba Quraysh, discendente da Abramo, sposò la figlia del capo dei Khuza'ah. Alla morte del suocero, Qusay governò la Mecca e divenne il custode della Ka'bah. Ebbe quattro figli. Nonostante il più importante e onorato, già mentre il padre era in vita, fosse 'Abdu Manaf, il padre gli preferì come successore il meno capace primogenito 'Abd ad-Dat.

Lo scontro si verificò nella generazione successiva, quando una metà dei Quraysh si raccolse attorno al figlio di 'Abdu Manàf, Hashim, che era senza dubbio l'uomo più degno del tempo. La violenza era tassativamente proibita, non solo nell'area del Santuario ma anche in un raggio di molti chilometri intorno alla Mecca. Si arrivò dunque a un compromesso tra le due fazioni: fu convenuto che i figli di 'Abdu Manaf mantenessero il diritto di esigere le tasse e di provvedere i pellegrini di cibo e bevande, mentre i figli di 'Abd ad-Dàr avrebbero continuato a tenere le chiavi della Ka'bah e gli altri diritti. Lungo la via delle carovane e a circa undici giorni di cammello a nord della Mecca si trovava l'oasi di Yathrib, abitata da tribù di ebrei, ma sotto il controllo di una tribù araba proveniente dal sud. Questa tribù successivamente si divise in due clan, Aws e Khazraj, in lotta tra loro. Hashim chiese la mano della donna più influente dei Khazraj ed ebbe da lei un figlio, 'Abd al-Muttalib, che fin da giovane mostrò di possedere doti di condottiero. E infatti, alla morte dello zio, a lui venne conferito il compito di nutrire e dissetare i pellegrini. 'Abd al-Muttalib era rispettato dai Quraysh per il suo coraggio, e per le doti di affidabilità, generosità e saggezza. Gli mancava però qualcosa di molto importante per la società araba: i figli. 'Abd al-Muttalib pregò Dio di favorirlo mandandogli figli, e aggiunse alla preghiera il voto che, se fosse stato benedetto con dieci figli, avrebbe sacrificato uno di essi alla Ka'bah. La preghiera venne esaudita, e quando i figli raggiunsero l'età adulta, il padre li radunò e disse loro del patto con Dio, pregandoli di aiutarlo a mantenere l'impegno preso; li condusse al Santuario dove ognuno di loro consegnò la propria freccia perché fosse giocata a sorte. uscì la freccia del più giovane e più amato 'Abd Allah. Le proteste delle donne della famiglia convinsero 'Abd al-Muttalib a consultare una saggia donna della sua città natale, Yathrib. Poiché il riscatto di un uomo stabilito alla Mecca era di dieci cammelli, la donna consigliò di gettare le sorti tra il ragazzo e dieci cammelli. Solo la decima volta la freccia cadde verso i cammelli: al posto del ragazzo si dovettero dunque sacrificare cento cammelli. Quella era la volontà di Dio, e 'Abd Allah fu salvo. Il padre decise allora di dargli moglie e fu scelta una nipote di Qusay, la bella Amina, figlia di Wahab. Il matrimonio si celebrò nel 569, anno che precedette quello conosciuto come "l'anno dell'Elefante".

Nascita di Muhammad (s.A.'a.s.). Nel 570, 'Abd Allah fu assente dalla Mecca, poiché si era recato a commerciare in Palestina e in Siria. Sulla via del ritorno, si fermò presso la famiglia della nonna, a Yathrib, e 11 cadde ammalato e in pochi giorni morì. Grande fu il dolore di tutta La Mecca, e l'unica consolazione del padre di 'Abd Allah e della moglie Amina fu il bimbo nato alcune settimane dopo la morte del padre. Al neonato, subito portato dal nonno al Santuario e nella Casa di Dio per innalzare una preghiera di ringraziamento, fu dato il nome di Muhammad (s.A.'a.s.).

Abd al-Muttalib sussurra nell'orecchio dell'elefante. Istambul, Topkapi

L'Anno dell'Elefante

Nel 570 lo Yemen era sotto la dominazione abissina, e un abissino di nome Abrahah ne era il vicereggente. Il suo obiettivo era soppiantare La Mecca quale più importante centro di pellegrinaggio, e per questo scopo fece costruire una grande cattedrale a San'à. Questo suscitò l'ira delle tribù arabe e un membro di una tribù affine ai Quraysh decise di profanare la chiesa.

La conseguenza fu che Abrahah, infuriato per questo gesto, giurò di radere al suolo la Ka'bah. A tal fine preparò un grande esercito, alla testa del quale mise un elefante, Fu solo un miracolo divino a salvare la Ka'bah dalla distruzione e l'esercito di Abrahah si ritirò, sconfitto da stormi di uccelli mandati da Dio per colpire l'armata con pietre sterminatrici.

Pochi erano gli Arabi che sapevano leggere, ma il desiderio delle famiglie nobili era che i loro figli imparassero a parlare la lingua araba pura. L'eloquenza e la bellezza del discorso erano considerati una virtù e i meriti di un uomo in gran parte erano dovuti alle sue doti di poeta e alla perfezione della sua poesia. La tribù dei Quraysh, recentemente adattata alla vita sedentaria, era incline ad affidare i propri figli a nutrici beduine, che li allevavano alla sana vita del deserto. Il piccolo Muhammad (s.A.'a.s.) fu affidato a una donna di nome Halimah, che aveva il compito di allattarlo e di farlo crescere all'aria aperta, nei grandi spazi del deserto, con la libertà per l'anima che questo offre. Il bimbo visse nel deserto per tre anni.

La purificazione. Quando Muhammad aveva tre anni, accadde un episodio molto significativo, che contribuì alla purificazione del suo spirito. Mentre stava giocando con il fratello di latte dietro le tende, si presentarono due uomini vestiti di bianco che recavano un bacile d'oro pieno di neve. Presero il bimbo e lo distesero a terra, gli aprirono il petto e con le mani gli estrassero il cuore. Tolsero un piccolo grumo nero, che buttarono via. Poi lavarono il cuore e il petto del bambino con la neve e lo lasciarono andare. Il racconto del fratellino che aveva assistito all'episodio allarmò la nutrice, che decise di riportare subito Muhammad alla sua famiglia per timore che gli potesse capitare qualcosa di grave.

Quando ebbe sei anni la madre volle portarlo a conoscere i parenti di Yathrib. Durante il viaggio la donna si ammalò e morì in pochi giorni. Il nonno si prese cura del bimbo rimasto orfano, riversando su di lui tutto l'amore che aveva per il figlio morto. Due anni più tardi, sul letto di morte, affidò Muhammad (s.A.'a.s.) ad Abu Talib, fratello del padre del ragazzo, che non fu meno affettuoso e premuroso del vecchio 'Abd al-Muttalib.

Abu Tàlib aveva tanti figli ed era povero, e perciò il nipote si sentì obbligato a contribuire al proprio sostentamento, portando al pascolo pecore e capre: passava così molto tempo in solitudine, tra le colline sopra la Mecca.

Qualche volta lo zio lo portava con sé nei suoi viaggi; all'età di dieci anni circa, Muhammad (s.A.'a.s.) partì insieme allo zio con una carovana di mercanti diretta in Siria. A Bostra, sulla via delle carovane dirette alla Mecca, incontrarono un monaco cristiano di nome Bahira, che conosceva la predizione di antichi manoscritti sulla venuta di un profeta per gli Arabi. Non appena vide il ragazzo ed ebbe osservato bene il suo viso, il monaco capi che quello era il profeta atteso e lo comunicò allo zio, chiedendogli di mantenere il segreto.

Il giovane Muhammad. All'età di venticinque anni Muhammad era di statura media, di corporatura snella, con larghe spalle; i capelli e la barba erano folti, neri e leggermente ondulati. Aveva la pelle chiara, la fronte ampia. Gli occhi, con un largo taglio ovale e ciglia lunghe e folte, erano neri secondo alcune descrizioni, castani secondo altre.

Muhammad (s.A.'a.s.) rimase celibe più a lungo di quanto fosse solito nella società araba, a causa della sua povertà. Allora usava sposarsi tra cugini e il giovane invano chiese allo zio la mano della cugina Umm Hàni, che fu data in sposa ad un altro cugino per motivi economici e di alleanze tra i clan. Tra i più ricchi mercanti della Mecca c'era anche una donna, Khadijah, del potente clan degli Asad e lontana cugina dei figli di Hàshim. Dalla morte del secondo marito, era solita assumere uomini che commerciassero per lei. Khadijah aveva già sentito parlare di Muhammad (s.A.'a.s.), che nella città di Mecca godeva la fama di al-Amin, "il fidato, l'onesto". Un giorno Khadijah gli affidò l'incarico di portare alcune merci in Siria. Al ritorno dal viaggio Muhammad (s.A.'a.s.) si recò personalmente a casa di Khadijah con le mercanzie che aveva acquistato in Siria e col ricavato delle vendite.

Khadijah era una bella donna, anche se più vecchia di Muhammad (s.A.'a.s.) di circa quindici anni. Il guadagno non sembrò interessarla quanto il fascino del giovane stesso: in breve, mandò un'amica a combinare il matrimonio. Il giorno delle nozze la moglie donò al marito uno dei suoi schiavi, un giovane di quindici anni di nome Zayd, che divenne figlio adottivo di Muhammad (s.A.'a.s.). All'età di trentacinque anni, per sollevare lo zio dalle difficoltà economiche, Muhammad (s.A.'a.s.) accolse il cugino 'Ali nella sua casa. In quell'anno i Quraysh decisero di ricostruire la Ka'bah e affidarono a Muhammad (s.A.'a.s.) il compito di collocarvi la Pietra Nera.

Il ritiro. Muhammad (s.A.'a.s.) amava la solitudine e la meditazione, e si recava in ritiro spirituale in una grotta del Monte Hira', nei pressi della Mecca. Una notte, nel suo quarantesimo anno d'età, in quello che sarà poi il mese di Ramadan, tradizionalmente dedicato al digiuno e al ritiro, mentre era solo nella grotta, Muhammad (s.A.'a.s.) vide un Angelo in forma umana, che (secondo alcune fonti) gli ingiunse di leggere. Spaventato, Muhammad (s.A.'a.s.) fuggì dalla grotta. Raccontò l'accaduto alla moglie, che corse a riferire tutto al cugino Waraqah, un hanif (credente monoteista) grande conoscitore delle antiche scritture. Questi annunciò alla donna che il marito era il Profeta premesso. A questa seguirono altre conferme, direttamente dal Cielo sotto forma di rivelazioni. Incoraggiato dalla moglie, Muhammad (s.A.'a.s.) cominciò a narrare dell'Angelo e delle Rivelazioni a coloro che gli erano più vicini e più cari. I primi ad accettare le regole della nuova religione, dopo Khadijah, furono il cugino 'Ali, il figlio adottivo Zayd, e l'amico fidato del Profeta, Abu Bakr, un uomo amato e rispettato, poiché era di grande cultura, gentile e piacevole. Per suo tramite molti aderirono alla nuova religione, e anch'egli, come Khadijah, non esitò a dedicare tutte le sue ricchezze alla causa dell'Islam. Il gruppo dei credenti, uomini e donne, cresceva sempre più, anche se nessun invito ad aderire alla nuova religione era stato fatto pubblicamente.

Nei primi tempi dell'Islam i compagni del Profeta andavano sempre in gruppo a pregare, senza essere visti, nelle vallate vicino alla Mecca. Accadde che alcuni idolatri li sorprendessero in preghiera e brutalmente li coprissero di insulti. I musulmani decisero di non far uso della violenza, finché Dio avesse deciso altrimenti.

Quando Muhammad (s.A.'a.s.) proclamò apertamente la nuova religione, i Quraysh parvero disposti a tollerarla. Ma quando si resero conto che essa si contrapponeva ai loro dei, alla loro tradizione e ai loro principi, temettero per la loro attività commerciale e si appellarono ad Abu Talib perché ponesse freno alle attività del nipote. Ma le pressioni dei Quraysh non ebbero alcun esito. I Quraysh si limitarono allora a una persecuzione capillare contro i credenti che non godevano di protezioni.

Persecuzioni. La conversione di 'Umar non dissuase lo zio Abu Jahl dal perseguitare i musulmani. Venne stilato un documento in cui i Quraysh si impegnavano a non sposare donne del clan di Hashim, né a dare le proprie figlie in matrimonio a uomini hashimiti, né a vendere o comperare nulla da loro. Circa quaranta capi quraysh posero il loro sigillo su questo accordo, anche se alcuni di loro furono costretti a farlo e il documento fu depositato all'interno della Ka'bah. Il bando contro i musulmani restò in vigore per due anni senza produrre gli effetti desiderati. Infine venne ufficialmente revocato per iniziativa di alcuni capi che non lo avevano mai condiviso.

Le origini della comunità. Il numero dei credenti aumentava continuamente, malgrado la crescente ostilità dei meccani nei loro confronti. Accadde anche che il Profeta venisse aggredito ed insultato apertamente dal maggiore nemico dell'Islam, Abu-l-Hakam, rinominato poi Abu Jahl, "padre dell'ignoranza". Il Profeta non reagì, ma si limitò ad alzarsi per fare rientro a casa. Hamza, uno zio del Profeta, venuto a conoscenza dell'accaduto, si recò prontamente alla moschea, dove era seduto Abu Jahl con alcuni Quraysh, e lo colpì sulle spalle con l'arco, con tutta la sua forza. Questi non reagì, per evitare il peggio: anche perché Hamza dichiarò davanti a tutti la sua adesione all'Islam. Questa nuova vittoria di Muhammad (s.A.'a.s.) allarmò i Quraysh: la figura di Hamza, grande guerriero, dava all'Islam forza e protezione. Dopo questo episodio, i Quraysh ritennero necessario trovare un immediata soluzione per porre fine ad un processo che stava portando alla rovina il loro prestigio tra gli Arabi e minacciava i loro interessi. Uno di loro si recò dal Profeta, che era seduto da solo vicino alla Ka'bah, per trattare con lui; ma Muhammad (s.A.'a.s.), oltre a restare fermo nelle sue posizioni anche davanti a offerte allettanti, continuò a rafforzare la sua comunità con fedeli sempre più influenti, come 'Uthman, un membro del clan umayyade degli 'Abd Shams ricco e rispettabile, e con giovani Quraysh, attirandosi ancor più l'ostilità dei loro genitori. Ben presto il Profeta si rese conto che, se egli stesso era risparmiato dalle persecuzioni, molti dei suoi seguaci ne erano vittime. Per metterli in salvo, ordinò loro di trasferirsi in Abissinia. "E' una terra di sincerità religiosa" disse, "dove c'è un re sotto la cui tutela nessuno soffre ingiustizia". Gli emigrati furono accolti molto bene in quella terra e fu loro accordata piena libertà di culto. Questo gruppo, composto da ottanta persone senza contare i bambini piccoli che avevano portato con sé, costituì il nucleo della prima emigrazione dell'Islam.

Alla Mecca intanto, dopo un fallito tentativo di sabotare la fuga in Abissinia, si inaspriva la persecuzione contro i musulmani rimasti. Ma accadde anche che il nipote di Abu Jahl, 'Umar figlio di Khattab, che era stato tra i più violenti esecutori delle istruzioni dello zio contro i fedeli musulmani, abbracciasse l'Islam. Il suo coraggio lo spinse a pregare apertamente di fronte alla Ka'bah esortando i musulmani a pregare con lui.

Nell'anno 619 morì, a sessantacinque anni, Khadijah. La morte dello zio Abu Talib giunse poco dopo quella della moglie, gravando di dolore l'animo del Profeta e indebolendo la sua posizione. Nello stesso anno egli sposò Sawdah, quasi trentenne, anche lei vedova. Alcuni mesi dopo la bella e giovane figlia di Abu Bakr, 'A'ishah, venne promessa a Muhammad (s.A.'a.s.).

Aws e Khazraj. A Yathrib le due tribù, sempre in contrasto tra loro, cercavano alleanze con alcune le tribù ebraiche che vivevano nell'oasi. I rapporti, però, erano di reciproca diffidenza, dovuta al fatto che gli ebrei, monoteisti, non avevano simpatia per gli Arabi politeisti. Quando gli Arabi udirono che alla Mecca c era un uomo che si proclamava Profeta, le loro ricerche di alleanza si volsero in quella direzione. Una delegazione inviata dai capi degli Aws si recò alla Mecca per chiedere aiuto ai Quraysh contro i Khazraj, ma la risposta fu negativa. Durante l'attesa, il Profeta volle offrire loro qualcosa di meglio di ciò per cui erano venuti: recitò una parte del Corano. Ma essi erano restii a convertirsi. In seguito ebbe luogo il quarto conflitto tra le due tribù.

Nel 620, durante il pellegrinaggio, ad 'Aqabah, una località vicina a Mina in direzione della Mecca, avvenne l'incontro con sei uomini di Yathrib della tribù di Khazraj, che accettarono di adempiere alle condizioni loro imposte dall'Islam.

Nel frattempo, il quarto e più aspro conflitto tra Aws e Khazraj, avvenuto nella città di Yathrib, non aveva avuto esiti decisivi e si era concluso con un accordo di tregua temporanea. I sei messi della tribù Khazraj che avevano incontrato Muhammad (s.A.'a.s.) ad 'Aqabah portarono il suo messaggio alla loro gente. L'estate dell'anno 621, cinque uomini rifecero il pellegrinaggio portando con sé altri sette uomini, due dei quali erano della tribù di Aws. I dodici uomini stipularono con il Profeta un patto, noto come la Prima 'Aqabah. Un anno dopo, settantatré uomini e due donne strinsero il secondo patto col Profeta; questo lo incoraggiò a spingere i suoi seguaci perseguitati dai Meccani a emigrare a Yathrib. In breve tempo tutti i fedeli più vicini a Muhammad (s.A.'a.s.) abbandonarono La Mecca, ad eccezione di Abu Bakr e del cugino 'Ali.

L'attentato. I Quraysh si accordarono su un piano suggerito da Abu Jahl per uccidere il Profeta; ogni clan doveva designare un giovane fidato. Al momento opportuno, i prescelti si sarebbero gettati su Muhammad, sferrando ciascuno un colpo mortale. In questo modo, il sangue del Profeta sarebbe ricaduto su tutti i clan. I giovani scelti per eseguire il piano si riunirono presso la sua porta dopo il calar della notte. Ma il Profeta e il cugino 'Ali si accorsero della loro presenza; Muhammad diede allora ad 'Ali il mantello verde con cui era solito dormire, chiedendogli di giacere sul suo letto avvolto nel mantello, per ingannare gli assalitori. Protetto dal velo della notte e dall'intervento divino, il Profeta uscì dalla casa, si recò da Abu Bakr e fuggì con lui verso Yathrib.

Hijrah, l'emigrazione. Il progetto di un attentato alla vita di Muhammad (s.A.'a.s.) da parte dei Quraysh, costrinse il Profeta e Abu Bakr a fuggire. Dopo non pochi rischi e difficoltà, raggiunsero l'oasi di Yathrib il 27 settembre del 622. Muhammad (s.A.'a.s.) fu accolto con grande entusiasmo, e subito ordinò di acquistare un cortile e di trasformarlo in moschea. Ai musulmani di Medina il Profeta dette il titolo di Ansar, ovvero "ausiliari", mentre ai musulmani qurayshiti e delle altre tribù emigrate nell'oasi attribuì quello di Muhajirun. Le due comunità vennero rafforzate da una terza e il Profeta stipulò un accordo di mutua collaborazione tra i suoi seguaci e gli ebrei dell'oasi, riunendoli in un'unica comunità di credenti, in cui erano rispettate le differenze tra le due religioni.

In breve l'Islam si stabilì nell'oasi, che presto cambiò nome e divenne al-Madina al-Munawuarah, "la città illuminata". Quando fu completata la costruzione della Moschea, il Profeta fece aggiungere lungo la parte orientale due piccole abitazioni. Muhammad (s.A.'a.s.) andò a vivere con le figlie e Sawdah nella nuova casa e dopo breve tempo furono celebrate le nozze con la giovane 'A'ishah.

In quel tempo era prevalente l'aspetto giuridico della Rivelazione, che prescriveva il digiuno e l'elemosina e stabiliva in generale ciò che era proibito e ciò che era permesso. Una rivelazione scesa non molto tempo dopo l'arrivo del Profeta a Medina, legata allo sviluppo degli eventi, concesse all'Islam il permesso di combattere. A questo punto la guerra contro i politeisti della Mecca era inevitabile. Un fallito attacco a una carovana meccana scatenò la prima battaglia tra musulmani e politeisti. I motivi del conflitto erano molti. Tra questi, la vendetta originata dalla confisca dei beni degli Emigrati da parte dei Meccani e le ormai pressanti necessità economiche, conseguenti alla crescita della comunità, il cui mantenimento era a carico degli Ausiliari. Il Profeta marciò con un gruppo armato di Emigrati e Ausiliari di circa trecento uomini. Raggiunse Badr, una località a ovest della strada costiera che va dalla Siria alla Mecca, sperando di sorprendere la carovana di Abu Sufyan, capo clan degli Umayyadi, alleato dei Quraysh. Ma questi si accorse della manovra e mise in salvo i suoi. I Quraysh, intanto, uscirono in armi per soccorrere la carovana. Il 17 marzo dell'anno 623 i Quraysh affrontarono i musulmani con un armata di mille uomini. Fu una battaglia durissima, nella quale i Quraysh persero alcuni tra i migliori cavalieri e capi dei clan, e si ritirarono alla Mecca in disfatta. In seguito, ci furono altri due scontri tra musulmani e Quraysh. In un primo tempo questi ultimi ebbero la meglio (625), ma fallirono l'attacco decisivo contro Medina (627).

Le battaglie. Durante i due anni che seguirono la battaglia di Badr, i Meccani risentirono molto delle conseguenze della perdita delle strade carovaniere lungo il Mar Rosso. L'attacco a una ricca carovana meccana diretta in Iraq, che causò la perdita di consistenti quantità di merci, rappresentò un grave danno per i Quraysh e li indusse a intensificare i preparativi di guerra, già in atto fin dalla disfatta di Badr. Lo scontro avvenne a 'Uhud, una località a nord di Medina. Fu un grande massacro, una disfatta per i musulmani, con la perdita di parenti e compagni del Profeta. Ma questo duro colpo non indusse la comunità a rinunciare alla sfida. Nel 627 i Quraysh decisero di sferrare un attacco decisivo contro Medina. Durante l'assedio, detto "del fossato", la tribù ebraica dei Qurayza prese le parti dei Meccani, rompendo il patto di alleanza stretto con il Profeta. Questo atto fu all'origine di un duro scontro tra musulmani ed ebrei, che ebbe gravi conseguenze per questi ultimi.

L'anno seguente il Profeta decise di recarsi con i suoi fedeli in pellegrinaggio alla Mecca. Appena seppero della avvenuta partenza dei pellegrini da Medina, i Quraysh, convocarono un consiglio nell'Assemblea. Nonostante fosse già cominciato il mese sacro, mandarono duecento cavalieri a sbarrare il passo ai pellegrini. Questi però riuscirono a cambiare percorso in tempo, raggiungendo il passo che porta a Hudaybiyah, una pianura al di sotto della Mecca, ai confini del territorio sacro. Per risolvere la difficile situazione i Quraysh inviarono Suhayl ibn-Amin, noto per astuzia e abilità, a trattare con il Profeta. L'incontro si concluse con un trattato che stabiliva un armistizio per dieci anni; inoltre, in quell'anno Muhammad (s.A.'a.s.) e i suoi fedeli non sarebbero entrati alla Mecca contro il volere dei Meccani e in loro presenza. Il trattato stabiliva anche che chiunque desiderasse essere legato al patto con il Profeta era libero di farlo. Fu infine deciso che l'anno successivo i politeisti si sarebbero allontanati dalla città per tre giorni, per consentire al Profeta e ai suoi compagni di compiere il pellegrinaggio. L'anno successivo, in base al trattato con i Quraysh, quasi duemila fedeli compirono il rito del pellegrinaggio nella città completamente vuota, mentre gli abitanti assistevano all'avvenimento dalle alture circostanti.

Poco tempo dopo, intorno all'anno 630, un'incursione notturna compiuta da una tribù alleata dei Quraysh contro una tribù alleata del Profeta provocò un morto. Muhammad (s.A.'a.s.) considerò questo incidente come una rottura dell'armistizio. Non potendo rimanere indifferente alla richiesta di aiuto della tribù alleata, iniziò i preparativi per una campagna contro i Quraysh. L'armata era la più grande che fosse mai partita da Medina e contava quasi diecimila uomini. Quando l'ordine d'attacco fu impartito l'armata, divisa sotto quattro comandi, entrò nella città della Mecca da quattro direzioni diverse. L'entrata vittoriosa del Profeta nella sua città natale fu celebrata solennemente: egli si fece portare prima verso la Ka'bah, quindi al pozzo di Zamzam per bere. Ritornò poi alla Ka'bah e ordinò di distruggere tutti i dipinti e gli idoli presenti all'interno dell'edificio.

Dopo la vittoria, il Profeta ritornò a Medina e iniziò a ricevere molte delegazioni da ogni parte dell'Arabia. Tra queste ci furono anche delegazioni di ebrei e cristiani provenienti dallo Yemen e da Najran. Il Profeta sottolineò gli obblighi dell'Islam, imponendo di accogliere con benevolenza i messi incaricati di riscuotere le tasse cui musulmani, cristiani ed ebrei erano soggetti, e affermò che tutti avrebbero avuto la protezione di Dio e dello Stato islamico per se stessi, i propri beni e le proprie chiese.

L'anno successivo, il Profeta uscì da Medina alla testa di oltre trentamila uomini e donne per compiere il pellegrinaggio. In questa occasione stabilì definitivamente il rito secondo le antiche regole abramiche e pronunciò un sermone che finiva con la domanda:

"O uomini, vi ho trasmesso fedelmente il mio messaggio?". Alla risposta affermativa, alzò l'indice verso il cielo e disse: "O Dio, sii testimone!".

Rientrato a Medina, il Profeta affrontò nuovi pericoli, anche se meno rilevanti per l'Islam, rappresentati da alcuni impostori che si proclamavano profeti.

La morte del Profeta. Un giorno, mentre Muhammad (s.A.'a.s.) si accingeva a recarsi alla Moschea, la testa cominciò a dolergli come mai prima. Il giorno dopo, l'8 giugno 632, usci per recarsi alla moschea. La preghiera era già iniziata; Abu Bakr, che la guidava, volle cedergli il posto, ma lui gli fece cenno di continuare dicendo: "Guida la preghiera!". Tornato nell'appartamento di 'A'ishah, si distese sul suo giaciglio con la testa sul petto della moglie. Ella lo sentì pronunciare le ultime parole: "O Dio, con la Compagnia suprema in Paradiso". La testa si fece più pesante sul petto della donna. 'A'ishah adagiò la testa del Profeta su un cuscino e prese a piangere con le altre mogli.

Abu Bakr. Al momento della morte del Profeta, Abu Bakr si trovava fuori città. Rientrato a Medina, prese in mano la situazione con lucidità e fermezza. Il suo discorso nella moschea scosse profondamente i fedeli. Dopo aver reso lode a Dio, disse con fermezza:

"O gente, per chi voleva adorare Muhammad, invero Muhammad è morto; per chi voleva adorare Dio, invero Dio è Vivente e non muore"

Ai musulmani si presentò il problema di stabilire il successore. Abu Bakr era stato il compagno più vicino al Profeta e aveva guidato la preghiera quando questi era in vita. 'Umar, davanti ai musulmani riuniti, prese allora la mano di Abu Bakr e gli giurò fedeltà, seguito da tutti i presenti. Grande fu il dolore di tutta la città di Medina e tutti gli abitanti si recarono, a gruppi, a rendere l'ultimo saluto al Profeta.

THE TRUE RELIGION

THE TRUE RELIGION 

Sheikh Bilal Philips discusses the true way of submission and path to God.

The first thing that one should know and clearly understand about Islam is what the word "Islam" itself means. The religion of Islam is not named after a person as in the case of Christianity which was named after Jesus Christ, Buddhism after Gotama Buddha, Confucianism after Confucius, and Marxism after Karl Marx. Nor was it named after a tribe like Judaism after the tribe of Judah and Hinduism after the Hindus. Islam is the true religion of "Allah" and as such, its name represents the central principle of Allah's "God's" religion; the total submission to the will of Allah "God".

Sheikh Bilal Phillips discusses the true way of submission and path to God and why every religion cannot be true. How there is one perfect way to reach paradise. Sheikh Bilal Phillip is himself a revert, who has gone through many stages in life, from near disbelief, Communism, Christianity, to Islam.

The True Religion of God

A COMPLETE CODE OF LIFE; ISLAM

A COMPLETE CODE OF LIFE; ISLAM

Islam is an all-embracing way of life. It extends over the entire spectrum of life, showing us how to conduct all human activities in a sound and wholesome manner. It does not allow a hierarchy of priests or intermediaries between Allah and human beings, no farfetched abstractions and no complicated rites and rituals.

Everybody can readily understand the Quran and follow in the footsteps of the Prophet , to the best of his or her ability, assured by Allah that He will accept the deeds that each soul has the ability to offer (what means): "On no soul does Allah place a burden greater than it can bear." [Quran 2:286]

When we read the Quran or the Prophetic traditions, we find instructions regarding all aspects of life: political, social, economic, material, ethical, national and international. These instructions provide us with all the details needed to perform a certain act.

The Prophetic traditions go as far as showing us all the steps we need to follow, even the etiquette of using the bathroom: supplications to be said upon entering it and leaving it, how to clean ourselves properly and so on.
To summarize, Islam governs a Muslim's life in all its aspects. This is the reason why it is not only a religion but also a way of life.
Islam does not recognize any kind of separation between religion and life.

It openly rejects the Western saying: "Render unto Caesar what is Caesar's, and unto God what is God's"; for everything should be dedicated to God alone and a Muslim is required to submit himself completely to the Will of Allah in all his affairs (what means): "Say: ‘Truly, my prayer, my sacrifice, my living and my dying are for Allah, the Lord of the worlds. No partner has He: this am I commanded, and I am the first of those who submit to His Will.’" [Quran 6:162]

Islam does not believe in wishful thinking. It clearly states that righteous conduct must be followed by belief in Allah. The Quran says (what means): "For those who believe and work deeds of righteousness is a reward that will never (fail)." [Quran 41:8]

And (what means):"Those who believe and work righteousness, joy is for them and a blissful place of (final) return." [Quran 13:29]

Islam, as the revealed Religion from Allah, is comprehensive and perfect. Its Divine Book, the Quran, is the most comprehensive book available to mankind for guidance and nothing has been omitted from it.

In order to guide mankind to the Right Religion, Allah has completed His Divine Favor upon us by making Islam the Perfect Religion. The last message that Allah has sent to His Messenger, Prophet Muhammad , for our Divine Guidance is the perfection of Islam.

As we mentioned above, when we read the Quran or the Prophetic traditions, we find instructions regarding all aspects of life. The following are some Quranic verses and Ahaadeeth (traditions), which reflect the comprehensiveness of Islamic economic, social, religious and cultural values.
Fair, Honest Dealing in Trading, Buying and Selling

Allah Says (what means): “O you who believe! Stand out firmly for Allah, as witnesses to fair dealing, and let not the hatred of others to you make you swerve to wrong and depart from justice. Be just: and fear Allah. For Allah is well-acquainted with all that you do.” [Quran 5:8]

Hakim bin Hizam narrated that Allah’s Messenger , said: “The seller and the buyer have the right to keep or return goods as long as they have not parted or till they part; and if both the parties spoke the truth and described the defects and qualities (of the goods), then they would be blessed in their transaction, and if they told lies or hid something, then the blessings of their transaction would be lost.” [Al-Bukhaari]
Weighing and Measuring of Goods for Business

Allah Says (what means): “Give full measure when you measure, and weigh with an even (i.e., honest) balance. That is the best (way) and best in result.” [Quran 17:35]
Prohibition of Bribery

Allah Says (what means): "And do not consume one another’s wealth unjustly or send it (in bribery) to the rulers in order that (they might aid) you (to) consume a portion of the wealth of the people in sin, while you know (it is unlawful).” [Quran 2:188]

‘Abdullaah bin ‘Amr bin al-’Aas narrated that he heard Allah’s Messenger , saying: "Fornication will not appear among any people without their being punished by famine, and bribery will not appear among any people without their being punished by terror.” [At-Tirmithi]
Avoidance of Hoarding and Monopoly

The Prophet, sallallAllahu ‘alayhi wa sallam said: "Do not withhold your money by counting it (i.e. hoarding it), (for if you did so), Allah would also withhold His blessings from you.” [Al-Bukhaari]
Paying Salaries, Wages of Employees and Laborers on Time

The Prophet , said: “Allah says: ‘I will be against three persons on the Day of Resurrection: 1. One who makes a covenant in My Name, but he proves treacherous; 2. One who sells a free person (as a slave) and eats the price; and 3. One who employs a laborer and gets the full work done by him but does not pay him his wages.’” [Al-Bukhaari]
Prohibition for Fighting, Murder and Other Crimes

Allah’s Messenger , said: “When two Muslims fight (meet) each other with their swords, both the murderer as well as the murdered will go to Hell-fire.” It was said: “O Allah’s Messenger! It is all right for the murderer but what about the murdered? Allah’s Messenger, sallAllahu ‘alayhi wasallam replied: “He surely had the intention to kill his companion.’” [Al-Bukhaari]
Peace and Reconciliation

Allah Says (what means): “The recompense for an injury is an injury equal thereto (in degree): but if a person forgives and makes reconciliation, his reward is due from Allah; for Allah loves not those who do wrong.” [Quran 42:40]
Respect and Kindness to Women

Allah Says (what means): “O you who believe! You are forbidden to inherit women against their will. Nor should you treat them with harshness, that you may take away part of the dower you have given them, except where they have been guilty of open lewdness. On the contrary live with them on a footing of kindness and equity if you take a disliking to them it may be that you dislike a thing, and Allah brings about through it a great deal of good.” [Quran 4:19]

Kindness to the Family, Parents, Relatives, Orphans, the Poor, the Needy and the Weak

Allah Says (what means): “...Treat with kindness your parents and kindred, and orphans and those in need; speak fair to the people; be steadfast in prayer; and give zakaah (poor due)...” [Quran 2:83]
Respect to Non-Muslims (People of the Book)

Allah Says (what means): “And dispute not with the People of the Book, except in the best way; unless it be with those of them who do wrong but say: ‘We believe in the Revelation which has come down to us and in that which came down to you; our God and your God is One; and it is to Him we submit (in Islam).’” [Quran 29:46]
Conclusion

This compilation, although far from being complete, proves that Islam as the perfect religion for the whole mankind is indeed complete. Allah Almighty has chosen Islam as the only religion acceptable to Him. Islam is the best way of life for all. It serves as the best solution to all sorts of problems no matter how perplexing they may be. Islam is the absolute answer to those who seek a perfect religion and a complete way of life. It guides us to a well-balanced life, one that makes us happy and contented in this world and in the life Hereafter. It is the way to attaining supreme success in the everlasting world to come. In short, Islam, as the complete way for all, is Allah’s Mercy to the whole of mankind.

BiR HADiS

Mü'min mü'minin kardeşidir.
Hiçbir şekilde ona olan hayırlılığını;
(faydalı tavsiyelerini) elden bırakmaz.
HADİS-İ ŞERİF (İBN-İ MACE)

CONSCIOUSNESS OF RESPONSIBILITY

CONSCIOUSNESS OF RESPONSIBILITY

In a hadith reported by Abdullah b. Omar Prophet Muhammad said: "We are all shepherds and we are all responsible for those who are under our hands (i.e. in our flocks). An administrator is a shepherd. The man is the shepherd of the family. A woman is the shepherd of her husband's home and children. We are all shepherds and we all are responsible for our duties as such."

(Bukhari, Nikah, 91)

In this hadith, which uses the metaphor of the shepherd and the flock, the importance of the consciousness of responsibility is emphasized; while attributing responsibility to all sane and mature individuals, it is also indicated that other roles, such as being an administrator or the head of a family, carry a greater responsibility due to the obligations connected with such duties. The human being, who agreed to take on the trust which the earth and the skies had refused, is, above all, responsible before Allah. According to the verse, "Every soul will be (held) in pledge for its deeds," everyone will have to account for their words and actions, attitude and behavior before Allah. The verse: "Then shall we question those to whom Our Message was sent and those by whom we sent it" tells us that the prophets are not exceptions to this accounting.

In order to be able to give an account before Allah it is necessary that one fulfill one's responsibilities in this world, which is the place of examination. This is possible with the fulfillment of duties incumbent on a person for themselves, their families and relatives, and for all people and the natural environment. In the same way that reason and will are two abilities peculiar to human beings, the consciousness of responsibility, which is the result of these, is also peculiar to humans. This consciousness separates humanity from other living creatures. Human beings can decide how they should behave and they must accept the result of what they do. The verbal and active accounting that takes place in the conscience creates these emotions. The rights of those for whom one is responsible are protected by this consciousness. Those who carry the greatest responsibilities towards others, without a doubt, are the administrators in society. The responsibility for the people they administer is on their shoulders in proportion to the authority they possess. They will be responsible not only for their own account before Allah, but they will also have to give account on behalf of the others for whom they are responsible. For this reason, Prophet Muhammad did not approve of giving anyone a responsibility that they had not sought. In the past, some leaders in Islamic history, well aware of the spiritual accountability inherent in administrative duties, did not seek duties, refusing them despite great insistence, and even, as a result, being exposed to great oppression. For example, the imam of the Hanafi madhab (school of jurisdiction), Abu Hanifa refused the offer of the Abbasid Caliph Abu Jafer al-Mansur to be the qadi (judge) in Baghdad, on the grounds that he was not qualified; when the caliph said to him "You are lying" he replied "If I am lying, a liar cannot be qadi, and if I am telling the truth then I am not qualified," risking being thrown into prison. What Abu Hanifadid here was not avoiding duty or responsibility, but rather avoiding the liability of such a great duty in conditions and an environment that were not suitable.

In the hadiths the father is acknowledged as the shepherd of the family, and he is responsible for fulfilling the financial and spiritual needs of the family, for protecting them against all kinds of danger and for making all necessary efforts to bring the children up properly. No matter to what degree these duties are nowadays shared among spouses, the greatest weight is still on the man. Thus, for a person who does not fulfill this responsibility the Prophet said "Anyone who neglects the responsibility of care, this is sin enough for him". On the other hand, the Prophet said "One who raises two girls to puberty well will be with them on the Day of Judgment," thus praising those parents who raised their daughters well in a society that looked down on female children. The mother, who carries a great deal of the responsibility for the family home, is responsible for the home, taking care of the children, and working towards a peaceful and happy family environment with her husband.

The best example we can take in the matter of the consciousness of responsibility, without a doubt, is Prophet Muhammad. The Prophet gave a magnificent example of what responsibility is when he cut a prayer short out of consideration for a mother whose child was crying. To Uthman b. Abi'l-As'a, whom he sent as governor to Taif, he made the following recommendations: "O Uthman, do not pray excessively. Judge the people according to the weakest, for among them there are the elderly, the young, the ill and those who are far away or in need." Thus, Prophet Muhammad desired to inculcate this consciousness of responsibility in the Companions, while at the same time he was giving an indication of what an administrator should be like. Allah says "On no soul do We place a burden greater than it can bear..." and in keeping with this Prophet Muhammad said: "Responsibility is removed from those who are sleeping until they awake, from children until they reach the age of maturity and from mental patients until they recover." A Creator who offers religion to those who have reason could not possibly hold responsible those who are not in a position to use their reason. Allah, who is always merciful to His servants, shows us the limits of our responsibilities as well as teaching us how to seek mercy when we are in trouble in the following verse: "On no soul doth God place a burden greater than it can bear. It gets every good that it earns, and it suffers every ill that it ears. (Pray:) "Our Lord! Condemn us not if we forget or fall into error; our Lord! Lay not on us a burden like that which Thou didst lay on those before us; Our Lord! Lay not on us a burden greater than we have strength to bear. Blot out our sins, and grant us forgiveness. Have mercy on us. Thou art our Protector; Help us against those Who stand against Faith."

lastprophet.info

TO BECOME A MUSLIM

TO BECOME A MUSLIM

I would like to become a musilim !
Is this possible? And if so, how can this happen. I do not know much.I know some things.

Praise be to Allaah.

Any human being can embrace Islam. You do not need anyone’s permission. You simply say and believe that there is No God except Allah and that Mohammad is his Messenger. Once you say this sentence, you automatically become Muslim. From there, you start carrying on with the duties of Islam. You must do what Allah and His messenger tell you to, and stay away from what they tell you to. Islam does not tell you to do anything unless it is good for you. It also does not tell you to stay away from anything unless it is bad for you. You will notice the change in the way you look at things, the minute you become a Muslim. You will feel more relieved and secure only to think that you are fulfilling the orders of Allah. Doing this, you will clearly see the benefits of it for yourself and for mankind. You can embrace Islam in any Islamic center. This is only a formality. Once you say and believe in the Oneness of Allah and in the message of his Prophet Mohammad, then you are a Muslim.

To become a Muslim, simply say the following words:

Ash hadu alla ilaha illa Allah, wa ash hadu anna Mohammadan abduhu wa rasuluhu.

This means I testify and witness that there is no god worthy of being worshipped other than Allah and that Mohammad is his Messenger. You must say it and believe in it.

My friend, do you have a Mosque nearby? If you do, I suggest that you go there and find a good Muslim friend to teach you Islam.

I hope to hear back from you. May Allah bless you with a life of piety and make you among the people of Paradise. Be steadfast in Islam, and you will be successful.

Contact me at: gulehicret@msn.com

FROM A BEDOIN TENT

From A Bedouin Tent To The Byzantine Throne

At a time when Arabia was sitting content with an obscure fate, before the advent of Islam, at a time when the isolated and barren deserts were buried in centuries of isolation, immediately above this region a struggle was taking place that was to shape history. Two great powers, Byzantine and Iran, two emperors who shared the cradle of civilization between them, had begun to fight.

Byzantium fed the Christian soul and Persia was steeped in Zoroastrianism; after attacking Damascus, an important center for the Byzantines, the Sassanids invaded Jerusalem, the Holy Land. After days of killing and looting, the cross on which Jesus Christ was thought to have been crucified was taken to the Sassanid capital Medain. After this Sassanid attacks captured Byzantine territory in Asia Minor, Egypt and even in the Balkans.

The Byzantines, who ruled over the eastern flank of the Roman Empire, that is, the Balkans, Asia Minor, Syria, Philistine and Egypt, for 11 centuries, were seriously shaken. Emperor Heraclius struggled to overcome the weaknesses that the empire found itself in, both in the military and the administration. With reformations in the military and administration, and with financial support provided by the Church, the empire began to recapture territory from the Sassanids, bit by bit. They invaded the Persian city of Gence in retaliation for the looting of Jerusalem, and destroyed the Zoroastrian temple there.

Having regained the former borders of his country the emperor returned to Constantinople. The patriarch, religious leaders, the senate and the people received the victorious Heraclius with a great ceremony. The emperor, who had carried out military, administrative and social reforms and who had defeated the Sassanid enemy celebrated his victory by bringing the cross back to Jerusalem. Heraclius was the first Byzantine emperor to visit the Holy Lands.

The emperor now expected to go down in the annals as one of the most powerful statesmen. He was preparing for the throne with the joy of one who has reinstated the respect of the glorious state. Heraclius planned to wear the emperor's crown upon his return from Jerusalem.

While still in Jerusalem an ambassador was caught; the ambassador states that he had come with an important message and begs to be brought before the Byzantine emperor. The messenger is spurred on by the message he has brought. The news comes from south of Damascus, Jerusalem or even Petra; it comes from the deserts of the Arabian Peninsula.

In the envoy's hand is a piece of parchment: "In the name of Allah, the Beneficent, the Merciful. This letter is from Muhammad the slave of Allah and his Apostle to Heraclius, the ruler of the Byzantines. Peace be upon him who follows the right path.

"Furthermore, I invite you to Islam; if you become Muslim you will be safe and Allah will double your reward, but if you reject this invitation to Islam you will be committing a sin by misguiding your subjects. I recite to you Allah's statement:

"‘O People of the Book! Come to common terms as between us and you: that we worship none but God; that we associate no partners with Him that we erect not from among ourselves, lords and patrons other than God.' If then they turn back, say ye: ‘Bear witness that we (at least) are Muslims (bowing to God's Will).'" (3/64).

The emperor's pleasure evaporated. The weight of the message overshadowed the joy of Byzantium, and the emperor was confused. He knew that in the Bible there were indications that a prophet was to be sent to the world.

Heraclius sent all his intelligence troops into action. It was true; the desert of Arabia resounded with the joy of a Prophet who had been sent to all people. The new belief which had been born in Mecca had been renewed in Medina and a powerful state had been formed. The Prophet had signed a treaty with those in Mecca, and in order to spread his message to people he was sending diplomatic letters to leading statesmen.

The Byzantine emperor took this invitation seriously. However, thinking that the greatest power in the world could not emerge from such a geography, from a land that throughout history had never hosted any civilization, he made no move. In this way history brought Byzantium and Islam head to head.

Heraclius first met the Muslims soldiers in Mute. Heraclius did not take these troops, whose effect on the social formation had not yet been perceived, seriously. First some diplomatic meetings were held. Then the armies met and there was a difficult battle...

The threat that surrounded the Byzantines did not end with the death of the Prophet. The Muslims who quickly conquered Arabia began to knock at the gates in Syria, Palestine and Jordan. An event, the like of which had never been seen, had occurred. The strongest army of the era had met with an army that had had no organized battle experience, yet the former was forced to retreat. When the Muslims broke down the gates of Ajnadayn, Syria and Palestine the Byzantines were shocked. They waited for Yarmuk to take their revenge. They prepared to drive the Muslim army back to the desert, back to where they had come from. However Yarmuk dashed all the Byzantines' hopes; Heraclius' army was seriously defeated. Syria was now the Muslims. Heraclius returned with head bowed to Constantinople.

The Muslims made an amazingly rapid advance in the Byzantine cities. Basra, Damascus, Balebek, Humus and Hama, then Antioch, Aleppo, Jerusalem and Egypt fell into the Muslims hands. Both the fall of Jerusalem, the center of the Christian religion and the fall of the Byzantine granary, Egypt, were great blows to the empire.

The success of the Muslims on the land was taken to the sea to defeat the great naval power of Byzantium. The victory at sea gave the Muslims the courage to besiege Constantinople. Before half a century had passed since the death of the Prophet the Muslims seemed to be forming a center of the world. The islands of Cyprus, Rhodes and Chios and the Kapidag Peninsula, which was next to the Byzantine capital, were conquered. Important bases from which to conquer Constantinople had been captured.

In one generation the Muslims had taken a journey from their Bedouin tents to a position from which they could challenge the capital of the Byzantine Empire. The soldiers on this journey were none other than the close friends of the Prophet. Many Companions, led by Abu Ayyub, found themselves at the Constantinople Ramparts.

The seeds that had been sown by these Companions were to later emerge and break down the last ramparts of the Byzantines, and the Byzantine capital of Constantinople was to become Istanbul, the seat of the Muslim caliphate.

lastprophet.info

BiR HADiS

Silahla öldürülen nice kimse vardır ki,

ne şehiddir ve ne de övülmeye değer bir kahraman.

Yatağında eceliyle ölen nice kimseler de vardır ki,

Allah katında şehiddir.

Hadis (Ebu Nuaym)

EFENDiMiZ'i (SAV) SEVMEK VE FAKiRLiK

EFENDİMİZ'İ (SAV) SEVMEK VE FAKİRLİK

Abdullah İbnu Muğaffel (r.a.) anlatıyor: "Bir adam gelerek "Ey Allah'ın Rasûlü! Ben seni seviyorum" dedi. Rasûlullah: "Ne söylediğine dikkat et!" diye cevap verdi. Adam: "Vallâhi ben seni seviyorum!" deyip, bunu üç kere tekrar etti. Rasûlullah (s.a.v.) bunun üzerine adama: "Eğer beni seviyorsan, fakirlik için bir zırh hazırla. Çünkü beni sevene fakirlik, hedefine koşan selden daha süratli gelir" buyurdu.

İslâm literatüründe 'fakirlik' kavramı çok çeşitli tariflerle anlatılmaya çalışılmış, ve bu hususta tam bir fikir birliği de elde edilememiştir. Bu çeşitlilik, fakirliğin alt sınırının belirlenmesi hususundaki ihtilaftan kaynaklanmaktadır. Bu tariflerdeki ihtilaf da, rivayetlerin farklı anlaşılmasından ortaya çıkmıştır. Zira bazı rivayetlerde fakirlik, zahirdeki imkansızlıklarla, bazı rivayetlerde gönül fakirliği ile, bazılarında ise dünya nimetlerinden yüz çevirme ile anlatılmıştır. Bununla birlikte, fıkhen zekat ve fıtır sadakası vermekle yükümlü olan kimselerin vasıfları mezheplerin görüşleriyle detaylı olarak belirlenmiştir.

Yukarıda zikredilen hadis-i şerifte ve benzerlerinde, Cenâb-ı Allah'a (c.c.) ve Peygamber (s.a.v.)'e olan sevgi sebebiyle insanlara bela, musibet ve fakirliğin geleceği bildirilmiştir.

Geleceği bildirilen bu imtihanlar nedeniyle insanlar, Efendimiz (s.a.v.)'e olması gereken sevgide zayıflık ve tereddüt gösterdikleri gibi, karşılaşabilecekleri imtihanların neticesinden de korku duymuşlardır.

Bir kısım insanlar da, Peygamber Efendimiz'in sevgisine ulaşabilmek için fakir bir şekilde yaşamayı maksatları haline getirmişlerdir.

Bu iki zıt anlayışın itidal üzere, sünnet-i Rasûlullah istikametinde tashihi gereklidir. Aksi halde, hem imanımızın gereği olan peygamber sevgisinin kemal vasfından uzak kalınmakta, hem de tembel ve atalet içinde başkalarına muhtaç olarak yaşamak, peygamber sevgisinin gereğiymiş gibi kabul edilmesine neden olmaktadır.

Bizim dikkat çekmek istediğimiz husus ise yanlış telakki edilen fakirliğe bakış açımızın ortaya konması ve bu husustaki yanlış anlayışların izalesi hususunda olacaktır.

Konumuza örnek teşkil edebilecek bir çok hadis-i şerif olmakla beraber, yazımızın başında zikrettiğimiz rivayette de görüldüğü gibi, Peygamber Efendimiz (a.s.), kendisine sevgi iddiasında bulunan sahabesini, iddiası sebebiyle karşılaşacağı büyük imtihanlardan haberdar etmektedir. Çünkü Allah (c.c.) her iddia sahibinin samimiyetini ortaya çıkartmak için onları büyük imtihanlara tabi tutar. Böylelikle de samimi olanlarla olmayanlar birbirinden ayırt edilir. Mesela, Allah'ı sevdiğini iddia edenlere, bu iddialarında samimi olup olmadıklarını ispat etmeleri için Habîb-i Zîşân'a tabi olmalarını emretmektedir.

Bu hususun daha iyi kavranabilmesi için konuyu misallendirmek gerekirse, Uhud savaşının fâtihlerinden Enes b. Nadr (r.a.)'in ibret veren tablosuna şöyle bir bakmak gerekir: Enes bin Nadr (r.a.), bedir savaşına katılamamış, ve şehadet arzusuyla kavrulurken: "Eğer Allah, bana Rasûlullah (s.a.v.)'le birlikte müşriklerle savaşmak nasip ederse, Allah (c.c.) ne yapacağımı görecektir!" diyerek büyük bir iddiada bulunmuştu. Hemen yakın zamanda Uhud savaşı meydana geldi ve Cenâb-ı Hakk Enes b. Nadr efendimizi Uhud savaşında bu iddiasıyla imtihan tabi tuttu. Şöyle ki: Uhud günü müslümanlar (bozulup) dağılınca:"Ey Allah'ım, bunların -yani müslümanların- yaptığından dolayı özürlerinin kabulünü dilerim. Ben onların -yani müşriklerin- yaptığından da sana sığınıyorum!" dedi ve kılıcını çekip ilerledi. Karşısına Sa'd b. Mu'âz çıkmıştı: "Ey Sa'd! Cenneti istiyorum! Nadr'ın Rabbine yemin olsun ki ben, Uhud'un önünde cennetin kokusunu duyuyorum!" dedi. O günü anlatan Sa'd b. Mu'âz, Rasûlullah (s.a.v.)'e: "Ey Allah'ın Rasûlü! (O gün) onun yaptıklarını (bir bir anlatmaya) muktedir değilim! İlerledi (diyeyim o kadar)" dedi. Enes b. Mâlik, Sa'd b. Mu'âz (r.a.)'i te'yiden dedi ki: "Biz Enes b. Nadr'ın cesedinde seksen küsur darbe izi bulduk, kimisi kılıç, kimisi mızrak, kimisi ok yarasıydı. Ayrıca biz onu müşrikler tarafından müsle edilmiş (gözü oyulup, burnu, kulakları koparılmış) olarak bulduk. Öyle ki onu kimse tanıyamamıştı. Kız kardeşi (halam Rübeyyi') -bedenindeki bir ben'inden veya- parmağının ucundan tanıdı.

Enes b. Nadr, Uhud'da herkesin şaşkın hale düştüğü bir anda tek başına ilerler, bu şaşkınlığın şoku içinde olan muhacirlerden bir gruba rastlar. "Sizi böyle hareketsiz kılan nedir?" der. "Rasûlullah (s.a.v.) şehit edilmiş!" cevabını verirler. Enes b. Nadr: "Ondan sonra yaşamayı ne yapacaksınız? Onun öldüğü dava uğruna siz de ölün!... Ey kavmim! Muhammed öldü ise, Muhammed'in Rabbi (davası) ölmedi. Muhammed'in kavga verdiği şey adına siz de kavga verin!" demiştir ve kendisi müşriklerin üzerine atılarak çarpışmış ve şehit olmuştur.

El-Ahzâb sûresi 23. âyet-i kerimesi, işte zikri geçen bu sahabe efendimiz hakkında inzal olmuştur: "Müminlerden Allah'a verdiği ahdi yerine getiren adamlar vardır. Kimi bu uğurda canını vermiş, kimi de beklemektedir, ahitlerini hiç değiştirmemişlerdir."

Görüldüğü gibi Hazreti Allah (c.c.) kendisine ve Rasûl'üne itaat hususunda ahit veren sahabe efendimizi, ahit verdiği şey üzere imtihan etmiş ve neticesinde, onu şehâdet mertebesine yükselterek ve hakkında âyet inzal ederek samimiyetini ortaya çıkarmıştır.

Rabbimize ve Habîb'i Edîb'ine olan yüksek sevgisini ve sadakatini, hayatı boyunca ona yoldaş olan gönül dostlarının da sarih bir şekilde müşahede ettikleri kıymetli üstadım Abdullah Fârukî el-Müceddidî Hazretleri, daha gençliğinde iken, Hak sevgisinin getirdiği nimetleri ve bu husustaki yüksek iddianın samimiyetinin izharı için Cenâb-ı Hakk'ın kulunu nasıl imtihan ettiğini bir sohbetlerinde bizlere şöyle anlatmıştır:

"Alaadin Fersâfî Hazretleri Efendim'e intisabımın ilk yıllarında, Malatya'da ikamet etmekteydim. Üç ayların içerisindeydik ve o günlerde kendimi ibadete daha çok vermiştim. Seyr-i sülûkte, 'fenâfillâh' hâlini yaşadığım günlerdeydi. Rabbimin sevgisi gönlümü öyle bir sarmıştı ki, O'nun sevgisinin haricinde hiçbir şeyi düşünemez, duyamaz hale gelmiştim. Öyle ki, cihanda Rabbimden başka hiçbir şey yoktu. O'nun sevgisinden, kendimi dahi tanıyamıyor, ismimi hatırlayamıyordum. İşte bu günlerden biriydi... 'Kendisini her şeyden çok sevdiğim Allah'ü Azîmü'ş-şân, acaba beni seviyor mu' diye düşündüm ve bir gece teheccüt namazında, secdede ağlayarak: "Allah'ım ben seni çok seviyorum. Acaba sen de beni seviyor musun? Sevdiğini bilmeyi çok isterdim." diye yalvardım.

Bu duamın üzerinden birkaç gün geçmemişti ki, hiçbir rahatsızlığı olmayan eşim, genç yaşta aniden vefat etti. Çok iyi olan işlerim tamamıyla bozuldu. Bir kaza sonucu evim yandı ve bir ekmeğe muhtaç hale geldim. Çocuklarım çok küçükken yetim kalmışlardı. Karşı karşıya kaldığım bu imtihanlara sabretmeme rağmen, eşimin vefatına da çok üzülmüş ve ağlamıştım. Yaklaşık kırk gün sonra bir rüya gördüm. Rüyamda iki melek bana bir tarafı eskimiş bir cübbe getirdiler ve: 'Bunu giy dediler.' Ben: 'Bunun bir tarafı eski, ben giymem dedim.' Onlar da sitem ederek: 'Başına gelen imtihan karşısında çok ağlayarak, bunu sen kendin yaptın, giyeceksin' dediler. Daha sonra anladım ki, Rabim, elimdeki bazı nimetleri alarak beni, kendisini gerçekten sevip sevmediğim hususunda imtihan etti ki, bu nimetler elimden alınınca da sevgimde sadık kalacak mıyım acaba?



Neticede, sadakati temsilen rüyamda bir cübbe getirilmişti; fakat eşim için birazcık fazla ağlamamın ona zararı olmuş, bir tarafı hafif zedelenmişti. Kısacası Rabbim bu kadarını dahi istememekteydi.

Kıymetli üstadımın da anlattığı üzere, Allah ve Rasûl'üne sevgi iddiası büyük bir iş olmakla beraber, bu iddia neticesinde gelecek imtihanlara karşı gösterilecek sabır ve ****net, bizim bu yoldaki sevgi ve bağlılığımızı izhar edecektir ki, bu sevginin karşılığı, mükafatı da hem dünyada, hem de ahirette tahayyül edilemeyecek kadar büyüktür.

Şu halde, Allah Rasûl'üne duyulan sevgi ve bağlılık insanı zillete değil, izzete çekecektir, bizi gerçek kulluğa götürecektir. Herkes, sevgisi ölçüsünde bazı imtihanlarla karşılaşacaktır. Bu imtihanlar farklı farklı olabilir. Sahabe efendilerimizin her biri, karşılığı ancak cennet olan Rasûl-i Zîşân'ı sevmenin bedelini, hem canlarını hem de mallarını ortaya koyarak ödemişlerdir.

Mekke döneminde olduğu üzere, kimi sahabeler Efendimiz'e iman ve sevgi pahasına, azgın müşriklerce yurtlarından sürgün edilmişler, mallarına zorla el konulmuş, hunharca şehit edilmiş, yıllarca boykot edilerek aç ve susuz bırakılmıştır.

Medine döneminde olduğu üzere, gönülleri Efendimiz'in aşkıyla kavrulan kimi sahabeler de, o'nunla beraber olmak pahasına terk-i vatan eylemiş, tüm mal ve mülklerini geride bırakmışlar, Rasûl-i Ekrem Efendimiz'in dizi dibinde olmak ve onun sohbetinde bulunmak için karın tokluğuna razı olmuşlardır.

Ayrıca, makalemize konu edindiğimiz hadisteki 'fakirlik' kavramı, günümüzdeki gibi, başkalarına muhtaç hale gelme durumu olarak anlaşılacak olursa, hiçbir zenginde Peygamber Efendimiz'in sevgisinin bulunmaması gerekirdi ki, bu da İslâm'ın dünyaya bakışına terstir. Çünkü, İslâmî kaynaklardan öğrendiğimiz kadarıyla, Hz. Ebû Bekir, Hz. Osman, Hz. Abdurrahman ibn-i Avf (r.anhüm) vb. pek çok sahâbe-i â'zam, sahip oldukları dünyalıklarla beraber, erişilmez bir peygamberî sevgiye de sahiptiler.

Netice olarak hadis-i şerifteki 'fakirlik' bir hedef ve maksat değil, bir imtihan vesilesidir. Fakirlik istenen bir durum değildir; ancak böyle bir imtihanla karşılaşıldığında sabredilir ve kimi insanlar için fakir olmak daha hayırlı da olabilmektedir. İmam-ı Gazâlî bu hususta şöyle der: "Malın misali, faydalı panzehirle beraber öldürücü zehri taşıyan yılanın misali gibidir. Zehrin şerrinden sakınıp panzehiri çıkarmasını bilen arif kişi için, o bir nimettir. Ancak o, böyle olmayan bir ahmak'ın eline geçerse, kendisini helake atacak belayı bulmuş demektir."

Rasûlullah Efendimiz'in, insanı acze düşürecek, başkalarına muhtaç edecek fakirlikten Allah'a sığınması yanı sıra, mütevazı bir hayatı tercih ettiği de bilinmektedir. Zira Efendimiz (s.a.v.) malı olmadığı için değil, bütün varını Allah yolunda tasadduk ettiği için günlerce aç kalabiliyordu. Şu kesinlikle bilinmelidir ki, Peygamber (s.a.v.) Efendimiz daimi olarak zengindir. Zira hiçbir dünya malı Allah'ın Habîb'i olma nimeti kadar insanı zengin kılamaz. Hazreti Allah (c.c.)'nun, Habîb'i hakkında ferman buyurduğu: "Biz Seni fakir bulup zengin kılmadık mı?" ilâhî hitabı, Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in, kıyamete kadar, daimi olarak zengin olduğunu tasdik etmiştir. Bu zenginlik vasfından dolayı Peygamber Efendimiz asla sadaka kabul etmemiştir.

O'NUN (SAV) ANNE SEVGiSi

O'NUN (SAV) ANNE SEVGiSi

Bilindiği gibi, Hz. Muhammed (s.a.s.) annesi Amine Hatun’u, altı yaşında küçük bir çocuk iken kaybetmişti. Ancak, şayet annesi sağ olsaydı ömrü boyunca ona göstereceği sevgi ve saygının ne kadar samimî ve içten olacağını tahmin etmek zor değildir.

Kur’ân-ı Kerim’de ve hadis-i şeriflerde anne ve baba haklarıyla ilgili emir ve tavsiyeler, Son Peygamber Hz. Muhammed (s.a.s.)’in, yaşlandığında şayet yanında olsaydı ebeveynine nasıl davranacağı hakkında bize ipucu vermektedir.

Önce Kur’ân ve hadislerden konu ile alâkalı birkaç misâl nakledelim:

Cenab-ı Hakk, Kur’ân-ı Kerim’de şöyle buyurur: “Allah’a kulluk edin, O’na bir şeyi ortak koşmayın. Ana babaya, yakınlarına, yetimlere, düşkünlere, yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolcuya ve eliniz altında bulunan kimselere iyilik edin.” (Nisa,4/36)


“ Biz insana ana ve babasına karşı iyi davranmasını tavsiye etmişizdir...” (Lokman, 31/14)

Peygamber Efendimiz (s.a.s.) de, şöyle buyurmaktadır: “Allah’ın rızası, anne babanın rızasında, gazabı da anne babanın gazabındadır.” (Tirmizi, birr ve sıla, 3)


“Büyük günahların en büyüğü Allah’a ortak koşmak ve anne-babaya karşı gelmektir.” (Tirmizi, birr ve sıla, 4)


“Kendisiyle en çok ilgilenilmesi, ihtiyaçlarının evvelemirde karşılanması ve kendisine yakın olunması gereken kimdir?” diye sorulunca da Rasûl-i Ekrem (s.a.s.) üç kere “Annendir” buyurdu, dördüncüde “Babandır” diye ekledi. (Buharî, Edeb, 2)

Şimdi de annesi ile alâkalı bir hatırasını ve anne mevkiindeki hanımlarla alâkalı davranışlarını sıralayarak Hz. Peygamber (s.a.s.)’in, annesi sağ olsaydı ona nasıl davranacağını ve bu mevzuda Müslümanlara nasıl örnek teşkil ettiğini göstermeğe çalışacağız:

Hz. Peygamber (s.a.s.), Hudeybiye Umresinde Mekke’ye giderken Ebva’ya uğramıştı. Cenâb-ı Allah’tan izin isteyerek annesinin kabrini ziyaret etti. Ziyaret esnasında kabri eliyle düzeltti, teessüründen ağladı. Rasûlullah (s.a.s.)’in ağladığını gören Müslümanlar da ağladılar. Bu sırada, “Niçin ağladığını” soranlara, Hz. Peygamber (s.a.s.): “Annemin benim hakkımda şefkat ve merhametini hatırladım da ağladım” cevabını verdi.

Ebu Leheb’in cariyesi Süveybe, Peygamberimiz (s.a.s.) doğduğunda bir hafta kadar emzirmişti. Peygamberimiz (s.a.s.), hayatı boyunca bu hanıma çok iyi davranmış ve iyilik etmiştir. Peygamber Efendimiz (s.a.s.), Medine’ye göç ettiğinde ona sürekli olarak yiyecek gönderir, gidip gelenler aracılığıyla devamlı selâm yollar, hâl hatır sorardı.


Hz. Peygamber (s.a.s.) bu ilgisini Süveybe Hatun ölünceye kadar devam ettirdi.Hatta onun ölüm haberini aldıktan sonra da Rasûl-i Ekrem (s.a.s.), bir yakını olup olmadığını soruşturmuş, kimsesi olmadığını tesbit etmişti.

Peygamberimiz (s.a.s.)’in süt annesi Halime Hatun, bir defasında Mekke’ye gelmiş ve Peygamber Efendimiz (s.a.s.)’e “Yaman bir kıtlık geçirmekte olduklarını, kuraklıktan hayvanların kırıldığını...” söylemişti. Bu sırada Hz. Hatice (r.a) ile evli olan ve henüz Mekke’de bulunan Peygamberimiz (s.a.s.), Halime Hatun’a kırk koyun ile, binip gitmek ve yüklerini taşımak üzere bir de deve vermişti. Yine bir gün süt annesi Halime, Peygamberimiz (s.a.s.)’in huzuruna gelmişti. Peygamberimiz (s.a.s.) hemen ayağa kalktı: “Anneciğim! Anneciğim!” diye hürmet ve muhabbet gösterdi, abasını sererek üzerine oturttu.

Ümmü Eymen Bereke (r.a.)yı da burada rahmetle analım. Peygamber Efendimiz (s.a.s.), uzun süre kendisine hizmet eden bu hanımı çok sever sayardı. Peygamberimiz (s.a.s.) bu hanıma o kadar hürmet ederdi ki; “Sen benim ikinci annem sayılırsın” derdi. Bu ifade, Peygamberimiz (s.a.s.)’in dadısı Ümmü Eymen’i annesi kadar sevdiğini, onu kendisine ve kendisini ona annesi kadar yakın hissettiğini belirtmesi bakımından enteresandır. Ümmü Eymen’in cariye statüsünde yetişmiş bir kadın olduğu dikkate alınırsa Peygamberimiz (s.a.s.)’in ona “Annem” diye hitab etmesinin mânâ ve önemi daha iyi anlaşılır. Çünkü câhiliye çağı Araplarında cariyeler her çeşit insanî ve tabiî haklarından mahrum idiler. İşte böyle bir vasatta da Hz. Peygamber (s.a.s.), Ümmü Eymen’i anne mevkiine yükseltiyordu.

Burada bir de Ebu Talib’in hanımı Fatma Hatun’a değinmekte yarar var. Bu hanım, sekiz yaşından itibaren evine gelen Peygamberimiz (s.a.s.)’ e öz oğulları gibi davranmış ve O’nu bağrına basmıştı.

Peygamber Efendimiz (s.a.s.) küçükken kendisine hizmeti geçen diğer kadınlara olduğu gibi, Fatma Hatun’a da ömrü boyunca iyi davranmış, hürmette kusur etmemişti. Bu cümleden olarak onu sık sık ziyaret eder, hatırını sorardı. Fatma Hatun öldüğünde Hz. Peygamber (s.a.s.) “Annem öldü” ifadesini kullanmış, gömleğini kefen olarak vermiş ve kabre eliyle indirmişti.

Çevresindekiler, Fatma Hatun’un ölümü karşısında Peygamberimiz (s.a.s.)’in gösterdiği sıcak alâkanın sebebini sorduklarında şöyle cevap verdi:

“Ebu Talib’ten sonra bu kadıncağız kadar bana iyiliği dokunan hiç bir kimse yoktur. Ahirette cennet elbiselerinden giyinmesi için ona gömleğimi kefen olarak verdim. Kabre ısınması, alışması için de oraya kendisiyle birlikte uzandım.”

Hz. Peygamber (s.a.s.)’in, Fatma Hatun’un ölümü karşısındaki üzüntüsünden hayret edenlere söylemiş olduğu şu söz daha enteresandır: “O benim annemdi! Kendi çocukları aç durur, suratlarını asarlarken o, önce benim karnımı doyurur, saçımı tarardı, o benim annemdi!”
Bu tarihî hakikatleri sıraladıktan sonra rahatlıkla ifade edebiliriz ki, âlemlere rahmet olarak gönderilen Hz. Muhammed (s.a.s.)’de anne sevgisi çok kuvvetli idi.

Annesi Amine Hatun’un kabrini ziyaret etmesi, teessüründen gözyaşı dökmesi; büyüdüğünde -vaktiyle kendisine çok az bir süre de olsa süt emziren- Süveybe’ye çeşitli yardımlarda bulunması, süt annesi Halime’ye rastladıkça “Anneciğim, anneciğim!” diye hitap etmesi ve eksikliklerini gidererek yardımda bulunması; öz annesinin yokluğunu hissettirmemek için elinden gelen gayreti gösteren Ümmü Eymen’e: “Sen benim ikinci annem sayılırsın.” diyerek teşekkür etmesi, keza uzun bir süre sofrasında yemek yediği amcasının eşi yengesi Fatma Hatun için “O benim annemdi!” demesi, Peygamberimiz (s.a.s.)de anne sevgisinin ne kadar kuvvetli olduğunu göstermektedir.

Böylece Müslümanlar her konuda olduğu gibi anneye sevgi ve saygı konusunda da en güzel örnekleri Hz. Muhammed (s.a.s.)’in şahsında görmektedirler.

PEYGAMBERiMiZiN ANNE BABA SEVGiSi

PEYGAMBERİMİZİN ANNE BABA SEVGİSİ

Dünyaya geldikten sonra öğrendiğimiz ilk kelimelerden biri anne ise diğeri babadır. Çünkü bizi onlar dünyaya getirdi. Canlarından can, kanlarından kan, sevgilerinden sevgi kattılar. Hayâtı onlarla tanıdık, onlardan öğrendik, onların sayesinde bugünlere geldik. Bizi onlar kadar içten, karşılıksız ve ücretsiz seven bir başka insan yoktur. Onların varlığı, insana varlık kattığı gibi, yoklukları da hiçbir zaman doldurulamaz ve yerleri hep boş kalır.

Peygamber Efendimiz henüz dünyaya gelmeden önce babasını, dört yaşında bir çocukken de annesini kaybetmişti. Hem yetim, hem de öksüz büyümüştü. Yüce Allah onu annesiz babasız bırakmıştı, ama kendi özel himayesine ve terbiyesi altına almıştı. "Beni Rabbim yetiştirdi ve eğitti" diyordu.

Onun kadar annebabanın hakkını ve değerini öğreten bir başkası yoktur. Kur'ân'ın ifadesiyle insan üzerinde Allah ve Resulünden sonra en çok hakkı olan annebaba olduğu gibi, en çok sayılması ve sevilmesi gerekenler de onlardır. Rabbimiz, Peygamberimize hitaben annebaba hakkının önemini şöyle bildiriyor:

"Rabbin şunu da emretti: Ondan başkasına ibadet etmeyin. Anne ve babaya da iyilikte bulunun. Onlardanbiri veya her ikisi senin yanında ihtiyarlık çağına erişecek olurlarsa onlara sakın 'Öf!' bile deme. Onları azarlama, onlara güzel söz söyle."Onlara merhamet ve tevazu kanadını ger ve de ki: 'Ey Rabbim, nasıl onlar beni küçükken besleyip büyüttülerse, sen de onlara öylece merhamet buyur." (İsrâ Sûresi, 22-23.)

Anne - Babanın insan üzerindeki hakkı bu şekilde açıkça belli olmakla beraber daha geniş ve kapsamlı olarak Peygamberimizin ifadelerinde buluyoruz.

Adamın biri Peygamber Efendimize geldi, şöyle dedi:

"Allah'tan sevap ve manevî karşılık beklemek niyetiyle cihat etmek ve hicret etmek üzerine sizinle biat etmeye geldim."

Peygamber Efendimiz: "Anne-babandan birisi sağ mı?"

"Her ikisi de sağdır."

"Allah'tan sevap ister misin?"

"Evet, yâ Resulallah."

"Öyle ise anne-babanın yanına dön, onlara hizmet et."

Enes bin Mâlik anlatıyor:"Adamın biri Peygamber Efendimize geldi ve şöyle dedi:

"Ben cihada çıkmak istiyorum, fakat gücüm yetmiyor."

"Anne babandan hayatta kalan var mı?"

"Evet, annem vardır."

"Git annene hizmet et ve gönlünü al. Böyle yaparsan hem hac, hem umre, hem de cihat sevabını kazanırsın.

Abdullah bin Amr rivayet ediyor: Peygamber Efendimize bir adam geldi ve sordu:

"Yâ Resulallah yurdumu terk ederek sizin emrinize girmeye geldim. Annemi-babamı da ağlayarak bıraktım.

"Peygamber Efendimiz şöyle buyurdu:"Öyle ise onlara dön, ağlattığın gibi onları güldür."

Abdullah bin Mes'ud anlatıyor: Peygamber Efendimize sordum:

"Allah katında en iyi amel nedir?"

"Vaktinde kılınan namazdır."

"Sonra hangisidir?" "Anne-babaya iyilik ve itaat etmektir."

"Sonra hangisi?"

"Allah yolunda cihattır."

Hiçbir şekilde anne - baba ayırt edilmez, biri öbürüne tercih edilmez, birinin sevgisi diğerinin önüne geçmez. Çünkü iki gözümüzden hangisini ötekinden üstün tutarız? Ancak Efendimizin hadislerine baktığımızda anne hakkının baba hakkından üç misli fazla olduğunu öğreniyoruz. Şöyle ki:Ebû Hüreyre rivayet ediyor: Peygamber Efendimize bir kişi geldi ve sordu:

"Yâ Resulallah, en çok kime iyilik ve ihsan etmeliyim?"

"Annene."

"Sonra kime?"

"Annene."

"Sonra kime?"

"Annene."

"Sonra kime?"

"Sonra babana."Bu hadisten hiçbir şekilde babayı üçüncü plâna atma anlamı çıkmamalı, ancak her zaman annenin öncelik taşıdığı gerçeğini de gözardı edemeyiz. Çünkü bazen insan farkında olmadan annenin şefkatini ve karşılıksız sevgisini anlayamıyor, istismar edebiliyor. Ayrıca babaya nazaran anne kalbinin daha nazik ve ince olduğunu da unutmamalıdır.Yine çoğunlukla babanın ağırlığı insanı mecburi saygıya yöneltiyor ve insan, ister istemez ondan çekiniyor, fakat anne öyle mi?

Onu hep kendimize daha yakın, daha sıcak ve daha samimi buluruz. Bazen olur, onun bu samimiyeti bizi saygısızlığa sürükleyebilir, ona sert davranma gibi bir yanlışlığa düşebiliriz. Bunun için Peygamberimiz bizi uyarıyor, anne konusunda çok dikkat etmemizi tavsiye ediyor.İnsan uzun süre annesiyle beraber kaldığı için zaman zaman aradaki insanî ilişkilerde dikkatsizlik gösterme ihtimali de vardır. Oysa insanın, saygı gösterdiği insanların haklarına da riayet etmesi gerekiyor. Bu konudaki ölçüyü Peygamberimiz şöyle hatırlatıyor:Ata bin Yesar rivayet ediyor:Peygamber Efendimize bir kişi şöyle sordu:

"Yâ Resulallah, annemin yanına girmek için kendisinden müsaade isteyeyim mi?"

"Evet, izin al, öyle gir."

"Fakat aynı evde oturuyoruz."

"Olsun yine izin iste."

"Ama yâ Resulallah hizmetini ben görüyorum."

"Olsun yine izin almadan yanına girme. Onu çıplak olarak görmek ister misin?"

"Asla yâ Resulallah."

"O halde izin alarak gir."

Dünyada hakkı ödenemeyen bir insan varsa o da annedir. Çünkü annenin çocuğu üzerinde o kadar değişik hakları var ki, bunların birisini ödemek bile mümkün değildir. Bu konuda güzel bir örneği Hz. Büreyde'den öğreniyoruz.Adamın biri Peygamber Efendimize geldi, şöyle dedi:

"Yâ Resulallah, ben annemi sıcak bir günde omuzuma alıp iki fersah yol yürüdüm. Hava o kadar sıcaktı ki, eğer bir et parçası yere atılsa hemen pişerdi. Acaba onun hakkını ödemiş oldum mu?" Peygamber Efendimiz şu cevabı verdi:

"Senin bu hizmetin, onun bir doğum sancısını belki karşılar."

Hemen hemen çoğumuzun bildiği bir hadis vardır. Cennetin, anaların ayağı altında oluşudur. Bu husustaki hadisin metni şöyledir:Bir adam Peygamberimize geldi ve;

"Yâ Resulallah, savaşa gitmek istiyorum, size danışmaya geldim" dedi.Peygamber Efendimiz sordu:

"Annen hayâtta mı?"

"Evet."

"Ondan ayrılma, çünkü Cennet onun ayağının altındadır."

Bu ifade bir mecazdır. Yoksa hiçbir annenin ayağının altında Cennet olmaz ve bulunmaz. Burada anlaşılması gereken mana şudur: İnsan annesine karşı çok mütevazı ve engingönüllü olmalı, onun kalbini kazanmalı, hatırını yıkmamak, ayağının altındaki toprak gibi olmalıdır. Çünkü toprak tevazuun bir sembolüdür. Mevlânâ Hazretleri, "Tevazuda toprak gibi ol" derken bu manayı bize hatırlatıyor.

Annenin ardından iyilik, sevgi, saygı, itaat ve ilgilenme açısından sırayı baba alır. Baba, hayâtı boyunca hiçbir karşılık beklemeden çocuğunu yetiştirir, masrafa girer ve imkânlarını sarf eder. Bu arada baba da çocuktan tek bir şey bekler: Saygı.Bu meseleyi yine Peygamberimizden öğreniyoruz: Hazret-i Âişe rivayet ediyor:

"Bir gün Peygamber Efendimizin yanına bir adam geldi. Beraberinde yaşlı birisi vardı. Peygamber Efendimiz adama,

"Bu ihtiyar kim?" diye sordu. Adam,

"Babamdır" dedi. Peygamber Efendimiz:

"Öyle ise önüne geçme, o oturmadan sen oturma. Onu adıyla çağırma ve ona kimseyi küfrettirme."Anne-baba insanın hem dünyasını, hem de âhiretini mutlu edecek veya alt üst edecek birer sebeptir. Bu önemli yönü hadisten şu şekilde öğreniyoruz:Ebû Ümame anlatıyor: "Bir adam Peygamber Efendimize sordu:

"Anne-babanın çocukları üzerindeki hakkı nedir?"

"Onlar senin ya Cennetin ya da Cehennemindir."

Yani anne - babaya gereken iyilik ve itaati gösteren insan, onları seven, sayan ve başı üzerinde tutan çocuk mesut, mutlu ve huzurlu olacağı gibi; onları üzen, kıran ve mağdur eden çocuk da kendi eliyle hayâtını zehir ettiği gibi, âhiretini de yıkmakta ve tehlikeye atmaktadır.Zaten anne-babaya karşı gelmek ve isyan etmek büyük bir günahtır. Hatta en büyük günahlar arasında bulunmaktadır.Abdurrahman bin Ebî Bekir'in rivayetine göre, Peygamber Efendimiz bu günahı şöyle bildiriyor:

"Size en büyük günahları bildireyim mi?"

"Evet yâ Resulallah bildir."

"Allah'a ortak koşmak, anne-babaya âsi olmaktır."

Anne - babaya yapılan iyilik ve saygının karşılığını insan dünyada iken peşin alabiliyor. Bu konuda Peygamberimizin müjdesi çok açıktır:

"Rızkının çoğalmasını ve ömrünün uzamasını isteyen, anne-babasına iyilik ve ikramda bulunsun ve akrabalarını ziyaret etsin."

Diğer taraftan çocuk, günü gelince kendisi de anne baba olacak, çocuklarından bir karşılık bekleyecek, yaptığının karşılığını görecek, anne-babasına ne yapmışsa aynısını kendi çocuklarından görecektir. Peygamber Efendimiz şöyle buyurdular: "Anne-babanıza iyilik edin ve ihsanda bulunun ki, çocuklarınız da size itaat etsin ve saygı göstersin."Bu konuda okuyucağımız iki hadis ve hâdise anne-babaya isyanın ve itaatin dünyada iken peşin cezasını ve mükâfatını göstermesi bakımından hiç gözümüzün önünden gitmeyecek derecede hayatî önem taşımaktadır. Abdullah bin Ebî Evfâ anlatıyor: Peygamberimizin huzurunda bulunuyorduk. Bu sırada birisi geldi:

"Yâ Resulallah ölüm döşeğinde yatan bir genç var. Kendisine, 'La ilahe illallah' de, dendiği halde bir türlü bunu söyleyemiyor" dedi.Peygamber Efendimiz sordu:

"Namaz kılar mıydı?"

"Evet, kılardı."Bunun üzerine Peygamberimiz kalktı. Biz de onunla birlikte kalktık. Peygamberimiz gencin yanma girdi ve ona:

"La ilahe illallah de" buyurdu.

Genç, "Bunu söyleyemiyorum" dedi.

"Niçin söyleyemiyorsun?" deyince, gelen adam:

"Annesine âsi idi" dedi.

Peygamber Efendimiz, "Annesi sağ mı?" diye sordu.

"Evet, sağdır" dediler.Peygamber Efendimiz,

"Çağırın, buraya kadar gelsin" buyurdu.

Onlar da kadım çağırdılar. Kadın geldi. Peygamber Efendimiz kadına;

"Bu hasta senin oğlun mudur?" diye sordu.

Kadın, "Evet, oğlumdur" dedi.Peygamber Efendimiz:

"Bak, şurada bir ateş hazırlansa ve, 'Oğluna şefaat edersen, onu bu ateşte yakmayız, fakat şefaat etmezsen bu ateşte yakarız' deseler ne yapardın? Şefaat eder miydin?" diye sordu.

Kadın, "Onun şefaatçisi ben olurdum" dedi.

Peygamber Efendimiz, "O halde sana âsi olan bu oğlunu Cehennemden kurtarmak için hakkını ona helâl edip ondan razı olduğuna Allahu Teâlâyı ve beni şahit göster" buyurdu.Kadın, "Allah'ım! Seni ve Resulünü şahit tutuyorum, oğlumdan razı oldum, hakkımı ona helâl ettim" dedi.Bunun üzerine Peygamberimiz hasta gence, "La ilahe illallahü vahdehû la şerike leh ve eşhedü enne Muhammeden abduhû ve Resûlühû de" diye buyurdu.Hasta hemen şehadet getirdi. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz şöyle buyurdu:"Allah'a hamdolsun ki, benim vasıtamla bu genci Cehennem ateşinden kurtardı."

Ebû Hüreyre rivayet ediyor:"Sizden önce geçenlerden üç kişi çocuklarının geçimini sağlamak için yola koyuldular. O sırada yağmura tutuldular. Bunun üzerine bir mağaraya sığındılar.Daha sonra bir kaya parçası düşerek mağaranın ağzını kapattı. Aralarında şöyle konuştular:"Mahvolduk, taş düştü. Bunun sebebini yalnız Allah bilir. Yaptığımız en güzel davranışları dile getirerek Allah'a dua etmekten başka çaremiz yoktur. İçlerinden biri anlatmaya başladı:"Allah'ım, hoşuma giden bir kadın vardı. Ona sahip olmak istedim. Fakat o kabul etmedi. Bunun üzerine bir miktar para verdim. Kabul etti.

Tam ona yaklaşacağım sırada vazgeçtim. Bilirsin ki, bundan sırf senin rahmetini kazanmak, azabına uğramamak için uzaklaştım. Şu kayayı bizden uzaklaştır" deyince kaya parçasının üçte biri açıldı.Diğeri şöyle anlattı:"Yâ Rabbi, bilirsin, benim çok yaşlı anne-babam vardı. Onlara akşam sütünü içirmeden ne çocuklarıma, ne de başkalarına bir şey içirmezdim. Bir gün odun toplamak için uzağa gittim. Döndüğümde onlar uyumuştu. Akşam sütlerini hazırladım, fakat onlar uykudaydı. Onlar içmeden önce çocuklarımla birlikte akşam süt içmeyi uygun bulmadım. Onlar uyanıncaya kadar süt kabı elimde olduğu halde bekledim. Sonunda sabah oldu, uyandılar ve sütlerini içtiler.

Allah'ım, eğer bunu sırf Senin rızanı kazanmak için yapmışsam su kayayı buradan uzaklaştır" dedi.Bunun üzerine kaya parçası biraz daha açıldı. Fakat çıkılacak gibi değildi.Sonra bir diğeri şöyle anlattı:"Allah'ım, bilirsin bir gün bir işçi tutmuştum. Yarım gün çalıştı. Ücretini verdim. Kızarak ücretini almadı.Çekip gitti. Ben de her çeşit maldan onun hesabına çoğalttım. Bir zaman sonra ücretini almaya geldi. Ben de; "Şu gördüklerinin hepsini al, tamamı senindir, dedim. İstesem yalnız önceki ücretini verir, diğerlerini vermezdim. Allah'ım bilirsin ki, bunu sırf senin rahmetini umduğum, azabından korktuğum için yaptım. Şu kayayı buradan uzaklaştır' dedi. Kaya parçası bütünüyle kalktı. Onlar da çıkıp yola koyuldular."