Güllerin Efendisine Doğru

Câbir bin Abdillah (Radiyallahu Anh) anlatıyor:

Resûlüllah Efendimiz (Aleyhisselatü Vesselam), bir gün sahabî hanımlardan Ümmü’l-Müseyyeb’in yanına girmişti. Onun hastalıktan titreyip durduğunu gördü.

– Müseyyeb’in annesi! Ne oldu sana?
Niye sarsılıp titriyorsun? diye sordu.

Kadın:
– Hummaya yakalandım ya Resûlâllah, dedi. Sonra hastalığa sövdü.

Peygamberimiz:
– Sen hummaya kızma. Çünkü o, âdem oğullarının günahlarını, koruğun demir pisliğini gidermesi gibi giderir, buyurdu.

(Müslim)

—

Bu hadisten, hastalıkların, günahlardan bir temizleme, sevaplarla donanma, hatalardan arınma vesilesi olduğu anlaşılmaktadır. Resulullah.org

Abdullah İbnu’ş-Şihhîr’den (Radiyallahu Anh):

“Bir gün Resûlüllah Efendimizin (Aleyhisselatü Vesselam) yanına gittim. O sırada Tekasür sûresini okuyorlardı. Sûreyi tamamladıktan sonra şöyle buyurdu:

– Âdemoğlu, ‘malım, servetim’ diyor. Ey Âdemoğlu! Yeyip bitirdiğin veya giyip eskittiğin, yahut sadaka olarak verip önceden âhirete gönderdiğinden başka senin mal ve servetin var mı? (Geride bıraktığın senin değil, mirasçıların malıdır).

(Müslim/Zühd 34; Nesai/Vesâya 1; Tirmizi/Tefsir, Tekasür)

—

İnsanın mal ve servetinden “benim” diyebileceği kısım; yediği, içtiği, bir de sadaka olarak dağıttığı, Allah yolunda harcadığı miktardır.

Bunların dışında kalan mal ve servetin, ancak bekçisidir. Sahipliği görünüşte ve zâhirdedir. Çünkü o servet, kendisi ile gelmeyecek, vefat ettiğinde mirasçılara intikal edecektir. Şu halde insanın kullanamadığı, sahiplenemediği bir servet ile övünmesi boştur ve yersizdir. Resulullah.org

Ebû Hureyre’den (Radiyallahu Anh):

—

Hadiste, dünyada mutlu ve huzurlu olmanın formülüne işaret edilmektedir. O da dünyalıkta, kendinden aşağı durumda olanlara bakıp üzerindeki nimetlerin farkına varmaktır. Her hal ve durumda, Allah’a şükür duygusu içinde olmaktır. Resulullah.org