REVELATION IS THE SOURCE OF RIGHTS AND RESPONSIBILITIES

REVELATION IS THE SOURCE OF RIGHTS AND RESPONSIBILITIES

The guest in November at the series of conferences entitled "Family: Yesterday, Today, Tomorrow", held by the Meridian Group, was Professor Hayrettin Karaman. We are publishing a part of this conference entitled "Family in Islam: Rights and Responsibilities" for you, the readers of lastprophet.info. The community characterized and formed by Islamic civilization and culture cannot exist without the family. Our basic contention is that within the family as defined by Islamic culture there are both worldly and spiritual elements that last until the grave.

Establishment of the family in compliance with Islam


As Muslims we should first inquire from the source of the revelation as to what the family is, how it is formed and what are the rights and responsibilities of family members. If we are Muslims, we have to acquire information on issues related to Allah, the Prophet, angels, revelation, afterlife, existence after death, as well as on issues related to our worldly life. According to this distinction, when we wish to attain information about our world we should first consult the source of revelation. This does not mean that the Quran and the Sunnah contain all the worldly information.


However, we should ask: "what does the Quran say about these"? By revelation, I mean the Quran and the authentic hadiths of Prophet Muhammad (pbuh), which we have as texts. There are those who think that everything related to our worldly life, mechanics, technology and our work exist within the source of the revelation, yet this is not true. For instance, information on issues such as the activities that form the relationship between our lives and the commodities and issues such as the utilization of the world relevant to technology are not to be found in the Quran or the source of revelation, and people are better able to comprehend this information with their skills, logic and experience; this is mentioned both in the Holy Quran and in the expressions of the Holy Prophet.


The following is a famous example of this:

Prophet Muhammad was from Mecca. Commercial life was more common and advanced in Mecca while agriculture was widespread in Medina. Thus, Prophet Muhammad did not have much agricultural knowledge related to dates. Now, there is no problem in mentioning this, because being a Prophet does not require knowledge about agricultural dates. It does not require knowledge on construction or medicine. The function of the Prophethood and the aim of Allah Almighty in sending a Prophet are not to reveal information that people can acquire by means of their own learning skills. The real aim is to provide people with knowledge in fields which they are not capable of acquiring through their reason or experience, or which they can learn incorrectly or about which they can become confused. As this is the case, the Prophet arrived in Medina where he saw that the date cultivators had pruned the branches of the date trees that had male characteristics, hanging them on the branches of the female date trees which produce the fruit; they had done this to encourage fertilization. The Prophet asked them:


"Why are you doing this? Is fruit not produced if you don't carry out this process?" and they misunderstand the Prophet, thinking he had said, "Do not do this, this is not right". Thus, after that year they did not carry out the insemination process when the season arrived. The following year, date productivity decreased. When they went to Prophet Muhammad and told him about the situation, he said: "I did not tell you not to do that, I did not say what you did was wrong. I told that you were putting yourselves to a lot of trouble and getting tired while performing this action; this is an occupation, and I asked you whether it was a necessary process. You must have misunderstood what I said." And then he added the following: "Antum a'lamu bi amri dunya" (You know such worldly works better than me.)

For example, you live in Istanbul in the 21st century and you have a family. You have acquired a house for your family. The Quran and the revelation do not have to provide you with the layout of this house. Since you live in this house in accordance with the rules of Islam, there might be an arrangement that will facilitate Islamic life. The influence of religion might only be to this extent. Beyond that, your needs and experience will influence how you establish your house. Therefore, when we ask the revelation about the issues of rights and responsibilities within the family, we appeal to it in terms of religious provisions within the context of relations where we are deemed as fulfilling the orders of Allah if we carry them out and deemed to be acting against his order if we do not.

This is the first issue which brings up the question: "What kind of information will we search for in the revelation?"

The second matter is the fact that the Companions who lived with the Prophet recorded both his words and behavior that were related to the purpose of his task, as well as his words and behavior that were unrelated to this matter.

When we consider the hadiths (sayings) of Prophet Muhammad in terms of their binding effects, it is possible to categorize them into 13 groups. When we appeal to the Quran, we can see verses, for instance, related to the family, family law and certain rights and responsibilities. However, some of these verses are, without a doubt, related to the community life of that period and to the culture and civilization of those people who were living in that community. Thus, some of them are historical and some of them are not. The Quran was revealed for the society of that period; for instance it did not choose a certain society from 21st century Turkey and have mentioned family life and families in the light of their problems. That is not to say that the Quran does not address all people at all times; rather in some specifics it is a historical reference.
It is only logical that the society of that period was to be addressed. The urgent problems of that society had to be solved immediately by directly mentioning them. Yet, when these solutions were provided, expressions had to be used in such a way that they could facilitate us to follow their guidance within the context of our own conditions and walk in their light in subsequent centuries. That is how the Quran implemented this necessity. When we appeal to the revelation, we find that within the verses there are some aspects that are historical and others that are universal. We should transform the historical aspect to our present time.

Do Muslims rely solely on the revelation when learning their religion and when answering the questions of "what is in the religion?" Or is there a religion which people traditionally learn, express and live? When scholars search for the answer to the question of "what is what in religion" they appeal directly to the source of revelation. They appeal directly to the Quran and the hadith by means of using the method which I mentioned, which is distinguishing the historical from the unhistorical.

Next, we should consider the tradition of fiqh (Islamic jurisprudence) and fiqh as the culture of religion, and accordingly take it as a tradition; fiqh reflects the deductions of the people who have appealed to the revelation. In our present time we should learn the elements that form the family and the issue of mutual rights and responsibilities of these elements from the Quran, sunnah and fiqh.

While doing this, we have to make a distinction between what is historical and what is not, and what is regarded as acceptable in our religious culture and what is not. If we do not distinguish between these aspects, then we introduce the "Islamic family" incorrectly to others.

The right to divorce:

Women have certain rights, most of which are unknown to them or forgotten due to the excitement of getting married. One of these is the right to divorce. There is an incorrect idea that suggests that unless the man wishes, the woman cannot end her marriage, no matter how disturbed she is. While saying this, I am not making a modern explanation, reform or interpretation. I am basing what I say on old legal cases. What should men and women do when they want to end their marriage? In the modern world they must go to the court. This is also the case in Islam. In addition to this right that is given in Islam, the men also have the official right to divorce. The right of men and women to divorce by means of appealing to the court and stating their reasons dates back to before the 14th century.

In the period of our Prophet, a woman came to him and said: "I want to divorce this man." The Prophet asks her why and she replied "I do not love him, I am not happy, I want to get divorced". Our Prophet responds "What does this mean? Can you divorce a husband just because you do not love him? Endure, Allah Almighty does not say that He will put you in Heaven." The Prophet called the husband and said to the woman: "Do you still retain the item that your husband gave you as mahir (dowry)? Give it back and we will end your marriage."
There is also another option. If the woman wishes to be equal with the right to divorce (without appealing to the court), she can receive the right to divorce while making a divorce agreement.

Mahir:

The mahir is generally not mentioned. I don't know whether people are ashamed of it or forget it. The mahir is a very important guarantee. In case of a death, divorce etc., the women continues to benefit from this until she becomes dependent on some one else or until she starts a new life. In this respect, I suggest that you do not consider this issue of mahir to be symbolic.

Nafaqah:

Nafaqah (alimony) is not sadaqaah (charitable alms). Nafaqah is a legal issue of debt. It is valid both through the period of marriage and - May Allah prevent- in case of a divorce. Whether by means of divorce or death, nafaqah is a continuous debt and it is of extreme importance. Islam does not prohibit women from working. Yet Islam does not state that the women must earn income to cover her or her children's material needs. This is provided by the nafaqah system. In this way, Allah ensures women a legal income. This is called nafaqah. The incumbent of the nafaqah can be the father or the husband or the brother, depending on the woman's situation. Yet, this is not a voluntary courtesy. Had it been a courtesy, there would be no economic freedom. However, a woman can earn extra money through work. She does not have to limit or sacrifice her freedom if she wishes to work.

Permission and Obedience:

This is a subject commonly discussed in terms of rights and responsibilities. This is a matter that includes actions that women cannot perform without obeying the husband or attaining his permission. The expressions used within the fiqh books related to obedience and permission are to a large extent historical. Trying to bring this to the present time does not help us to solve this problem. If you attribute this matter to Allah and the Prophet, we might be able to deduce consequences from the general provisions of the fiqh scholars of the earlier period. Obedience is not absolute, yet it is limited. Everybody, ranging from women to men, children to elderly people first of all abide by Allah and His Messenger. "And the believers, men and women, are protecting friends of one another, they establish worship, they fast and they obey Allah and His messenger" (Al-Tauba 9/71)." This protection is a legal relationship. They are the protectors of each other and they equally worship Allah Almighty. "As for these, Allah will have mercy on them." Whether they be the acts of men or women, requests are only valid as long as they are in compliance with the orders of Allah and His Prophet.

AN ELECTION IN MEDINA

AN ELECTION IN MEDINA

The masjid of the Prophet experiences a hectic day and hosts guests who have come from distant lands. Nobody wants to leave the town without hearing the result. All the Muslims have awoken in Medina to a critical day; the new caliph will be elected to conduct the works of the ummah (Islamic community). The morning sleepiness had been left behind; the sun shines on the people who are carrying out intense debates in the crowded masjid. The leading figures of muhajirs (Meccan immigrants) and ansars (residents of Medina) and military commanders are all there.

Ammar ibn Yasir says, "Recognize Ali if you don't want people to fall into disagreement!" to Abdurrahman ibn Awf; it is he who will make the final decision. Miqdad ibn Aswad supports him, saying, "Ammar is right. If you recognize Ali, we will accept him willingly."
On the other hand, Abdullah ibn Abi Sarh says, "Recognize Uthman if you don't want the Quraishis to fall into disagreement!" Opinions are expressed, one by one. From the whispers in the crowd, the names of Ali ibn Ali Talib and Uthman ibn Affan are heard. The three-day period given for the election of the caliph is about to come to an end. All the options in the election that have been offered by the former caliph have been put forward, and everyone breathlessly awaits the decision of Abdurrahman ibn Awf. As time passes, the tension in the masjid rises. The speeches made to influence Abdurrahman, who has promised to listen to everyone, are followed by heated debates between the supporters of the Hashimites and Ummayyads. Abdurrahman prays for help from Allah, asking to be shown a direction in this difficult situation, brought about by the death of Umar.

Abdurrahman remembers the series of events that brought him to this complicated state and thinks back to the deathbed of Umar: the prominent figures of the Companions are standing before the Caliph, who has been wounded by a dagger. They whisper to him about the dangers that may occur in the community if he dies without appointing a new caliph in his place. The Caliph is worried and tired. He does not want to add another burden to the heavy burdens and responsibilities that he has endured for the ten years of his caliphate. From the lips of the Caliph came the following words: "If I complete my duty with my good deeds being equal to my sins, I am content." Then we hear the names of Abu Ubayda and Abu Huzayfa's freed slave, Salim. He refers to their value before the Prophet, and states that they are appropriate names for the caliph. The Caliph continues his words: "If I nominate my successor, a better man than me, namely Abu Bakr, also nominated his successor. Again, if I do not nominate a successor, remember that the best of men, namely the Prophet, did not nominate a successor. Whatever the case, I am confident that Allah Himself will protect the interests of Islam."

Whenever the people see that he is awake, they insist that he appoint a successor. People are afraid that he will die before appointing a successor and this will lead to disagreements, as in the period of Abu Bakr, and they continue to ask him to name a successor. At last, Umar states his decision, after long hours have passed. His suggests that this is not only a responsibility for him, but will also be a reference point for following generations when taking important decisions. Umar says that he will give a list; on this list are Ali ibn Abi Talib, Uthman ibn Affan, Sad bin Abi Waqqas, Abdurrahman ibn Awf, Zubair ibn Awwam and Talha ibn Ubaydullah. All of these are prominent Companions to whom the Prophet gave the tidings of paradise in their lifetime. Umar thinks that these people, who have been approved of by Allah and the Prophet, cannot make mistakes in alliance. He adds the name of his son, Abdullah ibn Umar, on condition that he will not be elected as a caliph. Umar develops a formula that if the votes are equal after the election, the people will accept the decision of his son. If they do not accept this decision, the candidate of the group in which Abdurrahman ibn Awf is a member will be elected as a caliph. The course of events will make this formula effective and the will of Umar, which he gives while lying wounded on his bed, will be a burden on the shoulders of Abdurrahman ibn Awf.

Umar calls for the members of the committee that he had established and says to them, "I thought about the caliphate issue and I think you can be the leaders of these people. The caliph must be elected among you. This is because the Prophet approved of your deeds. If you choose the right path, I know that the people will not fall into disagreement; but I fear that you may disagree with each other and cause your people to fall into disagreement. When I die, take up the issue and settle it within three days. On the fourth day after my death, the person chosen by you should take the oath of office. He should be one of you. My son will sit with the committee as adviser and moderator, but he will not be eligible for election as caliph."

Umar gives Suhayb the responsibility of leading the believers in prayers. Suhayb is also responsible for gathering and supervising the members of the committee that will choose the caliph. On the orders of Umar, if a candidate is nominated by four out of five committee members, that candidate will be the caliph. Anyone who opposes this decision will be executed. If the votes are equal for the candidates, the decision of Abdurrahman ibn Awf will be final. After the death of Umar the committee gathers. Abdurrahman suggests that he will withdraw from the candidacy and he states that he wants to be mediator. No one responds in a negative way to this suggestion, and he takes the duty of arbitration after withdrawing from the candidacy.

Abdurrahman asks the candidates to accept the election and support him against those who disagree and in return he guarantees that he will not practice nepotism and that he will work for the good of all Muslims. Without losing any time Abdurrahman starts his activities in order to see what the people think about the candidates and holds consultations with different sections of the community, including the army commanders and leading Companions. Meanwhile, the tribes from which the caliphate candidates have been selected go into action and start an intense campaign. The sources speak of a campaign that even included the shepherds in the mountains. This period makes the decision process much harder for Abdurrahman ibn Awf.

Finally, the model drawn up by Umar, who in the last decade displayed an important example of responsibility and prudence, becomes a source of inspiration for Abdurrahman ibn Awf. He addresses a crucial question to the two strong caliphate candidates before concluding the election.

"In the name of Allah do you promise to act in accordance with the book of Allah, the Sunnah of His Messenger and the policy of the two previous caliphs?" Ali replies to this question by saying "To the extent that my knowledge and strength allows" and Uthman just says "Yes".
The time is up and the period of three days has come to a close. The curious crowds hold their breath, staring at Abdurrahman; they are getting impatient.

All that Abdurrahman ibn Awf, who is undergoing the most difficult test of his life, has to do is shake a hand. The hand shaken by Abdurrahman is the hand of Zu'n-nurayn Uthman ibn Affan, who has had the honor of marrying Ruqiyya and Ummu Khulsum, the two daughters of the Prophet.

iSLAMiYETiN ZUHURU VE DÜNYA AHVALiNE UMUMi BAKIŞ

İSLAMİYETİN ZUHURU VE DÜNYA AHVALİNE UMUMİ BAKIŞ

İslamiyetin muzdarib insanlığa neler getirdiğini ve Hazret-i Muhammed'in tebliğ eylediği İslam talimatının beşeriyete nice hizmetleri olduğunu layıkıyle anlayabilmek için, o zamanki dünya ahvaline şöyle umumi bir nazar atfetmek yerinde olur. Miladi altıncı asırda dünyanın üstünü kalın siyah bulutlar kaplamıştı. Dünyada insanlığın en muhtaç olduğu şey huzur ve sükun, asayiş ve emniyet kalkmış gibi idi. Dünyanın birçok köşeleri kanlı boğuşmalara sahne oluyordu.


Şöyleki, İspanya ve Cenubi Fransa'da saltanat davaları yüzünden siyasi boğuşmalar, kargaşalıklar vardı. Fransa'da Vizigotlarla Franklar arasındaki nizalar tarihin en hazin sahifelerini yazıyordu. Anglosaksonlar İngiltere adasını istila etmişlerdi. Orada da kanlı boğuşmalar oluyordu. Bugün sanat ve medeniyet kaynağı olan İngiltere, o zaman vahşet içinde idi. Koyu bir zulüm ve zulmet içinde bocalıyordu. İtalya'da Romalılar eski şöhret ve ehemmiyetini kaybetmiş, o koca imparatorluğun merkezi olan Roma şehri, sırf dini bir merkez haline gelmişti. Bir Roma-Germen millet camiası yapmak, yeni bir Roma İmparatorluğu kurmak isteyen Teodoris bunu yapamadan ölmüş; dahili ve harici entrikalarla sarsıldıktan sonra Roma'da kurduğu bu Germen-Got hakimiyeti nihayet bulmuştu. Bu hakimiyetin hudutları Sicilya'dan Tuna kaynaklarına ve Dalmaçya Alplerine kadar uzanan sahalarda bulunuyordu.


Bizans, eski tarihi şöhreti silinmiş, sönük bir halde idi. Şarki Avrupa garpten, Ren nehrinin döküldüğü yerden başlayarak doğuda Tuna'nın ağzına kadar kargaşalık içinde çalkalanıyor, yeni yeni istilalara maruz bulunuyordu. İskandinavyalılar, Norveçler, Danimarkalılar; Got'ların ve Hun'ların çığrına koyulmuşlar, istila peşinde idiler. Milletler göçüyor; devletler çöküyor, bu memleketlere Hristiyanlık yeni yayılıyor; eski iptidai dinin izleri siliniyor; mezhep ve din mücadeleleri oluyordu. Avrupa'da vaziyet kısaca böyle bir manzara arzediyordu.



Asya'ya gelince, o da Avrupa'dan hiç da aşağı değildi. Lisansların ve fikirlerin kaynağı olan Hint ve Tibet, siyasi ve felsefi meselelerin en gariplerine sahne olan Çin, iç ve dış harplerle, dini münazaalarla birbirine girmişler, boğazlaşıp duruyorlardı. Asya'nın şimali, o zaman henüz malum bile değildi. İran ise Bizans'la daimi bir harp halinde idi. Irak mezhep kavgalarına sahne olmuştu.


Afrika'da ise, Romalılar ve Yunanlılar, Mısır'ın kanını emiyorlar; o eski medeniyet ülkesini sömürüyorlardı. Afrika'nın şimalini aynı siyah bulutlar kaplamış, korkunç fırtınalar kasıp kavuruyordu. Bütün dünyayı saran bu ahvalden kurtulabilmiş tek bir ülke vardı, Arabistan yarımadası. Onun ahvalini incelemeden önce, onun komşuları olan üç memlekete bir göz atalım.


İRAN


İslamiyetin zuhuri esnasında İran'da Sasaniler hakimdi. İran'nın şarkında ve şimalinde Türkler, garbında da şarkı Romalılar vardı. Ön Asya'da, birbirine rakip olan İran ve Bizans devletleri arasında sürüp giden boğuşmalar oluyordu. Nuşirevan Bizans'ı mağlup etmiş, Suriye'yi almış, Antakya'yı yakmış yıkmış, Anadolu'yu baştan başa talan etmişti. Bizans'ı yıllık 30 bin altın vergiye bağlamıştı. Yemen kıtasını da İran'ın hakimiyeti altına sokmuştu. Nuşirevan'ın ölümünden sonra İran'da sükut başlamıştı. Hüsrev Perviz, Mısır'ı ve Suriye'yi zaptetmiş ise de, sonunda Kayser Herakliyus onu mağlup etmiştir. Sonra İran'da taht ve saltanat kavgaları başlamış, siyaset entrikaları memleketi sarmıştı. Hüsrev Perviz'in fazla müsrifliği, ahalinin mal ve mülkünü müsadere etmesi gibi haller vaziyeti hepten kötüleştirmişti. Memleket, içinden ve dışından kaynaşıyordu. İçtimai düzen bozulmuştu. İslamiyetin zuhuru sırasında İran ahalisi avam ve zadegan sınıflarına bölünmüştü. Avam sınıfı istismar olunuyordu. Devletin resmi dini Zerdüştlük idi. Bu din adamları hükümdarlardan ziyade nüfus sahibi idiler. Hükümet bunların elinde idi. Irak'ta da Mecusi, Zerdüştlük, Hristiyanlık birbiriyle mücadele halinde idilerler.

BİZANS

Altıncı asırda Bizans, şarktan İran'la, Kafkas'lar da Hazer Türkleriyle,Balkanlarda ise Bulgar Türkleri'yle, Balkanlarda ise Bulgar Türkleriyle komşu idi. Bizans bir sükut halinde idi. Kumar masaları, hamam eğlenceleri, zevk ve safa almış yürümüştü. Taht kavgaları bu sükutu kolaylaştırıyordu. Bundan faydalanan Afrika Umum Valisi Herakliyüs, kuvvetli bir donanma ile İstanbul'a geldi ve tahta geçti. Bundan önce İran Şahı Nuşirevan Kadıköy havalisine kadar ilerlemişti. İran ve Yunan mücadeleleri pek eskidir. Her ikisi de dünyaya hakim olmak sevdasında idiler. Bu mücadelelere en fazla Suriye toprakları sahne oluyordu. Miladi 616 yılına kadar Suriye'de katliamlar devam etmişti. Acemlerin istilaları sırasında burada Hristiyanlardan 90 binden fazla insan öldürülmüştü.


Herakliyüs, Hazret-i Muhammed'in Mekke'den Medine'ye hicret yılı olan Miladi 622 tarihinde kuvvetli bir ordu ile yürüyerek, İranlıları Nineva civarında dehşetli bir mağlubiyete uğrattı. Herakliyüs İranlıları yenip tekrar ele geçirdiği Kudüs'e girdiği zaman, İslam Peygamberi Hazret-i Muhammed'den kendini İslam dinine davet mektubu aldı. Herakliyüs o zaman hiç hatırına getiremiyordu ki, on sene sonra bu İslam Peygamberinin orduları, onun ordusunu Ecnadin muharabesinde mağlup edecekler, kendisi de ağlaya ağlaya Suriye'yi terk edecetir.


Bu asırda Rumlar Avrupa'da Gotlar'ın hücumuna uğramışlardı. Hunlar da Şark'tan Roma'yı tehdit ediyorlardı. Gerek İran ve gerekse Bizans'ta din ve mezhep kavgaları oluyordu. Bu din mücadelelerine Yahudiler de karışıyor, onu körüklüyorlardı. Yahudiler Hristiyanları, Hristiyanlar da Yahudileri fırsat buldukça öldürüyorlardı. Yalnız devlet adamları değil, din adamları da ellerini kana bulamaktan çekinmiyorlardı. Her taraf kan içinde idi. "Yahudiler o devirde Rumlardan intikam almak için icra ettikleri e'fal cümlesinden olarak olarak Acemlerden seksenbin Hristiyan esiri satın almışlar ve cümlesini kesmişlerdi."

MISIR


Mısır,tarih boyunca bir çok istilalara uğramış bir ülkedir. Türkler, İranlılar, Büyük İskender ve Romalılar eskiden Mısır'ı istila etmişlerdi. Romalılar eskiden Mısır'ı istila etmişlerdi. Romalılar Miladdan 30 yıl evvel Mısır'ı müstemleke haline getirmişlerdi. Roma orada bir vali bulunduruyordu. Valinin merkezi İskenderiye şehri idi. Romalıların istilasından sonra Mısır'da eskisi gibi büyük binalar, ma'betler vücuda getirilmedi. Mısır, ilim, sanat ve iktisadi cihetlerden sükuta başladı. İçtimai nizam günden güne bozulmaya yüz tuttu. 172 Yılından itibaren Mısır ahalisi Roma idaresine karşı ayaklanmaya başladı. Evvelden Yahudilerle Romalılar arasında İskenderiye civarında başlayan kargaşalıklar yavaş yavaş bütün Mısır'a yayıldı.


Roma'nın koyu zulmü, tasavvuf cereyanlarına yol açtığından, Romalıların şiddetli tazyiklerine rağmen, Hristiyanlık Mısır'da süratle yayılıyordu. Romalılar buna mani olmak için bir çok yerlerde yaptıkları gibi Hristiyanları kılıçtan geçiriyorlar, arslanların ağzına atıyorlar, canavarlara parçalatıyorlardı. Buna rağmen Hristiyanlık Mısır'da yayılmıştı. En sonunda Roma kendisi de Hristiyanlık hamisi kesilmişti. Asıp kestikten, yakıp yıktıktan sonra Romanın Hristiyan olması, Hristiyan müminlerine geniş bir nefes aldırmıştır. O zaman Mısır'da da bir çok manastırlar yapılmış, rahipler, keşişler çoğalmış, kiliselere ve manastırlara birçok arazi tahsis edilmiş. Bu yüzden devletin geliri azaldığından vergiler arttırılmıştı. Sırtlarına ağır vergiler yüklenen halk, günden güne fakir düşüyordu. Mezhep ihtilafları, din kavgaları da almış yürümüştü. Halk bunlardan bıkmıştı. Ağır vergiler altında ezilen halk, İslam fatihlerini kurtarıcı gibi karşılayacaktır. İşte İslamın zuhurundan önce Arabistan yarımadasının komşularında vaziyet böyle idi.


Bütün dünyada sınıf farkları vardı. Köleler, esirler pek acınacak halde bulunuyordu. Hele kadınların bir çok haklardan mahrum tutuldukları, erkeklerin elinde bir köle muamelesi gördükleri, eşya gibi alınıp satıldıkları göz önüne getirilirse insanlığın ne kadar acıklı bir vaziyete düştüğü kolayca anlaşılabilir. İslamiyet zayıfların hamisi olarak ortaya çıkmıştır. Her nevi sınıf farklarını ortadan kaldırıp, dünyanın hala erişemediği müsavatı tam bir şekilde ilan ve tatbik etmiştir. Fransız Büyük İhtilalinin binlerce insan kanıyla yazdığı Hukuk-u Beşer Beyannamesinden bugün Birleşmiş Milletler camiasının, dünyanın yarısında tatbik edebildikleri İnsan Hakları Beyannamesinden o zaman eser yoktu. Bunları bundan 14 asır önce İslam Peygamberi, veda haccında bütün insanlığa çok beliğ bir tarzda ilan etmiştir. İslamın ilan ve tesis ettiği şeyler tatbik edilmiştir. Misal mi? İşte Hazret-i Ömer, dünyada adaletin timsali olan bu mübarek zat, hem demiş ve hem de dediklerini öylece yapmıştır. Herkes adaletten ve demokrasiden bahseder. Fakat Hazret-i Ömer gibi dediklerini aynen tatbik eden hani? Ömer hak bildiği ve hak olduğunu söylediği şeyleri bizzat kendisi de yapmıştır. Laf kolaydır, fakat iş güçtür. Dediklerini tatbik eden azdır. Dava adamı, iş adamı olabilmek, halka kendisi örnek olmak, işte büyüklük budur. Halkın başına geçtikten sonra, kendisinin halktan bir fert olduğunu unutmadan yaşayabilmek. İşte Hazret-i Ömer'in cihanı hayran eden azameti buradadır. Halk arpa ekmeği yerken onun boğazından beyaz ekmek geçmez. Halk yamalı elbise giyerken o cicili bicili elbiseler içinde rahat edemez. Halka taze et dağıtırken evinde ekmeğini zeytinyağına banarak yer. Kayser'in elçileri Onu, kırda bir taşı başına yastık yapmış uyurken bulur. Halk adamı işte böyle olur. İslamiyet insanlığa böyle misaller ve örnekler vermiştir ve böylelikle insanlığı kurtarmıştır. Yoksa beşeriyetin biçareliği, perişanlığı sürüp gidecekti. Dünyanın o zamanki manzarası pek acıklı idi.


Beşeriyetin nasıl bir duruma düştüğünü biraz daha belirtmek için insanlığın yarısı olan kadınların ahvalinden kısmen bahsedelim.


KADINLIĞIN DURUMU


Kadının içtimai durumu Araplarda çok kötü idi. Fakat diğer milletlerde sanki daha mı iyiydi? Asla! Gerek Asya ve gerek Avrupa'da kadın, hukukundan mahrum idi. Hiçbir hak sahibi sayılmazdı. Erkek istediği zaman onu boşar, istediği zaman alırdı. Kadın eşya gibi telakki edilirdi. Evde hizmetçi derecesinde tutulurdu. Yahudi kızları babalarının evlerinde bile bir hizmetkar gibi idi ve icabında satılırlardı. İranda Mezdek, kız kardeş ve ana ile evlenemeyi bile caiz gören, sözüm ona bir din kurmuştu. Zerdüştlük te kız kardeş ile evlenmeyi kabul ediyordu. Bu vaziyete düşen kadınlıktan ne beklenirdi?


Çin ve Hint gibi eski milletlerde, kadının ne kadar acıklı bir halde tutulduğu herkesçe belli bir şeydir. Eski kavimlerde kadının mevkii, her nedense çok geri tutulurdu. Bilhassa Hint'te kadın pek zavallı bir mahluk olarak adlonuldu. Kadının hiçbir hakkı yoktu. Kadın zevk aleti idi. Rahibeler bile fesada vasıta yapılırdı. İlahların musikiyi ve raksı sever olduklarına inançları olduğundan mabetlerde bir çok rakkaseler, papazların her emrine amade bulunurdu. Kadınlar okumaktan, ruhlara yapılan ayinlere katılmaktan, ilahlara kurbanlar takdim etme merasimine iştirakten memnu idiler. Kadının dini, efendisine hizmetten ibaretti. Ölen kocasının naaşı üzerinde kendisini yakmak suretiyle hayatını kurban eden sadık zevce, en asil ve en iyi kadın diye bütün Hint mabetlerinde tebcil olunurdu. Bu ne kötü adettir. Dul kalan kadın, böyle feci bir surette yakılarak kurtulmuş adlonulurdu. Çünkü ana olmadığı takdirde bir kadının duçar olacağı yegane akibet, en müthiş safaletti. Hindularca kadının mevkii çok alçak tutulurdu.


İran'da Mecusi zerdüştlerinin devrinde kadınların geçirdiği mahkumiyet çok fecidir. Kadın bu devirde erkeğin şehvetine mahkum olan bir esirden ibaretti. Bir İranlı, en yakın akrabasıyla bile evlenebilirdi. İstediği zaman boşamakta serbestti. Bu iş onun keyfine bağlı idi. "Kadınları infirada mahkum etmek, yalnız İranlılara mahsus bir adet değildi. Yunanlılar da kadınları evlerinde kilitler ve bunların umum arasında görünmelerine müsaade etmezlerdi. İran'da kadınları muhafaza için harem ağaları kullanmak en eski zamanlardan beri şayi idi. Yunanistan'da olduğu gibi, İran'da da odalıklar almak adet olmuştu.


Bizans'ta ise kadının durumu şöyle idi. Kadın erkeğin malı idi, onda istediği gibi tasarruf hakkı vardı. Hayatı ve ölümü eşinin elinde idi. Köle muamelesine tutulurdu. Kadın evvela babasının, evlendikten sonra kocasının, kocası ölünce de oğlunun esiri idi. Kadın bir şehvet metaı adlonulurdu. En medeni olan Atinalılar arasında bile kadın, çarşılarda satılır, başkalarına ihale olunur, zevke tabii birer aletti. Kadın mahza evin düzeni, çocuklara bakmak için lazım olan, fakat buna rağmen fena olarak adlonulan bir şeydi. Eski Yunan'da ailede baba hakimdi. Çocuklarını satabilirdi. Eski Fransa'da da hal böyleydi. Eski Roma aile teşkilatında baba reis idi. Reis çocuklarına istediği gibi tasarruf eder, aileden atar, satar ve aile disiplinine aykırı harekette bulunan efradını öldürebilirdi.


Hz.İsa, kadınlar hakkında çok hayırhahtı. Fakat Hristiyan Avrupa-Putperest Avrupa gibi kadını hakir görmekten kendisini bir türlü kurataramadı. Kadın ile erkek arasındaki münasebete başka gözle bakarak eski görüşlerden ayrılamadı. Kadın köle mevkiinden kurtarılamadı. Muhtelif devirlerde zaman zaman ortaya atılan felsefe meseleleri arasına bile karışan şu meseleler, kadın hakkındaki o kötü telakkinin devamından başka bir şey midir? Ona mesuliyet var mı, yok mu?Yoksa hayvanlar gibi mesul değil mi? Bu gibi acayip şeyleri ortaya çıkaranlar bulundu. Kadının ruhu olup olmadığı münakaşa edildi.


Hristiyanlık şeref ve merhamet duygularına çok fazla önem verirdi, putperestliği yıkmak için gelmişti, fakat bunlar hep tersine dönüyordu. Halk ölülerin ruhlarına tapıyordu. Azizlerin muhallefatı takdis yapılırdı. Kilise kendi fikrine muhalif olanları amansız eziyordu.


"Bütün cihan medeniyetinin gözü önünde Hristiyanlığın tarihinde namı(aziz) olarak kaydolunan birinin eliyle ve teşvikiyle asil bir kadın katledilmiş ve bu aziz son asırda kendisini müdafaa edecek ve bu hareketini maruz gösterecek bir adam da bulmuştu. Trapezde beliğ sahifeleri, Hristiyanlığın en feci cinayetlerinden biri olarak yaşayacak olan bu cinayeti tasvir etmektedir. Deshanesi İskenderiye'nin bütün servet ve ihtişamıyla malamal olan güzel, hakim ve faziletkar bir kadın dershanesinden çıktığı sırada Hristiyan mutaassıbları tarafından tecavüz olmuştu. Kendilerini din müdafileri addeden bu haydutlar, biçare kadını arabasından çekmişler, üstünü başını tarumar ederek sokaklarda sürüklemişlerdi. Korkudan biçare düşen kadın en yakın kiliseye götürülmüş ve orada aziziz eliyle katledilmişti. Ceset parça parça edilmiş, kadının etleri kemiklerinden ayrılarak ateşe atılmış ve bu suretle şeytani cinayete nihayet verilmişti. Hristiyanlık bu cinayetin mürtekibi olan haydutu aziz mertebesine yükseltmiş. Fakat kurban edilen Hipatya'nın intikamını Amri'bni'l-As'ın muzaffer kılıcı almıştı."


İçtimai hayatın bozulduğu, ahlak bağlarının çözüldüğü, fazilet nizamlarının, cemiyet kaidelerinin ihlal edildiği böyle bir zamanda Hazret-i Muhammed yeni bir din ve nizam getirmiştir. Bu dinde, kadının mevkii çok muhteremdir. Kadına merhamet, hürmet esastır. Kadın erkekle eşit haklara sahiptir. Kadın da erkek gibi itikadi, ameli ve ahlaki hükümlerle mükellef, iyilikle amel, kötülükten nehy ile memurdur. Erkeklere okumak farz olduğu gibi, kadınlara da farzdır. Malı, nefsi ve zimmeti üzerinde istediği gibi tasarruf hakkına maliktir. Kimsenin iznine ve hakimin müdahalesine ihtiyacı yoktur. Evlenme, alım, satım, kiraya verip alma, bağışlama, emanet etme, kefil olma, havale yapma, ödünç para verip alma, şirket kurma, vekalet, sulh ve ibra, dava ve ikrar gibi bilcümle hususlarda islam hukukuna göre erkek gibidir. Kadın da erkek gibi, gayri meşru fiil ve hareketlerinden ma'len ve vicdanen me'suldür.



Mirasta erkekten noksan pay alması, ihtiyaca, karı ve çocukları infak külfeti koca üzerinde olmasına, şehadette iki kadının bir erkek makamında tutulması, şahadeti tahammüldeki zaafına, diyeti, erkeğin diyetinin yarısı olması sa'y kudretindeki noksana binaendir. Bununla beraber bazı hallerde bir kadının şahadeti bile kabul olunup onunla hüküm verilir. Bundan da anlaşılıyor ki, bir kaç meselede kadın ile erkek arasında görülen fark, insan hakları bakımından değil, kadınların hususiyetleri bakımındandır. Hatta İslam şeriatıda, kadınlar siyasi haklara dahi maliktirler. Hz.Peygamber Efendimiz onların da biatlerini kabul ediyordu, kadınlar da rey veriyordu. İmam-ı Azam'ın içtihatına göre, kadınlar hakim de olabilirler. Doktor, hastabakıcı vs... Talim ve tedrisat işlerine kadınlar da iştirak etmişlerdir.


Bütün bunlar meydanda iken nasıl olur da "İslamiyetten önceki devirde Arap kadını, bilhassa iktisaden müstakil olduğu takdirde, sonraki zamandan çok daha fazla bir hürriyete sahip bulunuyordu." diyebilir ve hakikatleri bu kadar ters göstermeye kalkışır.


İşte Hazret-i Peygamber'in İslam Dinini tebliğ için Allah tarafından gönderilmesinden önce dünya ahvali bu merkezde idi. İslamiyet muzdarip beşeriyetin halaskarı olmuş ve beşeriyete muhtaç olduğu şeyi getirmiştir.


Hülasa, İslamiyetten evvel dünyanın hiç bir yerinde huzur ve sükun yoktu. Romalıların bozuk ahlakı, sefahat her tarafı kaplamıştı. Bizans sükut halinde bulunuyordu. Bütün dünya vahşet ve zulüm içinde idi. Hayır ve faziletten namını anan yoktu. Herkes şer kuvvetiyle iş görüyordu. Hak, kuvvete mahkumdu, kalplerden merhamet silinmişti, şefkat ve merhamet getiren Hritiyanlık bile, eskiden mensuplarının gördüğü acıların intikamını almak sevdasında idi. Yahudilere neler yapmıyorlardı. Baştakilerin en büyük gayeleri harp idi. Dünyayı ateşe verip kan ve alev içinde insanlar boğulurken,ganimet toplamak istiyorlardı. Şehirler yıkılıyor, ülkeler harap oluyor, hastalık ve sefalet dünyayı kırıp geçiriyordu. Fitne ve fesat kasırgaları her tarafı kasıp kavuruyordu. Dünyadan el çekmiş keşişlerin manastırlarında ve eski felsefe kırıntılarını taşıyan bazı alimlerin mesailerinde ancak ümit veren bir selamet ışığı görülüyordu, fakat onlar da azdı, bozulmaya mahkumdu. Emniyet ve huzur, adalet ve asayiş beşerin en muhtaç olduğu şeyler yeryüzünden kalkmış, barbarlık dünya yüzünü kaplamıştı.


Ancak coğrafi durumu itibariyle Arabistan yarımadası bu kargaşalıklardan kısmen azade kalabilmişti. Avrupa uzaktı, Hint ve Çin ile temasda değildi. İran'la komşu idi, fakat fazla bağlılığı yoktu. Suriye tarafından Romalılarla komşu idi. Ticari münasebetleri vardı, fakat kültür münasebetleri yoktu. Arabistan'ın sıkı münasebette bulunduğu tek ülke Habeşistan idi.


Hasılı cihan pek karanlık ve karışık bir halde idi. Islahı bir Peygamberin zuhuruna muhtaçtı. Bütün ümitler, Yahudi ve Hristiyan dinlerinin müjdelediği ahır zaman Peygamberi'ne yönelmişti. Bütün dünya zulmet içinde bu kurtarıcının zuhurunu dört gözle bekliyordu. Mukaddes Beyt'in bulunduğu Mekke'de doğan Muhammed b.Abdullah, işte beklenen bu kurtarıcıdır.

BiR PEYGAMBER AŞIĞI; NABi

NABİ

Tarih boyunca milletimizin Rasul-i Ekrem'e olan muhabbetinden bahsederken Nabi'nin natını da hatırlamak uygun olur. Bunun çok , iginç bir öyküsü var.

Menkıbeye göre, 1678 yılında hacc için yola çıkan Nabi,devlet ricalinden oluşan bir kafile ile Medine'ye doğru yaklaşmaktadır. Şair ruhlu ve aşk yüklü Nabi, Medine'ye yaklaştıkça yolda hiç uyumamaktadır. Medine sınırına iyice yaklaştıkları gece, istirahat sırasında bir paşanın bir ayağını Medine'ye doğru uzattığını görür. Bu durumdan müteessir olan Nabi'nin anlamlı ve bu sözlerin muhatabının kendisi olduğunu anlar.

Hemen toparlanarak sorar:

-Ne zaman yazdın bunu? Bunu başkalarına okudun mu?

Nabi: Hayır, ilk defa şimdi söylüyorum ve sizden başka duyan da yok deyince,

Paşa : Öyleyse aramızda kalsın. Başkaları muttali olmasın. diye ricada bulunur.

Nabi, söze sükutla karşılık verir. Nihayet kafile yola devam ederek sabah ezanı vakti Medine' ye ulaşır. Mescid-i Nebevi müezzinleri, sabah ezanından önce minarelerden bu naatı okumaktadır. Nabi de, Paşa da hayretten dona kalmışlardır. Namaz kılınıp cemaat dağılırken Nabi ve Paşa, müezzinlerin yanına sokulup sorar :

- Bu sabah ezanından önce okuduğunuz naatı, kimden ve nasıl öğrendiniz ?

Müezzin vakıayı şöyle anlatır :


Bu gece Allah Rasulü rüyamızda bize : " Ümmetimden Nabi isimli bir şair, beni ziyarete geliyor. Bu zat, bana karşı son derece büyük bir aşk ve sevgi ile doludur. Bu aşkı sebebiyle şöyle bir naat yazmıştır. Siz bu naati, onun kudümü şerefine bu sabah minarelerden okuyarak onun gelişini kutlayın buyurdu. Biz de bu emr-i nebeviyi yerine getirdik " deyince Nabi, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Hem ağlıyor, hem de şunları söylüyordu: " Demek iki cihan güneşi bana ümmetim, dedi. Demek iki cihan güneşi beni ümmetliğe kabul buyurdu. "

Nabi'nin Yadığı o Na't-ı Şerif :


NA'T-I ŞERİF

Sakın terk-i edebten kuy-i mahbub-i Hudadır bu,
Nazargah-ı ilahidir, makamı-ı Mustafa'dır bu.

Felekte mah-i nev Babü's Selam'ın sine-çakidir,
Bunun kandili Cevza, matla-i nur-i zıyadır bu.

Habib-i kibriyanın habgahıdır fazilette,
Tefevvuk kerde-i arş-ı Cenab-ı Kibriyadır bu.

Bu hakin pertevinden oldu deycur-i adem zail,
Amadan açtı mevcudat çeşmin, tutiyadır bu.

Müraat-ı edeb şartıyla gir Nabi bu dergaha,
Metaf-ı kudsiyandır, busegah-ı enbiyadır bu.

Açıklama:

Cenab-ı Hakk'ın nazargahı ve O'nun sevgili peygamberi Hz.Muhammed Mustafa'nın (SAV) makamı ve beldesi olan bu yerde edebe riayetsizlikten sakın.

-Gökyüzündeki hilal (yeni ay) O'nun selam kapısının yüreği yaralı aşığıdır. Semadaki Cevza yani ikizler burcunun nur ve ışık kaynağı O'dur.

-Burası Sevgili Peygamberimizin istirahgahıdır.Fazilet açısından ise Cenab-ı kibriyanın arşının da üstündedir.

-Bu mübarek toprağın ziyasından adem yani yokluk karanlığı sona erdi. Varlık alemi, körlük ve yokluktan onun sürmesiyle gözünü açtı.

-Ey Nabi, bu dergaha edeb kurallarına uyarak gir, zira burası meleklerin etrafında pervane gibi döndüğü, peygamberlerin hürmetle öptüğü mübarek bir makamdır.

PROPHETS CRY TOO

PROPHETS CRY TOO

Ibrahim, the son of Prophet Muhammad (pbuh) and Maria, died in the tenth year of the Hijrah. He was sixteen months old (eighteen months old in another account) when he died, and he was in the care of a nurse when he died. Upon hearing what had happened to his son, Prophet Muhammad immediately went to the house of the nurse, where he held Ibrahim in his hands, and tears flowed from his eyes.

He said, "The eyes send their tears and the heart is saddened, but we do not say anything except that which pleases our Lord. Indeed, O Ibrahim, we are bereaved by your departure from us." Then he turned his face towards the mountain before his and said, "O mountain! If you were as sorrowful as I am, you would certainly crumble into pieces! But we say what Allah has ordered us: (We are the servants of Allah and we will return to Him; We thank Allah, the Creator of the Universe)"

While Prophet Muhammad was grieving for his son Ibrahim, Usama ibn Zayd started to cry. The Prophet warned him not to. Usama said, "I saw you crying." The Prophet answered: "I have not commanded you against sadness, but against raising your voice in grief."
While preparing the grave for Ibrahim, Prophet Muhammad saw an opening between the clay and ordered the Companions to fill it in. He filled the opening with sand and said: "Tombstones are neither good nor ill, but they help appease the living. Anything that man does, God wishes him to do well."

(Ibn-i Sa'd, Tabaqat v.1, p.131-144)
Death is an exemplary lesson in every way for the living ones. However, we tend not to contemplate death as the things that remind us of it are things that we try to forget. We do not regard death as an opportunity to realize the meaning of life for ourselves and for our loved ones. Every death experienced indeed is devastating if it is allowed to kill the beauty and divinity in the outlook of those who are still alive. Those who have lost their way in the darkness of mourning and fate are so greatly removed from the viewpoint of Maulana, who considered death to be the wedding night (night of reunion with Allah). Those who do not have the strength or maturity to bear the sadness fall into a contradiction when they recite amantu billahi... wa al-yawmi al-ahiri (I belief in Allah and in the Day of Judgment). On the other hand, for those who obey the order "Frequently mention death which dispels pleasure and makes it bitter," life becomes more open to love, compassion, justice and sharing due to the fact that it does not become immured within material aspects, and therefore it becomes possible for us to protect ourselves from being devoured by certain people.

After his child had passed away, the humane, yet dignified and dependable attitude shown by the Prophet as a father - a father who had lost many of his children before - removed the banality of death and transformed it into a lesson. Even when experiencing the greatest of agonies, we can see that he still maintained a lofty level in his servitude to Allah: the heart grieves, tears drop, but the tongue does not rebel. This is an act of someone who knows their limits. This is the non-offending stance of the spirit in the position of consent, shaken, yet not aggrieved. This is the lament of the heart which turns into tears in the eye and into inna lillah on the tongues. Inna lillah wa inna ilayhi rajiun means "To Allah we belong and to Him we will return." Only this can extinguish the fire within the hearts that has become a blaze. The wailing and laments that bring people to rebellion and make the tongue an excuse for the fire may change the status of this pain, the essence of which is peculiar to this world, and cause it to surround the afterlife. The humanity of silently crying versus the evil of hear-rendering laments... The choice is ours.

Prophet Muhammad invited the believers to goodness, which is the best form of servitude, and encouraged them to perform what is pleasant in words and deeds. "Allah who is beautiful and loves beauty" (Muslim, faith 147), revealed that the deeds become pleasant only with beautiful/reliable/correct words (qawl-i sadid) (Al-Ahzab, 70) and thus broadened our horizon from another perspective. Prophet Muhammad, whose heart was scorched with sadness for his son, encouraged his Companions to do their best when they had a task to perform. This understanding and sensitivity, which put forward the notion of looking into the future with hope and not becoming estranged from life even during an incident that could cause the color of life to fade, like death, led the Muslims to become the most prolific and profound craftsmen who made works throughout history that reflected this inner beauty. Thus, a new path was designated for people, granting them the grace of searching for beauty in everything they performed and realizing the beauty that lies within the universe. This prospect, which takes its principle from the tawheed that is in harmony with the beauty created by Allah, surrounds even the daily life and leads the aesthetic to acquire a divine quality that is reflected in all the beauty of the world. We ask Allah to ordain us to become those who create new beauty in our efforts to reach the beauty of servitude.

Why Is Islam the Most Rapidly Spreading Religion in the United States?

Why Is Islam the Most Rapidly Spreading Religion in the United States?


Today, the fact that Islam is the most rapidly spreading religion in the United States, as well as in the rest of the world, has attracted the attention of Muslim and non-Muslim observers. However, although this is of great importance, this issue has not been thoroughly discussed. New births, immigration, and conversion are three sources for this increase. There is no sign suggesting that it will stop in the near future. The negative images shown to the public by media organizations prejudicial to Islam may slow down this increase, but cannot stop it.


The most interesting sociological aspect of this increase is that it affects all levels of society. Although in different ratios, people from all parts of society, women and men, rich and poor, conservatives and liberals, Republicans and Democrats, Jews and Christians, educated and uneducated, black and white, young and old have all become Muslims via conversion. The ratio of conversion to Islam is especially high among university students and prisoners. If just a certain section of society were choosing to embrace Islam, it could be easier to understand this trend. The fact that sections of the society which normally adopt different mentalities and life styles are making the same religious choice makes the conversion issue of Islam quite an interesting sociological question in American society.


In view of his study on seventy famous converts, Larry Poston, who studies conversion sociology, states that Westerners become interested in Islam for five reasons: 1 - Simplicity (20%), 2 - Rationalism (21%), 3 - The universal fellowship of people (19%), 4 - The due importance given to this world (19%), 5 - Non-existence of clergy class (10%). Poston assert that conversion to Islam generally occurs in a person's life in their late 20s and early 30s. It is reported that converts do not abandon their former lives and families; instead, they become more active in life and strive to introduce Islam in the West like Meryem Cemile and Muhammed Asad.


These and similar observations shed a light on the question that we posed at the beginning: "Why Is Islam the Most Rapidly Spreading Religion in the United States?" However, the one drawback of these studies is that they pay no attention to the fact that Islam spreads not only in the United States, but also throughout the world. In our opinion, it would be possible to obtain more general results if we were to consider the fact that Islam is spreading globally.


From a global point of view, it can be stated that modernism lessens the effects of widespread religions-primarily Christianity, Judaism, Buddhism, Hinduism, and African religions-on people, but Islam is an exception in this matter. Due to the fact that Islam does not contradict modern sciences, it has not been affected negatively by modernism ideology, but rather defeated politically by the West. Islam, a traditional system of comprehension that has not been defeated by modernity, appeals as a solution to people across the world who complain about modernity, or at least, who are spiritually dissatisfied. The criticisms directed at modernity by post-modernism have contributed to the spread of Islam. As a matter of fact, it could be stated that greater modernization will paradoxically create a greater tendency to Islam. The fact that Islam is the most rapidly spreading religion in the United States of America is the clearest indication of this situation.

It can be also argued that Islam's long historical tradition based on theological and judicial foundations is effective in its spread against globalization, religious pluralism and ethnical pluralism. Observers say that Islam provides the needs of Americans who cannot be satisfied by science or capitalistic materialism. This condition can be taken as an indication that Islam will be a great center of attention in America in the post-modern age.

On the other hand, the American experience sets an example of Muslims who live a quiet and peaceful life in a multi-religious society with members of other religions on a basis of mutual respect.

Examining the experience of Muslims in the United States can shed a light on the Westernization debates that rage among us. Islam's rapid spread in the most powerful nation in the West shows that Westernization does not harm Islam but rather brings greater dynamism. This is because Islam has the power to give the spiritual satisfaction that the Western culture cannot provide, despite its advanced level, and that it extricates people from conflict between religion and science, protects the sexual ethic and the family, and establishes a true brotherhood between people of different races, religions and colors by overcoming racism and religious discrimination.

SEVGiLi'NiN (SAV) OĞLU iBRAHiM'iN ÖLÜMÜ

SEVGiLi'NiN (SAV) OĞLU iBRAHiM'iN ÖLÜMÜ

Son harbi olan Tebük harbi dönüşünde Hazreti Peygamber İslamı neşr ile, etraftan gelen heyetleri kabul etmek ve onlara talimat vermekle meşguldü. Dinin kemale erdiğini görmekle memnundu. Oğlu Hazreti İbrahim de pek gürbüz olarak büyüyordu. Bu da Hazreti Peygamber'in saadetini tamamlıyordu. İbrahim, 16 veya 18 aylık olmuştu. Heyetlerle görüşme ve irşat vazifesinden sonra hemen evine koşar, yavrusunu kolları arasına alıp öpüp okşardı. Kalbindeki babalık sevgisinin hepsini bu son oğluna veriyordu. Çünkü evlatlarının bir kısmını küçükken kaybetmişti. Bir kısmı ise anne olduktan sonra ölmüşlerdi. Hayatta yalnızca sevgili kızı Fatıma kalmıştı. Bir de İbrahim vardı. Fakat işte o da hastalanmıştı. Bir gün Abdurrahman İbn-i Avf'e dayanarak İbrahimin hasta yattığı Mariye'nin bağdaki evine gitti. Oğlunu kucağına aldı. Onun masum yüzü solmuştu. Bakışları melül melül idi. Hastalığın elinde bitkin bir hale gelen yavrusuna bakarak:

"Allah'a karşı elden ne gelir ya İbrahim?" dedi. Gözlerinden iri iri yaşlar yüzüne yuvarlandı.

Nihayet Emr-i Hak vakı oldu. İbrahim'in masum ruhu göklere uçtu, cesedi hareketsiz kaldı. Hazreti Peygamber gözyaşları arasında şu hazin cümleleri söyledi:

Bu iş bir Emr-i Hak olmasaydı, vade tamam olmuş bulunmasaydı, sonra gelenler evvel gelenlere katışmaya mahkum olmasaydı, senin ölümüne daha çok mahzun olurduk yavrum.

Bir müddet derin bir sükut hüküm sürdü. Sonra şunları dedi:

Göz yaşarır, kalp mahzun olur, Allah'ın rızasına uygun olandan başka bir söz söyleyemeyiz. Ey İbrahim, seni kaybetme yüzünden derin bir hüzün içindeyiz.Yanındakiler Hazreti Peygamber'in ağladığını görünce, bundan nehyettiğini söylediler. Onlara şu cevabı verdi:

"Ben hüznü nehyetmedim. Bağıra çağıra ağlamayı yasak ettim. Bende şu gördüğünüz yaşlar, kalpteki sevgi ve merhamet eseridir. Kalp yanar, göz yaşarır. Kim ki, merhamet göstermezse başkaları da ona merhamet etmez. İbrahim'in na'şı omuzlarda taşınarak toprağa verildi.

Peygamber namazını kıldı. Mezarını düzeltti, üzerine biraz su serpti, mezara bir nişan koydu ve:

"Faydası da yoktur, zararı da. Fakat diriyi tatmin eder..." buyurdu.

MEANING OF PROPHET

MEANING OF PROPHET

The Quran refers to the kindness of Prophet Muhammad (pbuh) towards all creatures and his compassion and grace for humans: "There had come unto you a Messenger, one of yourselves, unto whom whatever that you are overburdened is grievous, full of concern for you, for the believers full of pity, merciful."

In this verse, Allah gives the names Rauf (very compassionate) and Rahim (very merciful), both of which are of His names, to the Prophet. No other prophet before Muhammad had been given both of these names.

In human relations, the most important characteristic of understanding the other is being kind. Thanks to the Prophet's kind character, he was welcomed by people and had a special place in their hearts. After all, it is not genius or intellect, but character and consistency that affect people in human relations. In this respect, Allah orders: "It was by the mercy of Allah that you were lenient with them, for if you had been stern and fierce of heart they would have dispersed from round about you."

The basis of human relations is to comprehend the addressee and realize that they too are human beings. Living a self-centered, egocentric life, disregarding other people is one of the weakest points in human relations. The people who are interested in human relations and personal development say that the basic point of human relations is "empathy", which means being able to step into some else's shoes. When we look from this perspective, we see that the people who lived in the Age of Happiness always tried to please Prophet Muhammad with a feeling of compassion and love in their heart due to the fact that they admired his character and personality.

The fact that the Prophet did not use his position to his own advantage, that he took the first step in meeting a common hardship and that he took the last slice when bread was shared out was noticed by others. When a loud noise was heard in Medina he asked: "What has happened? What is that noise?" while other people were looking in fear at one another. He was the first to mount a horse and ride to the place where the noise had come from. After examining the situation, he comforted his Companions by saying "There is nothing to be afraid of."

Moreover, he served food to hundreds of his Companions during a meal given by Jabir ibn Abdullah while a trench was being dug during the Battle of the Trenches and he was the last one to eat his meal. His altruistic, content attitude and his refusal to avoid risks were greatly admired by his Companions.

We see that Prophet Muhammad treated his Companions and all the people around him, starting with his family members, with compassion and mercy; he never caused anyone any harm.

When warning people of the mistakes and wrongdoings that he observed in their behavior, Prophet Muhammad would say "What occurs to me that I see some of my brothers in such situations" implying that he might have made a mistake in his observations. With these words, he was saying: "My brothers should not act in this way, I may have misunderstood the situation."

Prophet Muhammad would respond with great maturity to all kinds of injustice and wrongs that were committed against him and would forgive errors. Moreover, when a Bedouin asked for more than his share of loot when it was being divided up, going so far as to grab the Prophet by the collar, the Prophet only smiled at him, satisfied his request and forgave him. This was because Allah had ordered: "(O! My Prophet) Follow the path of forgiveness; forgive; order what is right; mind not those who are ignorant! Having continuous tolerance for people who crossed the line, not being offended and not offending others in these sorts of relationships is a difficult task. It could even be said that not being offended is more difficult than not offending others. This is because the act of offending someone is something that is dependent on the individual. You can control your hands, tongue and eyes, you can refrain yourself and you will not hurt or offend anyone.

However, it is not possible to remain unaffected by the rude and curt behavior of others. This is can be an impediment of desires and can only be overcome by a very great heart. Prophet Muhammad never offended anyone as he was never offended. Among the Companions there were those who acted without control, having a Bedouin background. There were even people who attempted to urinate in Al Masjid al-Nabi. However, the Prophet did become angry with these people and he showed great care to not offend those who had acted in such a way. He warned any of the Companions who overreacted to such behavior and he invited them to tolerance and to inoffensive and kind behavior.

When a young man came to him to ask for permission to commit adultery, the Prophet, without offending the young man, asked him several questions and convinced him that such a deed was wrong and discouraged him.

Rude behavior that is essentially caused by immaturity and coarseness, and excessive behavior offend and sadden people and can break their hearts. The Prophets, who were the fountains of the Prophethood, and principally Prophet Muhammad, became models for humankind for how not to offend people and not to become offended. Moral virtues can only be learned from role models.

The beauty experienced by the ummah (Islamic community) throughout Islamic history contains the traces of the divine personality and superior character of the Prophet of Allah. People can acquire socially acceptable traits as long as they can attain such characteristics. The philosophy of not offending and not becoming offended also form a different form beauty in the literature and many poets have reflected their feelings on this issue. Of these, Pertev Pasha describes this as follows:

Do not take the scent of the rose that the nightingale is in love with, nor be hurt by its thorn; if you are hurt by the thorn or fear it, you should not smell the rose. Whoever loves the rose must bear its thorns.

Do not take interest in the lovers of someone other than Allah, nor become offended by those who are considered strangers other than Allah. If you are entranced by that which is mortal, you are hurt; this is because you trust something that is mortal and which will ultimately betray your trust.

Do not become cursed for your deeds nor become offended by the cries of others. The person who commits deeds that receive the curses of others does not have the right to be offended by the curses of others.

The right path is not being offended by others and not offending them. In one word this is being prudent.

iNCiNMEYEN iNCiTMEYEN PEYGAMBER

iNCiNMEYEN iNCiTMEYEN PEYGAMBER

Kur'an Allah Rasûlü'nün yaratıklara olan şefkatine, insanlara olan merhamet ve re'fetine işaret etmektedir: "Size kendi içinizden öyle bir Peygamber geldi ki, sizin hüsranınıza üzülür, saadetinizi cidden ister; Mü'minler için yüreği rikkatle ve merhametle çarpar!"


Allah Teâlâ bu ayette kendi isimlerinden olan Rauf (çok şefkatli) ve Rahim (pek merhametli) sıfatlarını Peygamber Efendimize de vermiştir ki, önceki peygamberlerden hiçbiri bu sıfatların ikisine birden mazhar olmamıştır.


Beşerî ilişkilerde empatinin en önemli vasfı yumuşaklıktır. Peygamberimiz de bu özelliği sebebiyle insanların kabulüne mazhar olmuş, gönüllere taht kurmuştur. Zaten beşerî münasebetlerde insanları etkileyen deha ve zeka değil, karakter ve tutarlı şahsiyettir. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur: "Allah'ın sana olan rahmeti sayesinde insanlara karşı yumuşak davrandın. Sen katı yürek!i, sert ve acımasız olsaydın insanlar etrafından dağılıverirlerdi."


İnsânî ilişkilerin nirengi noktası, karşısındakinin farkına varmak ve onun da insan olduğu duygusuna ermektir. Sadece "kendi" merkezli yaşamak, "ben merkezli" düşünmek ve karşısındakileri hiçe sayıp görmezden gelmek insânî ilişkilerin en önemli zaaf noktalarından biridir. Beşerî münasebetler, insan ilişkileri ve kişisel gelişimle ilgilenenler derler ki: insânî ilişkilerin temel noktası, "empati" denilen kendini karşısındakinin yerine koyma prensibidir. Bu açıdan baktığımızda, Asr-ı Saadet'te insanlar Peygamber Efendimizin karakter ve şahsiyetine hayranlık duyarak sıcak bir duygu, yanık bir gönülle kendilerini onun etrafında pervane etmişlerdir. O (sav)'nun, bulunduğu konumu şahsî çıkarları için kullanmayan, külfette en önde, nimet paylaşımında ise en sonda bulunması insanların gözünden kaçmamıştır. Medine'de sebebi bilinmeyen bir gürültü koptuğunda "Ne oldu, bu ses neyin nesi?" diyerek herkesin birbirinden medet umduğu bir sırada O, Ebu Talha (r.a.)'nın Mendub isimli atına binerek sesin geldiği yere gitmiş ve durumu tetkik ettikten sonra "Korkulacak bir şey yok" sözüyle ashabına sükunet telkin etmiştir.


Diğer yandan, Hendek savaşında hendek kazımı esnasında Cabir b. Abdullah (r.a.)'ın sofrasına davet ettiği yüzlerce sahabiyi bizzat kendisi servis yaparak doyuran ve en sonunda sofraya oturan O'ydu. O'ndaki bu fedakar, gözü tok ve riskten kaçınmayan tavır ashabının hayranlığını celb ediyordu.


Allah Rasûlü'nün, yakın çevresinde bulunan aile fertlerinden başlayarak bütün ashabına ve topyekun insanlara karşı şefkat ve merhametle davrandığını, hiç kimseyi asla incitmediğini görüyoruz.


Gördüğü yanlışlar ve hatalar karşısında insanları uyarırken, "galat-ı ru'yeti" kendine izafe ederek, yani kendisinin yanlış görmüş olduğunu söyleyerek "Bana ne oluyor ki ben bazı kardeşlerimi şu şu hallerde görüyorum." derdi. O bu ifadeleriyle, "Kardeşlerim böyle yapmaz, ben herhalde yanlış görüyorum" demek isterdi.

Kendisine yapılan her türlü haksızlık ve yanlışa karşı olgunlukla mukabele eder, insanların yanlışlarını bağışlardı. Nitekim bir ganimet dağıtımı esnasında kendisinden bol miktarda ganimet isteyen, bunu isterken de yakasına yapışma cüretinde bulunacak kadar ileri giden bedeviye tebessüm ederek talebini yerine getirmiş ve bağışlamıştı. Çünkü Allah Teâlâ: "(Ey Rasûlüm!) Sen af yolunu tut; bağışla; uygun olanı emret; câhillere aldırış etme!" buyurmuştu.

Haddini bilmeyen, sınırı aşan insanlarla ilişkide sürekli hoşgörülü davranmak, incinmemek ve incitmemek zor bir iştir. Hatta denilebilir ki incinmemek, incitmemekten daha zordur. Çünkü incitmemek eldedir. Elinize, dilinize, gözünüze sahip olursunuz, kendinizi frenlersiniz ve insanları incitmeyebilirsiniz. Ama insanların ham, çiğ davranışları karşısında incinmemek elde olan bir şey değildir. Bu ancak çok engin bir gönülle aşılabilecek bir nefs engelidir. Allah Rasûlü incitmediği gibi incinmezdi de. Ashab arasında bedevilikten gelmeleri sebebiyle kaba davranışlar sergileyen insanlar olurdu. Hatta Mescid-i Nebi'ye bevletmeye kalkanlar bile vardı. Ancak, O bunlara kızmaz ve bu davranışları sergileyen kimseleri incitmemeye özen gösterirdi. Ashab arasında ölçüsüz tepki gösteren olursa onları da uyarır, hoşgörüye ve incitmeyen nazik tavra davet ederdi. Kendisinden, zina etmek üzere izin istemeye gelen bir delikanlıyı hiç kırmadan, incitmeden birtakım sualler sormak suretiyle bu işin yanlış olduğuna inandırmış ve düşüncesinden vazgeçirmişti.

Temelinde hamlık ve hoyratlık bulunan kaba davranışlar ve haddini aşan cinsten tavırlar insanları incitir, üzer ve gönüllerini kırar. Nübüvvet pınarının ser-çeşmesi olan peygamberler ve başta Hz. Peygamber incinmeme ve incitmeme konusunda insanlığa model olmuştur. Ahlâkî erdemler de ancak model şahsiyetlerden öğrenilebilir. İslam tarihi boyunca ümmetin yaşadığı güzelliklerde Allah Rasûlü'nün yüce şahsiyetinin ve üstün karakterinin izleri vardır. İnsanlar o şahsiyete yaklaşabildikleri ölçüde toplumda kabule layık faziletlere ermişlerdir. İncinmeme ve incitmeme felsefesi edebiyatımızda da ayrı bir güzellik rüzgarı oluşturmuş ve pek çok şair bu konuda duygularını dile getirmiştir. Bunlardan biri olan Pertev Paşa bu manayı şöyle ifade eder:

Ne şemm et bülbülün verdin, ne de hârdan incin

Ne gayrın yârine meyl et, ne sen ağyârdan incin

Ne sen bir kimseden âh al, ne âh u zârdan incin

Ne sen bir kimseden incin, ne senden kimse incinsin

(Ne bülbülün âşık olduğu gülü kokla ne de dikenden incin, dikenden inciniyor ve korkuyorsan gülü koklamamalısın. Çünkü gülü seven dikenine katlanır.

Ne Allah'ın dışında başkasının sevgilisine ilgi duy, ne de ağyar sayılan Allah'ın dışındakilerden incin. Allah'ın dışındaki fânî şeylere gönlünü kaptırırsan incinirsin, çünkü fânîye güvenmek sonuçta insanın güvenini yıkar.

Ne sen başkasından ah al, ne de başkasının ah u zârından incin. Çünkü başkasından ah alacak işler yapanın başkalarının kendisine ah çektirmesiyle incinmeye hakkı yoktur.)

Doğrusu başkasından incinmemek ve başkasını incitmemektir. Tek kelimeyle kalb-i selim sahibi olmaktır

BiR HADiS

Ülkeler Allah’ın mülkü,

kullar Allah’ın kullarıdır.

Öyle ise,

nerede hayrı bulursan oraya yerleş.

Hadis-i Şerif (Müsned)

ASHÂBI SUFFA

ASHÂBI SUFFA

Kıble, henüz Kâbe tarafına çevrilmeden önce idi. Mescid-i Nebevî'nin kuzey duvarında, hurma dallarıyla bir gölgelik ve sundurma yapıldı. Buna Suffa denilirdi. Burada kalan Müslümanlara da "Ashâb-ı Suffa" ismi verildi.

Mescid-i Şerifin Suffasında kalan bu Sahabîlerin, Medine'de, ne meskenleri, ne de aşiret ve akrabaları, hiç bir şeyleri yoktu. Âileden uzak, dünya meşgale ve gâilesinden âzâde ve tam mânâsı ile feragatkâr bir hayata sahib idiler. Kur'an ilmi tahsil eder, Resûl-i Ekrem Efendimizin va'z ve derslerini dinleyerek istifâde ederlerdi. Ekseriya, oruçlu bulunurlardı.Vakitlerini Resûl-i Kibriyanın huzurunda geçiren bu mübârek zümre, Efendimizden hep feyz alırdı. Resûl-i Ekremin medresesine Allah için nefsini vakfetmiş fedakâr, ilim aşığı talebeler idiler. Peygamber Efendimiz tarafından tespit edilen muâllimler, kendilerine Kur'an öğretirlerdi. Bunlardan yetişenler, Müslüman olan kabilelere Kur'an öğretmek ve Sünnet-i Resûlullahı beyân etmek için gönderilirlerdi. Bu cihetle de kendilerine "kurra" denilirdi. Suffa ise bu itibarla "Dârü'l-Kurra" diye anılmıştır.

Sayıları 400-500 kadar olan mütevazi fakat feyizli bir hayata sahib bulunan bu güzide Sahabîler, bir irfan ordusu idiler. Bütün mesâilerini Kur'an ve Sünnet-i Resûlullahı öğrenmeye hasretmişken, gerektiğinde gâzâlara da katılırlardı.


İçlerinden evlenenler, Suffe'den ayrılırlardı. Fakat, yerlerine başkaları alınırdı.Bu güzîde Sahabîler ne ticâretle, ne bir sanatla meşgul olmazlardı. Mâişetleri Resûl-i Kibriyâ Efendimiz ve Sahabîlerin zenginleri tarafından temin edilirdi. Bu hususu, Suffa'nın baş talebelerinden biri olan Ebû Hüreyre Hazretleri kendisinin çok hadis rivâyet etmesini garipseyenlere karşı verdiği cevapla pek güzel ifâde etmiştir:

"Benim, fazla hadîs rivâyet edişim garipsenmesin! Çünkü; Muhacir kardeşlerimiz çarşıdaki, pazardaki ticâretleriyle, Ensar kardeşlerimiz de tarlalardaki, bahçelerdeki ziraatlarıyla meşgul bulundukları sırada Ebû Hûreyre, Peygamberin (a.s.m.) mübârek nasihatlarını hıfzediyordu."


Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, Ashab-ı Suffa'nın hem tâlim ve terbiyesi, hem de mâişeti ile çok yakından ilgilenirdi. Onlarla daima oturur, sohbet eder, alakadar olurdu. Zaman zaman da onlara,

"Eğer, sizin için Allah katında, neyin hazırlandığını bilseydiniz, yoksulluğunuzun ve ihtiyacınızın daha da ziyâdeleşmesini isterdiniz" diyerek, bu meşguliyetlerinin son derece mühim ve mübârek olduğunu ifâde buyururlardı.Resûl-i Ekrem Efendimiz, evvelâ bu mübârek cemaatın ihtiyacını gidermeye çalışırdı. İcabında, Hâne-i Saâdetlerinin ihtiyaçlarıyla ikinci derecede meşgul olurdu. Bir kere Hz. Fâtıma (r.a.), el değirmeni ile un öğütmekten yorulduğundan şikâyet ederek bir hizmetçi istediğinde Efendimiz ciğerpâresini reddetmiş ve şöyle buyurmuştu:

"Kızım! Sen ne söylüyorsun? Ben henüz Ehl-i Suffa'nın mâişetini yoluna koyamadım."


Bir gün, Ashab-ı Suffanın başlarına durmuş, hallerini tedkikten geçirmişti. Fukaralıklarını, çekmekte bulundukları zahmetleri görmüş, şöyle buyurarak onların kalplerini hoş etmişti:

"Ey Ashab-ı Suffa! Size müjdeler olsun ki; her kim şu sizin bulunduğunuz hal ve sıfatta ve bulunduğu durumdan razı olarak bana mülâki olursa, o benim refiklerimdendir."

Resûl-i Kibriyâ Efendimize herhangi bir şey getirilince,

"Sadaka mı, yoksa hediye mi" diye sorardı.


Getirenler, "Sadakadır" cevabını verirlerse, onu el sürmeden Ashab-ı Suffaya ulaştırırdı. "Hediyedir" cevabını verirlerse onu kabul eder ve Ashab-ı Suffaya da ondan hisse ayırırdı. Çünkü; Kâinatın Efendisi, Peygamber Efendimiz (a.s.m.) sadaka kabul etmez, sadece hediye kabul ederdi. Bir gün adamın biri, tabakla hurma getirmişti. Adama, "Sadaka mıdır? Hediye midir?" diye sordu. Adam, "Sadakadır" cevabını verince, Peygamber Efendimiz onu doğruca Suffa Ehline gönderdi. O sırada torunu Hz. Hasan, Peygamber Efendimizin önünde bulunuyordu. Tabaktan bir hurma alıp ağzına götürünce, Resûl-i Kibriyâ Efendimiz derhal müdâhale etti ve onu ağzından çıkarttırdı. Sonra da, "Biz Muhammed ve ev halkı [Ehl-i Beyti] sadaka yemeyiz, bize sadaka helâl değildir!" buyurdu.


Şu âyetin Ashab-ı suffa hakkında nâzil olduğu da rivâyet edilmiştir.

"Sadakalar, kendilerini Allah yolunda hizmete adamış fakirler içindir ki, onlar yeryüzünde dolaşıp hayatlarını kazanmaya fırsat bulamazlar. Onların hallerini bilmeyen kimse, istemekten çekindikleri için, onları zengin sanır. Ey Habibim, sen onları yüzlerinden tanırsın. Yoksa onlar insanlardan ısrarla birşey istemezler. Ve siz her ne bağışta bulunursanız, şüphesiz Allah onu hakkıyla bilir."


Tam mânasıyla Allah yoluna kendilerini vakfetmiş bulunan bu güzide Sahabîler, Resûl-i Kibriyâ Efendimizin hiç bir nasihatını, hiç bir hitabesini kaçırmazlardı. Dâima orada hazır bulunur, irad edilen hitabeleri ve öğütleri hıfzedip diğer Sahabîlere de naklederlerdi. Bu bakımdan İslâmî hükümlerin muhafaza ve naklinde Ehl-i Suffa'nın pek müstesna hizmet ve gayretleri vardır. Kur'an nûrunun kısa zamanda âlemin her tarafına sürâtle yayılmasında bu ilim heyetinin büyük payı vardır. Bu bakımdan İslâm tarihinde Ehl-i Suffâ müstesnâ bir yer işgal eder.

Bir ilim müessesesi olan Suffanın, has bir talebesi Ebû Hüreyre kendileriyle ilgili bir hâdiseyi şöyle anlatır:


"Açlıktan yüzü koyun yatıyordum. Bazen de karnıma taş bağlıyordum. Bir gün halkın gelip geçtiği bir yol üzerinde oturdum. O sırada oradan Resûlullah geçiyordu. Vaziyetimi anladı ve 'Ey Ebû Hüreyre,' diye seslendi.


'Buyur, yâ Resûlâllah,' dedim.

'Haydi gel,' buyurdu.

"Beraber gittik. Eve girdi. Ben de girmek için izin istedim. Müsaade ettiler. Ben de girdim. Bir kapta süt buldu. 'Bu süt nereden geldi?' diye sordu."'Falâncalar hediye olarak getirdiler' diye cevap verdiler. "Sonra da, 'Ey Ebû Hüreyre, Ehl-i Suffaya git, onları bana çağır!' diye emretti."


Ehl-i Suffa, İslâmın misafirleriydi. Ne âileleri, ne de mal mülkleri vardı. Resûlullah'a bir hediye geldiği zaman hem kendisine ayırır, hem de onlara gönderirdi. Kendisine, ehline verilmesi için gönderilen sadakaların tamamını onlara gönderir, katiyyen kendisine bir pay ayırmazdı."


Resûlullahın Ehl-i Suffayı dâveti beni üzdü. Ben, bu kaptaki sütü tek başıma içer de, bununla epeyce bir müddet idare ederim, diye umuyordum. Kendi kendime, 'Ben elçiyim. Suffa ehli gelince onlara sütü ben taksim ederim' dedim. Bu durumda sütten bana hiçbir şey kalmayacağını biliyordum. Fakat, Allah Resûlunün emrini yerine getirmekten başka çare de yoktu."Gidip, onları çağırdım. Geldiler. Müsâade isteyip oturdular."


Peygamberimiz (a.s.m.), 'Ebû Hüreyre, kabı al ve onlara süt ikrâm et' buyurdular."Süt kabını alıp, dağıtmaya başladım. Herbiri kabı alıyor, doyuncaya kadar içiyor, sonra arkadaşına veriyordu. Suffa ehlinin sonuncusu da içtikten sonra, kabı Resûlullaha verdim. Aldı. İçinde sadece azıcık süt kalmıştı. Başını kaldırarak bana bakıp gülümsedi ve 'Ebû Hüreyre,' dedi."'Buyur, yâ Resûlallah,' dedim."


'Süt içmeyen ikimiz kaldık,' buyurdu.

'Evet, yâ Resûlallah' dedim."'Otur sen de iç' buyurdular. Oturup içtim."'Biraz daha iç', dedi. İçtim.

Yine içmem için ısrar etti. 'Daha daha,' diyordu. Nihayet, 'Seni hak din ile gönderen Allah'a yemin olsun ki, içecek yerim kalmadı' dedim."

'O halde bardağı bana ver' buyurdu. Verdim. Allah'a hamd ve senâ etti. Sonra Besmele çekerek geri kalanını da kendisi içti."