26 Ekim 2007 Cuma

"A PROPHET WHO COULD REMAIN HUMAN WHEN TURNING TOWARDS ALLAH"

Comments


A PROPHET WHO COULD REMAIN HUMAN WHEN TURNING TOWARDS ALLAH

Kathleen St.Onge is a public school teacher and a convert to Islam. She speaks regularly on Islam and develops internet projects to promote faith-based living and religious tolerance. She lives in Toronto, Ontario. She has written a book called "Bridge to Light" that came out of the Light Publishing.

How did you come to embrace Islam? Is there any "one" incident you can pinpoint?

There are three incidents which seem to me to have been turning points, though God knows best the signs and steps by which I have actually made this journey, by His grace. The first was that I met two practising Muslims while teaching university in British Columbia in the year 2000. They impressed me with their calm and dignity, and with the fact that they would not drink alcohol, even in the middle of the "party atmosphere" which clearly characterizes the campuses of most universities in the West. The second incident was that I picked up a kind of condensed Qur'an in English--THE ESSENTIAL KORAN, by Thomas F. Cleary-- that same year, at the university bookstore, mostly because I was curious about where the defining attributes of these individuals might stem from. As soon as I began to read it, I felt an eerie familiarity with the material. It was like coming home, or finding something which has been lost for a long time. I remember the familiar names jumping out at me from the pages--Noah, Moses, Abraham, Jesus--and yet there was more. For what I experienced every day seemed to be reflected in the pages I chose to read that night, and what I read one day seemed to be manifested in the universe the next day. In fact, this "exchange" continued to happen for months, though the text was admittedly an incomplete Qur'an, and in translation. Within a very short time, then, I realized that this was not an ordinary book--more of a doorway. And the presence of God in my life seemed overwhelmingly evident, after decades of forgetting. The third incident was 9-11. I had read quite a bit about Islam by that point, and I guess I was on the verge of thinking of myself as a Muslim. I had started to try to learn some prayers, and I had met a number of Muslims. I remember the first news reports of 9-11, exactly where I was sitting in my home, which was in Toronto by then. I reflected that this event would bring great hardship to Muslims, who would become random targets of hate, and I thought it would be a gesture of compassion for women, in general, to start wearing a hijab for a few days or weeks, so that the Muslim women in our communities could become anonymous among a sea of scarves. And then it hit me that I should wear a scarf myself, step up to the plate, and admit openly what was in my heart all along--that I recognized the Qur'an as my own scripture. And that was that.

What did you find closest to your heart about our Prophet? What was the most appealing thing about him?

For me, the most endearing quality of Prophet Muhammad, peace be upon him, is that he was a family man. His life with his wives and children seemed very authentic to me, for it presented a situation which was directly applicable to my own life. I imagined him with his children, in his home--with people coming to the door at all hours for support and advice, and with so many demands on his time, health, and resources. I pictured him leaving his family to go off to meetings, prayers, and long travels, and I admired his modesty, steadfastness, and sincerity. It is not easy for any of us to sustain the pursuit of faith in the material world. Most of us who earnestly seek faith are blessed with certain feelings from time-to-time, by God's grace---during a profound and heartfelt prayer, for instance, or in the context of an inspiration or a clear sign of mercy in our lives. It is a very elevated state which makes our ordinary lives seem, well, very ordinary. My heart felt deeply for this man who journeyed one Night, witnessing such miraculous things, and who enjoyed a daily dialogue with an angel--and yet could remain humble enough to help with household chores. I believe he demonstrated much courage and dedication towards his people--for surely he must have felt such loss and separation each time, as he kept "descending" from a state of high spiritual connectivity and awareness, back to the mundane tasks of every day, trying his very best to stay planted on this earth as an example for others. This kind of balance is not easy to achieve, but it is truly inspirational. For it is in being human while entreating the Divine that Prophet Muhammad, peace be upon him, becomes a model for all mankind. This makes him very real, and very dear, all at once.
How is Prophet Muhammad (pbuh) generally perceived in the geography you live?

Since I live in the West, I would say that the perception of Prophet Muhammad, peace be upon him, is generally quite inaccurate. There really isn't room here to discuss all the ways in which the mis-assessments are manifested, but the confusion is extensive. The attributions which are the most problematic are those which suggest a certain kind of socio-sexual deviance, on account of the "many wives" issue, and those which confuse the identities of Jesus and Muhammad, thereby falsely suggesting that Muslims assign a certain level of divinity to Muhammad. Of course, it should be remembered that the perception of other prophets is pretty obscured in the secular west, as well. The stories of Adam and Noah are often regarded as being strictly allegorical, and very few people sincerely acknowledge the importance of Abraham and Moses as critical commonalities among Jews, Christians, and Muslims. There is little interfaith dialogue--in fact, there is little dialogue about faith, period--for religion is often falsely assumed to be peripheral to the modern world; some even argue that it is incompatible with it. So, in the context of modernity, which the West proudly heralds as its defining attribute, I would say that Prophet Muhammad is dismissed as being irrelevant, just as so many of his predecessors-- the only real difference being that he is subject to a few more slanders along the way.

EVTAS HARBi

Comments



EVTAS HARBİ (Şevval,8.H,630)

Mekke'nin fethinden sonra müslümanlar büyük bir sevinç ve neşe içindeydiler. Çünkü en büyük emellerine kavuşmuşlardı. Allah'ın izniyle emellerinin ka'besi, gönüllerinin kıblesi olan Mekke-i Mükerreme'yi fethetmişlerdi. Hem bu büyük işi kan dökmeden başarmışlardı. Bu da ayrıca bir lütf-u İlahi idi. Artık Mekke'de boş vakit namaza da'vet için Bilal'ın gür ve tatlı sesi çalaklanıyordu. Müslümanlar memnundular. Mekke'de hoş ve tatlı hayat geçirip dururken fetihten onbeş gün sonra acı bir haber duyuldu.Mekke'ye yakın bir yerde sakin olan Hevazin kabilesi harbe hazırlanıyormuş,müslümanlara saldıracakmış.


Hevazin, Arapların en kuvvetli kabilelerinden biriydi. Mekke'nin fethiyle putlarının tehlikeye düştüğünü, Mekke'deki putların kırılmasından sonra sıra putlarına geldiğini sanarak harbe karar vermişlerdi. Hazret-i Muhammed bütün Arabistan'ı Tevhid bayrağı altında toplamaya çalışırken onlar yan çizmek istiyordu. Hevazin kabilesi reislerinden Malik b.Avf, Hevazin ve Sekif kabileler de katılmıştı.Yirmi bin kişilik bir ordu İslam'ın üzerine yürüyecekti. Bu şirkin son savleti,son deprenmesiydi.


Cuşem kabilesinden Düreyd b.Samme isminde bir ihtiyar vardı. Harpte bu kart kişinin tecrübelerinden faydalanmak için onu da harp meydanına sürüklenmişlerdi. Malik b.Avf, askerlere cesaret vermek, onların gayretini tahrik etmek maksadıyla kadınları, malları, ne varsa hepsini harp sahasına dökmüştü. İslama en ağır darbeyi indirmeyi kafalarına koymuşlardı.


Düşman ordusu Huneyn vadisinde toplanmıştı.Burası Mekke ile Taif arasındadır. Zülmecaz panayırı bunun eteklerinde kurulurdu.Evtas da buradadır. İhtiyar Dureyd buraya gelince, Deve böğürmeleri, eşek anırmaları, koyun meleyişleri, çocuk ağlayışları kulağına çalınmaya başladı.


-Bunlar ne?diye sordu. Malik b. Avf anlattı ve askerin dönüp geri kaçmasını önlemek için böyle yaptığını söyledi. İhtiyar kurt:


-Hezimete uğrayıp geri döneni böyle şeyler mi çevirecek? Bozguna uğrayan askeri hiçbir şey durduramaz, dedi. Eğer mağluo olurlarsa kadınlarını kendi elleriyle esir vermiş olacaklarından şerefsizliğe uğrayacaklarını söyleyerek onları harp sahasından uzaklaştırmalarını tenbih etti. Fakat gençler, Dureyd'e bunamış nazariyle baktıklarından onun sözünü dinlemediler. Malik b. Avf o zaman 30 yaşlarında genç ve dinç bir adamdı. Onun sözü tutuldu. Hadisat, ihtiyarın haklı olduğunu gösterdi. Ve vadinin en dar yerinde bir boğazı tuttu ve askerler oradaki tepelerde siper alarak oraya yerleştiler. Gelenleri pusuya düşürmek kolaylaşmıştı.

HUNEYN SAVAŞI

Comments


HUNEYN SAVAŞI (H.8 Şevval/630 Ocak-Şubat)

Huneyn,Mekke ile Taif arasında Mekke'ye on mil mesafede bir vadidir. Savaşa sebep olan Hevazin kabilesinden dolayı bu adla da anılır. Mekke'nin fethinden sonra Hz.Peygamber, şehrin idari işlerini düzenlerken Hevazin kabilesinin genç başkanı, aynı zamanda heyecanlı bir şair olan Malik b.Avf'ın komutası altında topladıkları, civar kabilelerle birlikte Sakif kabilesinin de onlara katıldığı duyulmuştu. Kureyş putlarının kırılmasından sonra kendi putlarının da kırılacağı ve kabile istiklalini kaybedecekleri korkusu onları sarmıştı. Müslümanları yenilgiye uğaratarak Kureyş'in yapamadığına erişmek suretiyle iftihar edilecek bir sonuca ulaşma arzusu, kibir ve haset duygusu gibi unsurlar bu savaşın sebepleri arasındadır.

Hz.Peygamber (s.a.v.) yeni Müslüman olmuş iki bin kişiyi de alarak 12,000 kişilik ordusu ile Huneyn'e doğru yola koyuldu. Bazı Müslümanlar güçlerine güvenerek,

"Artık,bizi kimse yenemez!" diye böbürlenmişlerdi.Böylece,bir an için,



"Allah'ın yardımı ile zafere kavuştukları"anlayışından gaflet göstermişlerdi. (Bk.Tevbe,9/25_26)Nitekim Huneyn geçidine girdiklerinde yamaçlara kümelenmiş ok atmakta mahir bedevilerin ok yağmuruna hedef olunca her biri kendi canını koruyacak bir siper aramak üzere dağıldılar. Baştaki iki bin kişi bozguna uğrayıp firar etti ve soluğu Mekke'de aldı. Çevrede neredeyse, Müslümanların, kesin yenilgiye uğradıkları söylentileri bile yayılmış, hatta kalpleri iyice imana meyletmemiş Mekkeli ileri gelenlerden bazıları adeta bu sonuca sevinmiş görünüyorlardı.



Hz.Peygamber'in çevresinde yüz civarında sahabesi sabit kalmış,kendisi de binmiş olduğu katırını yamaçlara sürercesine; " Ben hak Peygamberim, Allah'ın Resulüyüm? " diyerek herkesi düşmana hücuma çağırıyor, Hz.Abbas'ın, Hz.Ebu Bekir ve Hz Ömer'in davetleri tesirini gösterdi, Yüce Allah'ın kalplere sebat ve cesaret vermesiyle Müslümanlar yeniden savaş düzenine girdiler ve tepelerdeki okçuları yuvalarından söküp attılar. Böylece ikinci safhada düşmanda bir panik görüldü. Düşman kaçıyordu. Hem de ölümüne dirimine bir savaş yapmak üzere toplayıp getirdikleri paralarını, hayvanlarını ve kadınlarını da terkediyorlardı. Esirler ve ganimetler Ci'rane'de toplandı. Ne var ki, savaş,kaçanları takip tarzında Evtas'ta, daha sonra da Taif'de devam etti. Evtas'ta düşmanla önce Ebu Amir el-Eş'ari (r.a.) vuruştu. (bu zatın şehadeti üzerine komutayı Ebu Musa el-Eş'ari(r.a.)devraldı ve üstünlük sağladı.


Taif,öteden beri bağ, bahçeleriyle ve nispeten serin havasıyla turistik bir yer ve zengin bir belde olup sağlam sularla çevrili idi.Dolayısıyla uzun süren bu kuşatmada karşılıklı ok atılıyordu. Müslümanlar bu seferde ilk defa taş gülle atan mancınık, duvar delmeye yarayan debbabe, ve surlarla yaklaşırken korunmayı sağlayan deri ile kaplanmış hareketli makinalar (bir çeşit zırhlı araçları) kullandılar, fakat kalın surları aşmak mümkün değildi. Bu arada yirmi üç kölenin Taif'ten kaçıp Müslüman olarak Hz.Peygamber'e sığındıkları görüldü. Bunlar özgürlüklerine kavuşturuldular. Esasen bu, onlara vadedilmişti.


Taif şehri dışında her yer Müslümanların hakimiyetine geçmişti. Taiflilerin kaleden kafalarını uzatacak durumları bile kalmamıştı. Sadece kuvvetli surların ardında saklanabiliyorlardı. Bölgede siyasi bir üstünlük kurabilme şansına da sahip bulunmuyorlardı. Bu münasebetle Hz.Peygamber'in akdettiği istişari toplantıda kuşatmayı daha fazla sürdürmeye gerek olmadığı kararına varıldı. Terkedereken Hz.Peygamber'in ; " Ya Rabbi Taiflileri ıslah et,onları bizim cemiyetimize ulaştır " diye dua ettiği naklonur.


Ganimet ve seirlerin toplu halde korunduğu Cir'ane de Hz.Peygamber, süt kardeşi Şeyma'yı gördü. Ona yakın ilgi gösterdi, kendisiyle gelmek veya ülkesine gitmek konusunda serbest bıraktı. O, kendi beldesine gitmeyi tercih etti, pek çok mal ikram edilerek ve güvenliği sağlanarak uğurlandı.


Ganimet taksimi sırasında Hurkus b.Züheyr dalı bir ahmağın, Hz.Peygamber'i adaletsizlikle itham ettiği görüldü. Ashabın onu öldürerek cezalandırma arzusu karşısında soğukkanlılığını koruyan Peygamberimiz (s.a.v.) : " -Yeryüzünde ben adalet göstermiyorsam kim gösteriyor ? " demekle yetinip payını alıp yürüdüğünde bu kişi ve soyundan gelecek bazı kimselerin yakın bir gelecekte okun avına girip çıktığı hızla dinden uzaklaşacaklarını bildirdi. Gerçekten de bu kişi Hz.Ali devrinde yönetime isyan eden Harici'lerin reisleri arasında görüldü ve Nevrahan'da Hz.Ali ordusu tarafından öldürüldü.


Ganimet dağıtımından sonra ilginç bazı gelişmeler oldu. Bunlardan biri Hevazin esirlerinin Hz.Peygamber'e gelerek kendi beldelerinden bir belde olan Beni Sad yurdunda dört yıl kaldığını,Halimeden süt emdiğini,şu andaki esirler arasında süt halaları,süt teyzeleri, süt amca ve dayılarının bulunduğunu hatırlatmaları ve bağışlanma isteğinde bulunmalarıdır. Bu tür bir istirham Hz.Peygamber'in çok hoşuna gitti ve derhal, Abdülmuttalib oğullarınca hisselerine düşen esirlerin azad edilmelerini istedi. Esasen Rasul-i Ekrem (s.a.v.) böyle bir beklenti içinde ganimet taksimini azıcık geciktirmişti. Daha sonra Hz.Peygamber'in süt yakınlarının esir ve cariye statüsünde kalmalarını doğru bulmayan diğer Müslümanlar da kendi hisselerine düşenleri serbest bıraktılar. Hiç bir fidye ödemksizin serbest kalan insanlar duygulanarak topluca Müslümanlığa girdiler.


Bir başka gelişme de Ensar zümresi arasında ortaya çıkan bir tartışmadır. Bunu sebebi, kalplari Müslümnalığa ısındırmak istenen bazı kişilere (müellefe-i kulub) ganimetten (Hazine payından)çokca hisse verilmesidir. Bunlar arasında Ebu Süfyan, Hakim b. Hizam, Uneyne b. Hısn, Akra b. Habis, Safvan b. Umeyye, Abbas b. Mirdas gibi kimseler vardı.


Ensar'ın bazı gençleri, bunlara, ganimetten fazla hisse ayrılmasının gayesini tam anlamamış olduklarından, Hz.Peygamber'in, hemşehrililerine yönelişi gibi yanlış bir yoruma kapıldılar. Peygamberimiz (s.a.v.) bunu duyar duymaz Ensar'ı topladı, Mekke'nin bütünüyle İslam'a kazanılması ve eşraftan olan kişilerin elde edilmesiyle maksada daha kolay ulaşacağı için bunu yaptığını, yoksa kesinlikle, sevgisinin Ensarı kucaklamaya devam ettiğini ve Ensar ile Medine'ye döneceğini ifade etti. Ensar'ın yıllardan beri Muhacirlere, kendisine ve İslama verdikleri desteği şükranla yadetti. Bunun üzerine Ensar, gözyaşlarıyla özür dilediler. Böylece mesele tatlıya bağlanmış oldu.


Bu safhada muhallim b.Cessame'nin yargılanması da ilginç bir olaydır. Bu kişi daha evvel katıldığı bir seriyyede Amir b.Azbatü'l-Eşça'i'yi İslam'a girişine delalet edebilecek bazı sözler kendisinden sadır olduğu halde eski bir husumete dayanarak öldürmüş, onun ifadelerini de ölüm endişesiyle söylenmiş sözler olarak değerlendirmişti. Hevazin seferinden sonra komutanın tanıklığı ve ailesinin başvurusu ile Muhallim yargılandı. Hz. Peygamber'in ısrarı ile maktulün ailesi diyete razı oldu, karşı taraf yüz deve ödemeye mahkum edildi. Ne var ki, Muhallim özür dileyeceği halde eski yorumunda ısrar etti. Kaynaklar, Hz.Peygamber'in bu kişiye istiğfarda bulunmadığını söylerler. Nakillere göre Muhallim, kısa bir süre sonra ölmüş ve toprak onu iki kere dışarı atmış, Hz.Peygamber, defnolunduktan sonra üstünü ağır kayalarla bastırmalarını söylemiş, toprağın nice mücrimleri barındırdığını, ancak ibret için bu kişinin başına bunun geldiğini hatırlatmıştı.


Hz.Peygamber işlerini tamamladı, Ka'be'yi tavaf ederek umre yaptı. Attab b.Esid'i valilikte bıraktı, Hz.Muaz b.Cebel mübelliğ ve mürşid olarak görevlendirildi. Ebu Mahzure adlı bir genç de Mescidülharam'da müezzin kılındı. Bu şekilde idari ve dini işlerde tanzim edildikten sonra Hz.Peygamber İslam ordusu ile birlikte H.8 Zilkade ayı (M.630 Şubat ayı) sonlarında Medine'ye döndü.
17 Ekim 2007 Çarşamba

EFENDiMiZiN PEYGAMBERLiĞi HABER VERiLiYOR

1 yorum


KUSS BİN SÂİDE, EFENDİMİZİN PEYGAMBERLİĞİNİ HABER VERİYOR


Kainatın Efendisine peygamberlik vazifesinin verilmesinden birkaç yıl önceydi.Arabın Cahiliyye Devrinde iki meşhur panayırından biri olan Hicaz'daki "Suk-ı Ukaz", renk renk yüzlerce insanla dolup taşmıştı. İçlerinde pek çok Arap beliğleri de vardı. Bu sırada kızıl tüylü bir deve üstünde yüz yaşını aşmış bir pir-i fani peydahlandı. Gözleri çukura kaçmış, yaşlılıktan iki büklüm olmuş, fakat ruhu aydınlık bu süvari, İyad kabilesinin büyüğü Kuss b. Saide idi. Cenab-ı Hakkın varlık ve birliğine, haşir ve neşre inanan Kuss, Arapların şairi, hatibi ve hakimi idi. Fesahatı ile dillere destan olmuş bu zat, dikkat kesilmiş ve derin sükuta dalmış yüzlerce insana beligane şöyle hitap ediyordu:


"Ey insanlar!

Geliniz, dinleyiniz, belleyiniz!

İbret alınız! Yaşayan ölür, ölen fena bulur.

Olacak neyse olur.

Yağmur yağar, otlar biter; çocuklar doğar, annelerinin ve babalarının yerini alır.

Derken hepsi ölüp gider.

Hâdiselerin ardı arası kesilmez.

Hepsi birbirini kovalar.

Kulak tutunuz, dikkat kesiliniz; gökte haber, yerde ibret alınacak şeyler var.

Yeryüzü bir büyük divan, gökyüzü bir yüksek tavan.

Yıldızlar yürür, denizler durur.

Gelen kalmaz, giden gelmez.

Acaba vardıkları yerden hoşnud olup da mı kalıyorlar?

Yoksa orada kalıp da uykuya mı dalıyorlar?

Yemin ederim, yemin ederim ki, Allah'ın indinde bir din vardır ki, şimdi içinde bulunduğunuz dinden daha sevgilidir.

Ve Allah'ın gelecek bir peygamberi vardır ki, gelmesi pek yakındır.

Gölgesi başınızın üstüne geldi.

Ne mutlu o kimseye ki, ona iman eder; O da kendisine hidayet eyleye!

Yazıklar olsun Ona isyan ve muhalefet edecek bedbahta!

Yazıklar olsun O'na isyan ve muhalefet edecek bedbahta!

Ey İnsanlar!

Hani ya babalar, dedeler, atalar?

Nerede soy sop?

Hani o süslü saraylar ve mermer binâlar yükselten Ad ve Semûd kavimleri?

Hani ya, dünya varlığından gururlanıp da kavmine,

"Ben sizin en büyük Rabbiniz değil miyim?' diyen Firavun'la Nemrud?"

Onlar, zenginlikçe, kuvvet ve kudretçe sizden çok daha üstün idiler.

Ne oldular?

Bu yer onları, değirmeninde öğüttü, toz etti, dağıttı.

Kemikleri bile çürüyüp dağıldı.

Evleri yıkılıp ıssız kaldı.

Yerlerini, yurtlarını şimdi köpekler şenlendiriyor?

Sakın, onlar gibi gaflete düşmeyin!

Onların yolundan gitmeyin!

Herşey fanidir.

Baki olan ancak Allah'dır.

Ki O, birdir, şerîki ve nazîri yoktur.

İbadet edilecek ancak O'dur, doğmamış ve doğurmamıştır.

Evvel gelip geçenlerde, bize ibret alacak şey çoktur.

Ölüm bir ırmaktır.

Girecek yerleri çok, ama, çıkacak yeri yoktur.

Büyük, küçük hep göçüp gidiyor.

Giden geri gelmiyor.

Kat'i bildim ki, herkese olan, size ve bana da olacaktır."


Gariptir ki, bu muazzam hitabesini verip, Hâtemü'l-Enbiyânın pek yakında geleceğini haber veren Kuss bin Sâide, o anda kendisini dikkatle dinleyenler arasında geleceğinden söz ettiği zâtın bulunduğundan habersiz idi.


Cahiliyye Devrinde Cenâb-ı Hakkın kalblerine hidâyet ihsan ettiği bahtiyarlardan biri olan Kuss bin Sâide'nin bu hitabesinden az zaman sonra Kâinatın Efendisine nübüvvet ve risâlet geldi.


Fakat, Kuss, bu sırada hayata gözlerini yummuştu. Haliyle, pek yakında geleceğini müjdelediği Efendimizle görüşmek kendisine nasip olmadı.Aradan yıllar geçti. Benî İyad'ın müvahhid ve Hz. İsâ'nın dinine mensup bulunan büyüğü Carud bin Alâ adındaki zât, kavminin ileri gelenleriyle birlikte vasıflarını öğrenmek üzere Resûlullah Efendimizin huzuruna vardı.


Peygamber Efendimize ne ile gönderildiğini sorup öğrendikten sonra, "Seni hak peygamber olarak gönderen Allah'a yemin ederim ki, senin vasfını İncil'de buldum. Seni, Meryem'in oğlu müjdeledi. Sana devamlı selâm olsun ve seni gönderen Allah'a da hamdolsun. Elini uzat. Ben şehâdet ederim ki, Allah'tan başka ilâh yoktur ve sen Allah'ın Resûlüsün" diyerek Müslüman oldu. Onu takiben de diğer arkadaşları İslâmiyete girdiler.


Bu durumdan fazlasıyla memnun olan Fahr-i Kâinat Efendimiz sordu:


"İçinizde Kuss bin Saide'yi bilen var mı?"

Carud, "Elbette yâ Resûlallah," dedi, "hepimiz onu biliriz. Hususan ben, hep onun yolunda gidenlerdenim."

Bunun üzerine Resûl-i Zişân Efendimiz şöyle buyurdular:

"Kuss bin Sâide'nin bir zamanlar "Suk-u Ukaz" da bir deve üzerinde, 'Yaşayan ölür, ölen fenâ bulur, olacak neyse olur' diye okuduğu hutbesi hiç hatırımdan çıkmaz. O, bir hayli söz daha söylemişti. Zannetmem ki, hepsi hatırımda kalmış olsun."


Mecliste hazır bulunan Hz. Ebû Bekir (r.a.) atılarak,

"Yâ Resûlallah," dedi, "ben de o gün Sûk-u Ukaz'da hazırdım. Kuss bin Sâide'nin söylediği sözler hep hatırımdadır. Müsaade buyurursanız okuyayım."Sonra da mezkur hutbeyi başından sonuna kadar huzur-u Risâlette okudu.Bunun üzerine heyetten de bir kişi ayağa kalktı ve Kuss'un şiirlerinden bir kaçını daha okudu. Bu şiirlerinde de o, Harem-i Şerifte Hâşimoğullarından Muhammed'in (a.s.m.) peygamber gönderileceğini açıkça zikir ve beyan etmişti.Bütün bunlardan sonra Resûlullah Efendimiz de, Cahiliyye Devrinde hidâyet yolunu bulmuş bu bahtiyar için şöyle buyurdu:"Ümit ederim ki, Cenâb-ı Hak, Kıyâmet gününde Kuss bin Sâide'yi ayrı bir ümmet olarak haşreder."
16 Ekim 2007 Salı

PEYGAMBERLiKTEN ÖNCEKİ HAYATI: KISACA

Comments


Peygamberlikten Önceki Hayatı

l- HZ. MUHAMMED (S.A.S)'ıN ÇOCUKLUK DÖNEMİ

1- DOĞUMU
: Hz. Muhammed (s.a.s.) Milâddan sonra 571 senesi, Fil Yılı'nda, 12 Rebiülevvel (20 Nisan) pazartesi gecesi sabaha karşı, Mekke'nin doğusunda bulunan "Hâşimoğulları Mahallesi"nde, babasından kendisine mirâs kalan evde doğdu. Arapların takvim başı olarak kullandıkları "Fil Vak'ası", Peygamberimiz (s.a.s.)'in doğumundan 52 gün kadar önce olmuştu. Abdülmuttalib, torununun doğumu şerefine verdiği ziyâfette çocuğun adını soranlara:

"Muhammed adını verdim. Dilerim ki, gökte Hakk, yeryüzünde halk, O'nu hayırla yâdetsinler..." cevâbını verdi. Annesi de "Ahmed" dedi. (Muhammed, üstünlük ve meziyetleri anılarak çok çok övülüp senâ edilen; Ahmed de Cenab-ı Hakk'ı yüce sıfatları ile öven, hamdeden kimse demektir. ıslâm târihçileri, Peygamberimiz (s.a.s.)'in doğduğu gece bir takım olağanüstü olayların meydana geldiğini naklederler. O gece ıran Kisrâsı (Hükümdarı)'nın Medâyin şehrindeki sarayının 14 sütûnu yıkılmış, mecûsîlerin ıran'da Istahrâbat şehrinde bin yıldan beri yanmakta olan "ateşgede"leri sönmüş, Sâve (Taberiyye) gölü yere batmış, bin yıldan beri kurumuş olan Semâve deresi'nin suları taşmış, mecûsîlerin büyük bilgini Mûdibân korkunç bir rüya görmüş, Kâbe'deki putların yüz üstü devrildikleri görülmüştü. Gerçekten O'nun doğması ile bütün dünyada hüküm sürmekte olan cehâlet ve küfür ateşi sönmüş, putperestlik yıkılmış, zulmün baskısı son bulmuştur.

2- SOYU (NESEBİ)

Peygamberimiz Hz.Muhammed (s.a.s.)'in babası, Abdülmuttalib'in oğlu Abdullah; annesi ise Vehb'in kızı Âmine'dir. Babası Abdullah, Kureyş Kabîlesinin Hâşimoğulları kolundan, annesi Âmine ise Zühreoğulları kolundandır. Her ikisinin soyu, bir kaç batın yukarıda, "Kilâb"da birleşmektedir. Her ikisi de Mekke'lidir. Peygamber (s.a.s.) Efendimiz, Hz.ıbrâhim'in büyük oğlu Hz. ısmâil'in neslindendir. Soyu Adnân'a kadar kesintisiz bellidir. Adnân ile Hz.ısmâil arasındaki batınların sayısında neseb bilginleri ihtilâf etmişlerdir. Peygamber (s.a.s.) Efendimizin soyu, çok temiz ve çok şerefli bir neseb zinciridir. Bir hadisi şerifte Rasûl-i Ekrem Efendimiz: "Ben devirden devire, (nesilden nesile, âileden âileye) seçilerek intikal eden Âdemoğulları soylarının en temizinden naklolundum, sonunda içinde bulunduğum 'Hâşimoğulları' âilesinden neş'et ettim", buyurmuştur. Diğer bir hadisi şerifte bu seçilme işi şöyle anlatılmıştır. "Allah, Hz ıbrâhim'in oğullarından Hz. ısmâil'i, ısmâiloğullarından Kinâneoğullarını, Kinâneoğullarından Kureyşi, Kureyşden Hâşimoğul-larını, Hâşimoğullarından da beni seçmiştir." Bir başka hadis-i şerifinde de Rasûl–i Ekrem Efendimiz şöyle buyurmuştur: "Allah beni, dâima helâl babaların sulbünden, temiz anaların rahmine naklederek, sonunda babamla annemden ızhâr etti. Âdem'den, anne-babama gelinceye kadarki nesebim içinde nikâhsız birleşen olmamıştır". Hz. Muhammed (s.a.s.)'in doğumundan iki ay kadar önce babası Abdullah, Suriye seyâhatinden dönerken Yesrib (Medine)'de hastalanarak 25 yaşında vefât etmiş ve orada defnedilmişti. Peygamberimiz (s.a.s.)'e, babasından mirâs olarak beş deve, bir sürü koyun, doğduğu ev ve künyesi Ümmü Eymen olan Habeşli Bereke adlı bir câriye kalmıştır.

3- HZ. MUHAMMED (S.A.S.) SÜT ANNE YANINDA


Başlangıçta çocuğu (3 veya 7 gün) annesi Âmine emzirdi. Sütü yetmediği için, daha sonra amcası Ebû Leheb'in azatlı câriyesi Süveybe tarafından emzirildi. Fakat Hz. Muhammed (s.a.s.)'in devamlı süt annesi Hevâzin Kabîlesinin Sa'doğlulları kolundan Halîme oldu. Mekke'nin havası ağır olduğu için, Mekkeliler yeni doğan çocuklarını çölden gelen süt annelere verirlerdi. Çöl ikliminde çocuklar hem daha gürbüz yetişiyor, hem de bozulmamış (fasih) Arapça öğreniyorlardı. Hz. Muhammed (s.a.s.)'de bu âdete göre süt annesi Halîme'ye verildi. Halîme, yetim bir çocuğu emzirmenin kârlı bir iş olmayacağı düşüncesiyle, başlangıçta tereddüt göstermişse de, daha sonra bu çocuğun evlerine uğur ve bereket getirdiğini görmüş ve O'nu öz çocuklarından daha çok sevmiştir. Süt kardeşi şeyma da bakımında annesine yardımcı olmuştur. Hz.Muhammed (s.a.s.) süt annesi ve süt kardeşleri ile sonraki yıllarda dâima ilgilenmiştir. Halîme kendisini ziyârete geldiği zaman onu "anacığım" diyerek karşılamış, altına elbisesini yayarak, saygı göstermiştir. Hz. Muhammed (s.a.s.) dört yaşına kadar, süt annesinin yanında çölde kaldı. Dört yaşında Halîme çocuğu Mekke'ye götürerek annesine teslim etti. ıslâm târihçileri, bu esnada "şakk-ı sadr" (göğüs açma) olayının meydana geldiğini, çocukta görülen bu gibi olağanüstü hallerin Halîme'yi endişelendirdiğini, bu yüzden çocuğu annesine teslime mecbûr kaldığını naklederler.

4- MEDıNE ZıYÂRETİ

Hz. Muhammed (s.a.s.) dört yaşından altı yaşına kadar, öz annesi Âmine ile kaldı, O'nun şefkat ve ihtimâmı ile yetişip büyüdü. Altı yaşında iken, babasının Medine'de bulunan kabrini ziyâret etmek üzere, annesi ve sadık hizmetçileri Ümmü Eymen'le beraber Medine'ye gittiler. Medine'deki akrabaları Neccâroğullarında bir ay kadar misâfir kaldılar. Dönüşte, Medine'nin 23 mil güneyinde Ebvâ Köyü'nde Âmine hastalandı. Henüz doğmadan babasından yetim kalmış olan Hz. Muhammed (s.a.s.) altı yaşında iken annesinden de öksüz kalıyordu. Bu acıyı bütün varlığı ile hisseden anne, oğlunu şefkat dolu gözlerle süzdü. Bağrına basıp uzun uzun öptü. Masûm yüzüne bakarak "Her yeni eskiyecek, her fâni yok olup gidecek, Ben de öleceğim, fakat buna gam yemem, Namımı ebedi kılacak hayırlı bir halef bırakıyorum..." anlamına bir şiir söyledi. Bu sözlerden sonra vefât etti.Annesinin ölümünden sonra çocuğu Ümmü Eymen Mekke'ye götürüp dedesi Abdülmuttalib'e teslim etti. Altı yaşından sekiz yaşına kadar, çocuğa dedesi Abdülmuttalib baktı. Abdülmuttalib seksen yaşını geçmiş bir ihtiyârdı. Peygamber (s.a.s.) Efendimiz sekiz yaşında iken dedesi de öldü. Ölürken, on oğlu içinden Hz. Muhammed (s.a.s.) Efendimizin yetiştirilmesini, öz amcası Ebû Tâlib'e bıraktı. Yıllar sonra, Hicret'in 6'ıncı yılı Hudeybiye Barışı dönüşünde Rasûlullah (s.a.s.) Efendimiz, annesinin kabrini ziyâret edip, teessürle gözyaşı döktü. Annemin bana olan şefkatini hatırlayarak ağladım, buyurdu.

BıR GECE

Ondört asır evvel, yine böyle bir geceydi,
Kumdan, ayın ondördü bir Öksüz çıkıverdi!
Lâkin, o ne hüsrândı ki: Hissetmedi gözler;
Kaç bin senedir, halbuki bekleşmedelerdi!
Nerden görecekler? Göremezlerdi tabiî
Bir kerre, zuhûr ettiği çöl, en sapa yerdi.
Bir kerre de, mâmûre-i dünyâ, o zamanlar,
Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;
Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!
Fevzâ bütün âfâkına sarmıştı zemînin.
Salgındı, bugün şark'ı yıkan, tefrika derdi.
Derken büyümüş, kırkına gelmişti ki
Öksüz, Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!
Bir nefhada insanlığı kurtardı O Mâsum,
Bir hamlede kayserleri, kisrâları serdi!
Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;
Zulmün ki, zevâl aklına gelmezdi, geberdi!
Âlemlere rahmetti, evet, şer–i mübîni,
Şehbâlini, adl isteyenin yurduna gerdi.
Dünya neye sâhipse, O'nun vergisidir hep;
Medyûn O'na cem'iyyeti, medyûn O'na ferdi.
Medyûndur O mâsûm'a bütün bir beşeriyyet...
Yârab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.

Mehmed Âkif ERSOY

II- HZ. MUHAMMED (S.A.S.)'ıN GENÇLıK DÖNEMı


1- EBÛ TÂLıB'ıN HıMÂYESı Peygamberimizin hayâtının sekiz yaşından yirmibeş yaşına kadar olan dönemine "gençlik devresi" denilir. Bu devrede Rasûlullah (s.a.s.) amcası Ebû Tâlib'in yanında, onun himâyesi altında bulunmuştur. Ebû Tâlib, zeki ve âlicenâb bir zâtdı. Zengin olmamakla beraber, asâleti ve âlicenâplığı sebebiyle herkesten saygı görüyordu. Yeğeni Hz. Muhammed'i çok seviyor, hiç yanından ayırmıyordu.

2- SEYÂHATLERi

a) Şam Seyâhati


Mekke iklimi zirâate elverişli olmadığından, Mekkeliler ticâretle uğraşırlar, çocuklarını da ticârete alıştırırlardı. Ticâret için kervanlarla, yazın şam'a, kışın Yemen'e seyâhet ederlerdi. Ebû Tâlip de diğer Mekkeliler gibi kervan ticâreti yapıyordu. Bir defasında şam'a giderken, Hz. Muhammed (s.a.s.)'e amcasından ayrılmak zor geldi; kendisini de yanında götürmesini istedi. Ebû Tâlib çok sevdiği yeğenini kırmadı. O'nu da kafileyle beraberinde götürdü. Bu esnâda henüz oniki yaşındaydı. şam'ın 90 km. kadar güneyinde Busrâ (Eski şam) denilen kasabada "Bahîra" adında bir Hıristiyan râhibi vardı. Kasabaya uğrayan kervanlarla hiç ilgilenmediği halde, Hz. Muhammed (s.a.s.)'in içinde bulunduğu kervanı karşılayarak bütün kafileye bir ziyâfet verdi. Bahîra okuduğu kutsal kitaplardan edindiği bilgilerle, Hz Muhammed (s.a.s.)'in simâsından, O'nun istikbâlini sezmişti. O'nunla konuştu. Sorular sordu. Aldığı cevâplar, kanâatini kuvvetlendirdi. şam yolculuğunun bu çocuk için tehlikeli olacağını düşündü.

Ebû Tâlib'e:
-"Bu çocuk son Peygamber olacaktır. şam Yahûdîleri içinde O'nun alâmet ve vasıflarını bilen kâhinler vardır. Tanırlarsa, ihânet ve kötülüklerinden korkulur. Bu çocuğu şam'a götürmeyiniz..."dedi. Bu sözler üzerine Ebû Tâlib şam'a gitmekten vazgeçti. Alışverişini burada bitirip, geri döndü.

Son Peygamberin geleceği ve O'nun bir çok vasıfları Tevrât ve ıncil'de bildirilmişti. Bu sebeple, Yahûdî ve Hristiyan bilginleri, O'nun alâmetlerini ve vasıflarını biliyorlardı. Hicretten sonra Müslüman olan Medineli Yahûdi âlimi Abdullah ıbn Selâm'ın "Tevrat'ta Hz. Muhammed (s.a.s.) ve Hz. ısa (a.s.)'ın sıfatları vardır" dediğini, "Kütüb-i Sitte" denilen altı güvenilir hadis kitabından Tirmizi'nin es-Sünen'inde rivâyet edilmiştir."

Gülünç Bir ıddiâ Hz. Muhammed (s.a.s.)'in 12 yaşında yaptığı bu seyâhatta râhip Bahîra ile görüşmesini, bazı Hıristiyan yazarlar, Hıristiyanlığın bir zaferi gibi göstermek istemişler, Peygamberimiz (s.a.s.)'in bütün dinî esasları bu râhipten öğrendiğini iddia etmişlerdir. Bu iddia son derece gülünç ve tutarsızdır. Oniki yaşındaki bir çocuğun, ıslâm gibi mükemmel bir dinin esaslarını bir kaç saatlik görüşme esnâsında öğrenmesi mümkün değildir. Bu râhip bu esasları bilseydi, kendisi tebliğ ederdi. Eğer burada böyle bir konu konuşulsaydı, kafilenin gözü önünde yapılan bu konuşma ağızdan ağıza yayılırdı. Peygamberliğini ilân ettiği zaman inanmayanlar, "bunlar Bahîra'nın sözleri" demezler miydi? Üstelik ıslâmiyet, Hıristiyanların "teslis" (üçlü tanrı sistemi) inancını tamâmen reddetmiş "Tevhid inancını" getirmiştir. Görüldüğü üzere, bu iddia son derece çürük ve çirkin bir iftirâdan başka bir şey değildir.

b) Yemen Seyâhati


Hz. Muhammed (s.a.s.) 17 yaşında iken de, diğer bir ticâret kafilesi ile amcalarından Zübeyr ve Abbâs'la birlikte Yemen'e gidip gelmiştir.

3- FıCÂR SAVAşINA KATILMASI


Müslümanlıktan önce (Câhiliyet Döneminde) Araplar arasında iç savaşlar eksik olmazdı. Yalnızca "Eşhür-i hurum" denilen dört ayda savaşmak haram sayılırdı. Bu dört ayda (Zilka'de, Zilhicce, Muharrem, Receb) savaş yapılacak olursa fâcirane sayıldığı için buna "Ficâr Savaşı" denirdi. Kureyş kabîlesi ile Hevâzin kabîlesi arasında kan davası yüzünden bir savaş başlamış, dört yıl sürmüştü. Savaş, kan dökülmesi haram olan aylarda da devâm ettiği için "Ficâr Savaşı" denildi. Peygamberimiz (s.a.s.) yirmi yaşlarında iken bu savaşa amcaları ile birlikte katıldı. Fakat kimseye ok atmamış, kimsenin kanını dökmemiştir. Sâdece karşı taraftan atılan okları toplayıp, amcalarına vermiştir.

4- HILFU'L-FUDÛL CEMıYETıNDE ÜYELıĞı

Uzun süren Ficâr savaşı esnâsında Mekke'de âsâyiş bozulmuş, can ve mal güvenliği kalmamıştı. Özellikle dışarıdan mal getiren yabancıların malları yağmalanıyordu. Vâil oğlu Âs, Mekke'ye gelen Yemen'li bir tâcirin bütün malını gasbetmiş, haksız olarak elinden almıştı. Yemen'li, Ebû Kubeys dağına çıkarak uğradığı haksızlığa karşı, bütün kabîleleri yardıma çağırdı. Yemenlinin bu feryâdı üzerine Peygamberimiz (s.a.s.)'in amcası Zübeyr, Kureyşin bütün ileri gelenlerini çağırdı. Hâşimoğulları, Zühreoğulları, Esedoğulları, Temimoğulları, Abdülluzzaoğulları, Zübeyrin dâvetine icâbet ederek, Beni Temîm'den Cüd'ân oğlu Abdullah'ın evinde toplandılar."Mekke'de zulmü önlemeğe yerli-yabancı hiç kimseye karşı haksızlık ettirmemeğe" karar verdiler. Haksızlığa uğrayan kimselere yardım edeceklerine yemin ettiler. Yemenlinin hakkını Âs'tan alıp geri verdiler. Mekke'de âsâyişi yoluna koydular. Vaktiyle, Cürhümîler zamanında Fadl b. Hâris,, Fudayl b. Vedâa ve Mufaddal b. Fedâle isimlerinde üç kabîle başkanı, kabîleleri ile toplanarak,"Mekke'de zulme meydan vermeyeceğiz, zayıfların hakkını adâlet üzere alacağız..." diye yemin etmişlerdi. Onların bu yeminlerine "Hılfu'l-fudûl" (Fadılllar yemini) denilmişti. Cüd'ân oğlu Abdullah'ın evinde aynı konuda yapılan yemine de bu sebeple "Hılfu'l-fudûl" denildi. Peygamberimiz (s.a.s.) 20 yaşında iken bu toplantıda amcaları ile beraber üye olarak bulundu. Bu cemiyetin çalışmalarından son derece memnun kaldığını Peygamberliğinden sonra: "ıslâm'da da böyle bir cemiyete cağrılsam, yine icâbet ederim", sözleriyle ifâde etmiştir.


III- HZ. MUHAMMED (S.A.S.)'ıN EVLıLıK DÖNEMı

1- TıCÂRET HAYÂTI


Bütün Mekke'liler gibi Hz. Muhammed (s.a.s.) de amcasıyle birlikte ticâret yapıyordu. Gerek çocukluğunda, gerekse ticâret hayâtında, dürüstlüğü ile tanınmıştı. Sözünde durmadığı, yalan söylediği, başkalarına zarar verecek bir davranışta bulunduğu, bir kimseyi incittiği asla görülmemiş; dürüstlüğü dillere destan olmuştu. Bu yüzden Mekke'liler O'na "el-Emîn" (her konuda güvenilir kişi) diyorlardı. O'nun bu yüksek ahlâkını öğrenen Kureyşin zengin kadınlarından Hatice, kendisine sermâye vererek ticâret ortaklığı teklif etti. Böylece Peygamber (s.a.s.) ile Hatice arasında ticâret ortaklığı başladı.


2- HZ. HATıCE ıLE EVLENMESı

Kureyşin Esed oğulları kolundan Huveylid kızı Hatice zeki, dirâyetli, şeref ve asâlet sâhibi, 39-40 yaşlarında zengin ve güzel bir hanımdı. Daha önce iki defa evlenmiş ve dul kalmıştı. Kureyşin ileri gelenlerinden pek çok isteyenler olmuş, fakat hiç biri ile evlenmemişti. Güvendiği kimselere sermâye vererek ticâret ortaklığı yapıyor, böylece servetini artırıyordu. Yüksek ahlâk ve âli-cenâblığı sebebiyle, kendisine Müslümanlıktan önce "Tâhire" denildiği gibi, sonra da "Haticetü'l-Kübra" denilmiştir. Hz. Hatice bir ticâret kafilesiyle Peygamberimiz (s.a.s.)'i şam'a gönderdi. Kölesi Meysere'yi de hizmetine verdi. Fakat Hz. Peygamber (s.a.s.) şam'a kadar gitmedi; malları Busra'da satarak geri döndü. Çünkü Bahîra'nın ölümünden sonra yerine geçen Râhip Nestûra da, Hz. Muhammed (s.a.s.)'in şam'a gitmesini uygun bulmamıştı. Üç ay kadar sonra, Hz. Muhammed (s.a.s.) beklenilenin çok üzerinde kazanç elde ederek döndü. Hz. Hatice, bu büyük insanın emniyet, dürüstlük ve gayretine hayran oldu. Daha sonra araya vasıtalar girdi; evlenmeleri kararlaştırıldı. Bu esnâda Hz.Muhammed (s.a.s.) 25, Hz Hatice ise 40 yaşlarındaydı. Nikâh, Hatice'nin amcazâdesi, Varaka oğlu Nevfel tarafından Hz. Hatice'nin evinde kıyıldı. Ebû Tâlib ile Varaka birer hitâbede bulunarak, her iki âilenin üstünlük ve meziyetlerini dile getirdiler. Esâsen, Hz. Peygamber (s.a.s.) ile Hz. Hatice'nin nesebleri Kusayy'da birleşir. Hz. Hatice'ye 20 dişi deve mehir verildi

Nikâhtan sonra develer kesilerek dâvetlilere ziyâfet çekildi. Evlenmelerinden sonra, Hz. Muhammed (s.a.s.), Hz. Hatice'nin evine geçti. Örnek ve mutlu bir âile yuvası kurdular. Hz. Hatice, Hz. Muhammed (s.a.s.)'e derin bir saygı ve sevgi ile bağlıydı. Peygamberliğinden önce olduğu gibi, Peygamberlik devrinde de en büyük yardımcısı oldu. Yüksek ve eşsiz ruhlu bir hanım olduğunu gösterdi. Peygamberimiz (s.a.s.)'de ondan son derece memnundu. O devirde çok evlilik âdet olduğu ve bir çok teklifler aldığı ve aralarında yaş farkı da bulunduğu halde, onun üzerine evlenmedi; ölümünden sonra da onu hep hayırla andı.

3- HZ. PEYGAMBER (S.A.S)'ıN ÇOCUKLARI

Peygamberimiz (s.a.s.)'in Hz. Hatice'den ikisi erkek, dördü kız olmak üzere sırasıyla, Kaasım, Zeyneb, Rukiyye, Ümmü Gülsüm, Fâtıma ve Abdullah adlarında altı çocuğu oldu. Arablarda ilk çocuğun adı ile künyelendirme âdet olduğundan Hz.Peygamber (s.a.s.)'e de "Ebü'l-Kaasım" denildi. Kaasım ile Abdullah küçük yaşta öldüler. Kızları büyüdüler. Fakat Fâtıma'dan başka hepsi de babalarından önce vefât ettiler. Yalnız Fâtıma, Peygamber (s.a.s.)'in vefâtından sonra altı ay daha yaşadı. Rasûl-i Ekrem (s.a.s), kızlarının en büyüğü Zeyneb'i Ebu'l-Âs ile evlendirdi. Ebü'l Âs, Müslüman olmadığı için, Zeyneb'in hicretine izin vermemişti. Bedir Savaşında esir düştü. Zeyneb'i Medine'ye göndermek şartı ile serbest bırakıldı. Daha sonra Müslüman olarak Medine'ye geldi. Zeyneb'i tekrar aldı.

Rukiyye ile Ümmü Gülsüm'ü, amcası Ebû Leheb'in oğullarından Utbe ve Uteybe ile evlendirmişti. ıslâmiyetten sonra Ebû Leheb, Hz. Peygamber (s.a.s.)'e olan düşmanlığı sebebiyle oğullarına eşlerini boşamaları için baskı yaptı. Onlar boşadıktan sonra, Rasûlullah (s.a.s.) Rukiyye'yi Hz. Osman'la evlendirdi. Rukiyye'nin ölümünden sonra da Ümmü Gülsüm'ü nikâhladı. Bu yüzden Hz. Osman'a "iki nûr sâhibi" anlamına "Zi'n-nûreyn" denildi. En küçük kızı Fâtıma'yı ise Hz. Ali ile evlendirdi. Hasan ve Hüseyin, Hz. Fâtıma'nın çocuklarıdır. Rasûl-i Ekrem (s.a.s.)'in nesli, Hz. Fâtıma ile devâm etmiştir. Peygamberimiz (s.a.s.)'in Mısırlı eşi Mâriye'den de ıbrâhim adlı bir oğlu olmuş, fakat Hicretin 10'uncu yılında henüz iki yaşına girmeden ölmüştür.

4- KÂBE'NıN TÂMıRıNDE HAKEMLığı (605 M.)


Hz. ıbrâhim ve Hz. ısmâil tarafından yapılmış olan Kâbe, geçen uzun asırlar içinde yağmur ve sel suları ile harabolmuş, tâmir edilmesi gerekmişti. Kureyşliler, Kâbe binasını yıkarak, yeniden yapmaya karar verdiler. Yardımlar toplandı, gerekli malzeme temin edildi. Hz. ıbrâhim'in yaptığı temele kadar yıkarak, duvarları yeniden örmeğe başladılar. Ancak; "Hacer-i Esved"i yerine koyma sırası gelince anlaşamadılar. Kureyş'in bütün kolları, bu şerefin kendilerine âit olmasını istiyordu. Anlaşmazlık dört gün sürdü, kan dökülmek üzereydi ki, Kureyş'in en ihtiyarı Ebû Ümeyye veya Huzeyfe b. Muğîre"Harem kapısından ilk girecek zâtın hakem yapılarak, onun vereceği karara uyulmasını" teklif etti. Bu teklif kabul edildi. Az sonra kapıdan Hz. Muhammed (s.a.s) girmişti. Buna o kadar sevindiler ki, "el-Emîn, el-Emîn, O'nun hakemliğine râzıyız..." diye bağrıştılar.Yanlarına gelince, durumu anlattılar. Hz. Muhammed (s.a.s.), üzerine Hacer-i Esved-i koyduğu yaygının uçlarını Kureyşin ulularına tutturdu; hep berâber, konulacağı yere kadar taşıdılar. Hz. Peygamber (s.a.s.)'de taşı alıp yerine yerleştirdi. Anlaşmazlığın bu şekilde çözümlenmesi herkesi memnûn etti. Böylece büyük bir felâket önlenmiş oldu. Bu olay, Hz. Muhammed (s.a.s.)'in zekâ ve dirâyeti yanında, O'nun Mekkeliler arasındaki sonsuz itibâr ve güvenini de göstermektedir. Bu esnâda Rasûl-i Ekrem (s.a.s.) 35 yaşında idi. Kâbe'nin tâmirinde Hz. Peygamber (s.a.s.) de bizzât çalışmış, taş taşımış, hatta bu yüzden omuzları yara olmuştu. Bir defa, amcası Abbâs'ın sözüne uyarak, taş acıtmasın diye elbisesini omuzuna topladığında vücûdu açılıverince baygın halde yere düşmüştü. Rasûlullah (s.a.s.) o andan sonra hiç üryân görülmemiştir.
8 Ekim 2007 Pazartesi

KADiR GECENiZ'i TEBRiK EDERiZ

Comments

KADiR GECENiZ'i TEBRiK EDERiZ

ŞEHADET GECESi

Comments

Şehadet Gecesi (KADİR GECESİ)

Kur'ân-ı Kerim'in inmeye başladığı Ramazan ayı'nın yirmi yedinci gecesi. İslâm'da en kutsal ve faziletli gece Kadir gecesidir. Kur'ân-ı Kerim de bu gecenin fazileti kadir süresinde belirtilmektedir. Bu sûrede yüce Rabbimiz şöyle buyuruyor: Bismillahirrahmanirrahim 1-Gerçek şu ki, biz onu kadir gecesinde indirdik. 2-Kadir gecesinin ne olduğunu sana bildiren nedir? 3-Kadir gecesi, bin aydan daha hayırlıdır. 4-Melekler ve ruh, onda Rablerinin izniyle her bir iş için inerler. 5-Fecrin çıkışına kadar bir esenliktir (selamdır) o. Bu sûreye göre Kadir gecesinin bir kaç üstün özellikleri vardır: a) Kur'an-ı Kerim Ramazan ayında bu geceden itibaren inmeye başlamış ve yirmiiki yıl sürmüştür. b) Kadir; takdir anlamındadır.

Yani bu gece, ALLAH'ın, ezelde takdir ettiği kaderi uygulamak için meleklere emir verdiği gecedir. Bunun için melekler bu gecede yer yüzüne iner. c) Kadir gecesi içinde o kadar büyük iyilik ve hayır vardır ki bu hayır insanlık tarihinde bin yılda yapılmamıştır. İşte Kadir gecesi bunun için bin yıldan daha hayırlıdır. Kadir gecesinin ihyasına gelince: Bu geceyi varsa kaza namazlarını kılarak, ibadet ve dua ile ihya etmeye çalışmalı. Çünkü Rasûlûllah (s.a.s) "Kadir gecesini iman ederek ve mükâfatını umarak ibadetle geçirenin geçmiş günahları affolunur" buyurur.

Rasûlûllah (s.a.s) bu gece de şu duayı okumayı tavsiye buyurmuştur. "Yarabbi, şüphesiz sen affedicisin ve affı seversin; beni de affet" (Riyazü's-Salihin, H. No: 1194).

Kadir gecesinin hangi gece olduğu kesin olarak bilinmemekle beraber genellikle Ramazan'ın yirmi yedinci gecesinde olduğu tercih edilmiştir. Hz. Peygamber (s.a.s) bunun kesinlikle hangi gece olduğunu belirtmemiş, ancak; "Siz Kadir gecesini Ramazan'ın son on günü içerisindeki tek rakamlı gecelerde arayınız" (Buhârî, Leyletü'l-Kadir, 3; Müslim, Sıyam, 216) buyurmuştur.Bu geceye Kadir gecesi denilmesi şeref ve kıymetinden dolayıdır.

Çünkü:
a) Kur'ân-ı Kerim bu gecede inmeye başlamıştır. b) Bu gecedeki ibadet, içerisinde Kadir gecesi bulunmayan bin ayda yapılan ibadetten daha faziletlidir. c) Gelecek bir seneye kadar cereyan edecek olan her türlü hadiseler ALLAH Teâlâ'nın ezelî kaza ve takdiri ile ilgili meleklere bu gece bildirilir. (Tecrîdi Sarih Tercemesi, VI, 312). d) Bu gecede yeryüzüne Cebrail ve çok sayıda melek iner. e) Bu gece tanyerinin ağarmasına kadar esenliktir, her türlü kötülükten uzaktır. Yeryüzüne inen melekler uğradıkları her mü'mine selam verirler. Kadir gecesi, Ramazan ayının 27. gecesidir. Fakat başka gecelerde olduğu da rivayet edilmiştir. Bu konuda Râsulullah (s.a.s)'den bir kaç hadis rivayet edilmiştir. Bunların birinde şöyle buyurur. "Kadir,gecesini Ramazan'ın son on gününün tek sayılı (21, 23, 25, 27; 29) gecelerinde arayınız" (en-Nevevi, Riyâzü's-Salihin, II, H. No: 1197). Ancak İslâm alimlerince kuvvetli ihtimal 27. gecesidir. Kadir gecesinin sessiz ve sakin, fırtınasız, ne fazla sıcak, ne fazla soğuk, uyanık bulunan kimselere huzur ve huşu bahşettiği, sabahleyin doğan güneşin saçtığı ışınların gözleri tırmalamadığı çeşitli alimlerce ileri sürülmüştür. Eğer zamanlar içerisinde mutlak mukaddes bir zaman olsaydı, bu Kadir Gecesi olurdu. Çünkü Kur'an vahyi, kendi beyanına göre o gece inmeye başlamıştı. Yine kendisi bu iniş gecesinin bir Ramazan ayına tekabül ettiğini ifade buyurmaktadır. Kur'an Kadir Gecesi'ne bir tam sure ayırmıştır. (97. Sure) "Kadir Gecesi", "değer gecesi"dir. ALLAH tarafından değerli kılınmış bir gecedir. Bu değer ayette rakamla ifade edilmiştir: "Kadir Gecesi, bin aydan daha hayırlıdır!" Bin aydan daha hayırlıdır denmesinin hikmeti nedir? "Bin ay" seksen üç sene dört aylık bir süreye tekabül eder. Geçmişteki Salih kimselerin bir ömür boyu kazandıkları manevi mertebeyi bir gece içinde elde etme fırsatıdır. Rasûlûllah (a.s.m.) sahabelere İsrail oğullarından bir kimsenin ALLAH yolunda bin ay boyunca silâhlı olarak cihat ettiğini anlatmıştı. Sahabeler bunu duyunca şaşırdılar ve kendi amellerini az, gördüler. Bunun üzerine Kadir Suresi indirildi.

Başka bir rivayette Peygamberimiz Sahabilere İsrailoğullarından dört kişinin seksen sene boyunca hiç günah işlemeden ibadet ettiklerini anlattı. Sahabiler bunu hayretle karşıladı. Cebrail Aleyhisselâm geldi, "Yâ Muhammed, ümmetin o birkaç kişinin seksen sene ibadetinde hayrete düştüler. ALLAH sana ondan daha hayırlısını indirmiştir" diyerek Kadir Suresini okudu ve, "İşte bu senin ve ümmetinin hayran kalışından daha hayırlıdır" buyurdu. Ashaptan bazı kimseler rüyalarında Kadir Gecesi'nin Ramazan'ın son yedi gününde olduğunu görüp bunu Resul’e haber verince, Rasûlûllah "Görüyorum ki rüyalarınız Ramazan'ın son yedi gecesi hakkında birbirini tutuyor. Artık kim Kadir Gecesi'ni arayacaksa onu Ramazan'ın son yedisinde arasın" (Buhari ve Müslim) buyurmuştur. Yüzyıllardır Müslüman geleneği, rivayetlerin de katkısıyla, Ramazan'ın 27. gecesini Kadir Gecesi niyetine ihya etmekte, yüz milyonların yanık yürekleri Rablerinin rahmet ve şefkat pınarına bin bir umutla kurumuş dudaklarını dayamaktadır. Demek ki esas olan, niyettir, alâkadır, ihlâstır. Gerisi Rabbimizin bitmez tükenmez rahmet hazinesinin mükâfatına kalmıştır. Rabbimizin mükâfat hazinesi kulların ki gibi değildir, verilmekte güçlük, zorluk ve cimrilik bahis mevzu olsun. Ne var ki, ihlâs, iman ve âlaka şartı vardır bunun. Bunu nefsimizde bulunduralım yeter.


Allahu Teâlâ, gecelerimizi Kadir eylesin. Gecelerimizin kadrini bilmeyi de cümlemize nasip eylesin. Âmin...

* * * * * *

Kadir Gecesi / Fecredoğru
“Gerçek şu ki, Biz onu “Kur’ân’ı” kadir gecesi’nde indirdik. Kadir gecesi’nin ne olduğunu sana bildiren nedir? Kadir Gecesi, bin aydan daha hayırlıdır. Melekler ve ruh, onda Rablerinin izniyle her bir iş için inerler. Fecrin çıkışına kadar bir esenliktir “selâmdır” o.” Kadir Suresi-1-5

Kadir suresi’nde, Rabbimiz, kadir Gecesi’ni böyle beyan buyuruyor.. Kur’ân-ı Kerimi Kadir Gecesi’nde indirdiğini beyan buyuran Rabbimiz, yegâne hayat düsturumuz Kur’ân-ı Kerim’i Ramazan ayında indirmiş olduğunu da beyan buyurmuştur: “Ramazan ayı… insanlar için hidayet olan ve değer yolu ve “hak ile batılı birbirinden” ayıran apaçık belgeleri “kapsayan” Kur’ân onda indirilmiştir…” Bakara Suresi-185

Diğer ayetlerde şöyle buyuruyor Rabbimiz: “Hâ, Mîm. Apaçık kitaba andolsun. Gerçekten Biz, onu mübarek bir gecede indirdik. Gerçekten Biz uyaranlarız. Ki onda “o gecede “ her hikmetli iş ayrılır.” Duhan Suresi-1-4

Ayet-i kerimelerden anlaşıldığı gibi Kur’an-ı Kerim, Ramazan ayında ve Kadir Gecesinde indirilmiştir…

Kadir kelimesinin mânâsı, “Hüküm vermek” demektir. Allah Teâlâ, o gecede bir yıl içerisinde olacak şeyler hakkında hüküm verdiği için bu geceye bu ad verilmiştir.

İbn Abbas(r.anhuma) dedi ki: Yüce Allah, dünya işlerini bir sonraki kadir Gecesi’ne kadar hayat, ölüm ya da rızık ile ilgili hususları muhkem olarak hükme bağlar.

Katâde Ebu Bekr ibnu’l Arabî ( rh.a.)dedi ki: İlim adamlarının çoğunluğu bu gecenin kadir Gecesi olduğunu söylemişlerdir. Onlardan bu gece, şaban’ın ortası gecesi olduğunu söyleyenler de vardır. Ancak bu yanlış bir görüştür. Çünkü yüce ALLAH, doğru ve kat’i olan kitabında: “O Ramazan ayı ki, onda Kur’an indirilmiştir.” Bakara 2/183 diye buyurarak, Kur’an’ın indirilmiş zamanın Ramazan ayında olduğunu açıkça ifâde etmiş, daha sonrada bu buyrukta: “Biz onu, mübarek bir gecede indirdik.” Duha Suresi-3 buyurmak suretiyle hangi gecede inmiş olduğunu tayin etmiştir.

Kim Kur’an’ın başka bir zamanda indiğini iddia edecek olursa, Allah’a karşı büyük bir iftirada bulunmuş olur.

Hakim ve ibnu Ebi şeybe Hassan ibnu Hureys tarikiyle said b. Cubeyir’den ibn Abbas (r.anhuma)’nın şöyle dediğini rivayet ederler: Kur’ân-ı Kerim, bütünüyle Levh-i mahfuzdadan dünya semâsındaki Beytu’l- izze’ye indi. Cebrail (a.s) ondan, peyderpey Rasulullah (s.a.s)’e indirdi.

Hakim, Beyhaki ve nesei, Davud b. Ebi Hind tarikiyle ikrime’den ibn Abbas (r.anhuma)’nın şöyle dediğini rivayet etmişlerdir: Kur’ân-ı Kerim, önce bir bütün olarak kadir Gecesi’nde dünya semâsına, bundan sonra yirmi sene boyunca parça parça inzali tamamlanmıştır.

Kur’an-ı kerim’in inmiş olduğu, Ramazan ayı içinde bulunan ve bin aydan hayırlı olan kadir Gecesi’nin hangi gece olduğunu, yegâne önderimiz Rasulullah (s.a.s) bizlere beyan buyurmuştur.

İbn Abbas (r.anhuma )’nın rivayetiyle şöyle buyurmuştur Rasulullah (s.a.s): “Siz kadir Gecesi’ni Ramazan’ın son onu içinde arayınız. Kadir Gecesisi, ya Ramazandan kalan dokuzuncu gecede, yahud kalan yedinci gecede, yahud kalan beşinci gecededir.”

Ümmül- Mü’minin Aişe (r.anha)’dan . Rasulullah (s.a.s) şöyle buyurur: “Sizler kadir Gecesi’ni, Ramazan’ın son on günündeki tek gecelerde arayınız!.” Sahih-i Buhârî Kitabu salati’t Teravih, B.4, Hds.9.

Zır b.Hubaş (r.a.) anlatıyor: Ubeyy ibn ka’b (r.a.)’a sordum. Dedim ki: Kardeşin ibn Mes’ud! “kim bir yıl ibadetle kaim dursa, kadir Gecesi’ne rastlar” diyor.

Ubeyy (r.a.): O, insanların buna güvenmemelerini kastetmiştir. Yoksa kendisi bu gecenin Ramazan'da olduğuna, Ramazan’ın da son on gecesinde, o gecenin de yirmi yedinci gece olduğu pekâlâ bilir, dedi. Sonra bu gecenin yirmi yedinci gece olduğuna istisnasız yemin etti.

Ben: Ya Ebu’l- Munzir, bunu neye istinaden söylüyorsun? Dedim. Ubeyy (r.a): Alâmetine, yahud Rasulullah (s.a.s)’in bize haber verdiği nişana istinaden söylüyorum. O gecenin sabahında güneş, şuasız olarak doğacaktır, cevabını verdi. Sahih-i Müslim Kitabu’s Siyam, B.40, Hds.220.

Bin aydan daha hayırlı olan kadir Gecesi, Mübarek Ramazan ayının son on gününün tek gecelerinde aranması gerekir… Ubeyy ibn ka’b (r.a.)’ın beyanı ve ümmetin ulemâsının genel kabuluyla Ramazan Gecesi’nin doğru ve isabetli tesbiti gerekir…

Kadir Gecesi’nin hangi gece olduğu meçhuldür. Ramazan ayında, ramazan ayının son on gecesinde veya son yedi gecesinde, ramazanın tek olan son on gecelerinde aranılması hususunda rivayetler vardır. Efendimiz (s.a.v.) son on gece îtikafa girer ve ev halkını da ibâdete teşvik ederdi. Kadir Gecesi’nin tam olarak bilinmemesinin pek çok hikmeti vardır. Müminler, bu sâyede tembellikten kurtulmakta ve Kadir Gecesi’ni yakalayabilme arzusuyla ramazan boyunca gecelerini değerlendirmektedirler.

Nitekim bizler, iki büyük kıymeti pek takdîr edememekteyiz. Birincisi en üstün varlık olan insan, ikincisi de zaman (hâssaten geceler). Bu yüzden: “Her geceni Kadir bil; her geçeni Hızır bil” demişler.

“Allah Teâlâ şu beş şeyi, beş şeyde gizlemiştir:

1- Rızâsını, taatlarda gizlemiştir.

2- Gazabını, ma’siyetlerde gizlemiştir.

3- Orta namazını, diğer namazlar arasında gizlemiştir.

4- Velî kulunu, halk arasında gizlemiştir.

5- Kadir Gecesi’ni, ramazan ayında gizlemiştir.”

Hayat düsturumuz Kur’an-ı Kerim’in inmiş olduğu Kadir Gecesi’nde melekler ve ruh, Allah’ın izniyle iner ve fecrin çıkışına kadar muvahhid mümin Müslümanları selamlar. Bin aydan hayırlı olan Kadir Gecesi’nde mümin müslümanların uyanık olup geceyi ibadetle geçirmelidirler.

Ebu Hüreyre’ın (r.a.) rivayetiyle Rasülüllah (s.a.s.) şöyle buyurur: “Her kim imanından dolayı ve ecrini yalnız Allah’dan umarak Kadir Gecesi’ni taatle geçirirse, onun lehine, geçmiş günahları mağfiret olunur.” Sahih-i Buhârî Kitabul iman B.25, Hds.28

İmam Nevevi (r.a.) şöyle diyor : Kefaret mahiyetinde olan ibadetler, günahlar ile karşılaştığı zaman eğer bu günahlar küçükseler, onları siler götürür ve şayet büyükseler, o zaman onları hafifletir. İzale edeceği veya hafifleteceği bir günah bulunmadığı taktirde, sahibinin derecesini ve cennetteki makamını yükseltir.

Bu hadisin şerhinde şöyle denilmiştir: “ Kadir Gecesi hakındaki sevaba nail olmak için ulemadan bazılarına göre bütün geceyi ibadet ve taatle ihya etmek şart değildir.yatsının farzını kılmak bile o geceye va’d buyrulan sevaba nail olmaya kafidir.fakat zahire bakılırsa, o gecenin sevabına nail olabilmek için bütün geceyi ibadetle ihya etmek şarttır. Bir günün yalnız bir kısmında veya o günün ekserisinde oruç tutmakla bir kimse oruç tutmuş sayılamıyacağı gibi, kadir gecesinin bir kısmında ibadet yapmakla dahi o gece ihyâ edilmiş sayılamaz.

Mü’minlerin annesi Aişe (r’anha) anlatıyor: Ya Rasulullah, kadir gecesi’ne rastlarsam ne dua edeceğim bana bildir, diye talebde bulunmuş.

Rasulullah (s.a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah’ım, şüphesiz sen affedicisin affetmeyi seversin. Beni affet, dersin.”

Hz. Mevlâna: “Ey genç! Ne bütün geceler Kadir’dir, ne bütün geceler ondan hâlidir.” der. Âşıklar için Kadir Gecesi, sevgiliye (yüce Rabb’e) yakınlık hazzının duyulduğu gecedir.

Gönül erbâbına, velîlere, müminler arasından Allah Teâlâ’nın murad ettiği tâat ehline Kadir Gecesi hayret verici pek çok şeyler ihsân edilir. Bunlar, o zâtların hallerine, kısmetlerine, azîz ve celîl olan Allah’a yakınlık derecelerine göre farklı farklı tecelli eder. Kadir Gecesi’nin farkına varan kimsenin bunu gizlemesi sünnettir

Kadir Gecesi’ni Nasıl Değerlendirmeli?

Efendimiz (s.a.v.) bir hadîs-i şeriflerinde şöyle buyurur: “Yatsı namazını cemaatle kılan kimse, gece yarısına kadar namaz kılmış gibidir. Sabah namazını cemaatle kılan kimse ise bütün gece namaz kılmış gibidir.” Yine Efendimiz (s.a.v.)’in; “Kadir Gecesi’nde, yatsı namazında cemaatte hazır bulunanın, ondan hissesini alacağı” ve “Ramazan ayı çıkıncaya kadar, akşam ve yatsı namazlarını cemaat ile kılanın, Kadir Gecesi’nden çok hisse alacağı” müjdeleri de göz önünde bulundurulursa, en azından ramazan ayında sabah, akşam ve yatsı namazlarını cemaatle kılmanın ne büyük bir manevi kazanç olduğu anlaşılır.

Bu gecelerde, günahlarımızın affı için dua etmeliyiz. Özellikle “Allah’ım! Sen çok affedicisin, affetmeyi seversin. Beni de affet.” diye dua etmeliyiz. Bu gece en makbul amel dua ile Kur’an kıraatidir. Efendimiz (s.a.v.) bu gece dua eder, tertîl üzere Kur’an okur, tefekkür eder ve namaz kılardı. Bizler de bu amellerle ve istiğfar ile geceyi değerlendirebiliriz.

Eskiden Kadir Gecesi’nde, oyun ve eğlence yerleri kapatılır ve büyük camiler sabaha kadar açık olur, müminlerle dolup taşardı. İnsanlar birbirlerine, “Gecen Kadir, gündüzün bayram olsun!” diye dua ederlerdi.

KADiR GECESi'NiN BEREKETi

Comments

KADİR GECESİ'NİN BEREKETİ


Şan ve şerefi çok yüksek olan bir gecedir.İnsanlık için hidayet kaynağı olan Kuran_ı Kerim,kadir gecesinde Sevgili peygamberimize inzal olmaya başlamıştır. Kadir gecesi,büyük bir ihtimalle, Ramazanın 27.gecesidir. Dünyanın her yerinde Kadir gecesi, Ramazanın 27. gecesinde kutlanır. Kuran_ı Kerim (114) suredir. Bu surelerden birisinin adı da "KADİR" suresidir. Cenab_ı Hak bu surede " Biz onu (Kuran_ı Kerim) Kadir gecesinde indirdik. Kadir gecesi nasıl bir gecedir, bilir misin? Kadir gecesi, içinde Kadir gecesi olmayan bin aydan daha hayırlı bir gecedir. Melekler ve Ruh, Allah'ın izni ile o gece, her iş için yeryüzüne inerler. O gece tan yerinin ağarmasına kadar bir selamdır" buyurur. Yüce Peygamberimiz de bu gece hakkında " Her kim, mükafatını ALLAH' tan umarak Kadir gecesini ihya ederse, (itaatla geçirirse), geçmiş bütün günahları bağışlanır." buyururlar. (Buhari'den)

Kadir gecesi bin aydan daha hayırlı bir gecedir. Bu nedenle müslümanlar bu geceyi şanına layık bir şekilde ihya ederlerse, bin ay ibadet eden bir kimsenin sevabına nail olacakları gibi, geçmiş günahları da bağışlanır. Bu geceye ait özel bir ibadet yoktur. Müslümanlar kadir gecesi ve benzeri gecelerde, bol bol kaza namazı kılmalı, Kur'an okumalı, tevbe ve istiğfar etmeli, zikir ve tesbihle meşgul olmalı, fakir fukaraya yardım etmeli, müslümanlar birbirinin kandillerini kutlamalı,tebrikleşmeli, büyükler ziyeret edilmeli, küçüklere böylesi gecelerin mana ve önemi anlatılmalı, hayatta olmayan ölülerimiz için de hayır duada bulunulmalı,ruhları için Kuran okunmalı,imkanı olanlar yine onlar namına hayr_u hasenatta bulunmalıdır.

PEYGAMBERİMİZİN HZ.AİŞE VALİDEMİZE ÖĞRETTİĞİ
BU GECE İÇİN ÖZLÜ BİR DUA:


"Allahümme inneke afüvvün Kerimün Tühibbül'afve fa'fü anni."
Manası:"Allahım!Muhakkak sen affedicisin,Keremsin,affetmeyi seversin,beni de affet."

BU KUTLU GECE NASIL iHYA OLUNUR

Comments


Kadir Gecesinde Ne Yapılır?


Bu gece 4 rekat Kadir Gecesi Namazı kılınır.

1.rekatta : 1 Fatiha, 3 İnna enzelnâhü

2.rekatta : 1 Fatiha 3 İhlası-ı Şerif

3.rekatta : 1 Fatiha 3 İnna enzelnâhü

4.rekatta : 1 Fatiha 3 İhlası-ı Şerif okunur.


Namazdan sonra 1 defa:


Allahü ekber Allahü ekber La ilahe illalahü vallahü ekber Alahü ekber ve lillahil hamd.

100 defa Elem Neşrah Leke...

100 defa İnna enzelnâhü

100 defa Allahümme inneke afüvvün kerîmün tuhibbül afve fa'fü anni, okunup dua yapılır.



Tesbih Namazı Eda Edilir

KADiR GECESi

Comments



Kadir Gecesi

Kur'an-ı Kerim'de Cenab-ı Hak, bu mübarek gecenin kıymet ve faziletini şöyle beyan buyurmaktadır:

"Biz onu (Kur'an'ı) Kadir gecesinde indirdik. Kadir gecesinin ne olduğunu sen bilir misin? Kadir gecesi, bin aydan hayırlıdır.. O gecede, Rablerinin izniyle melekler ve Ruh (Cebrail), her iş için iner dururlar. O gece, esenlik doludur. Tâ fecrin doğuşuna kadar." (Kadir Suresi )

Resul-i Ekrem (s.a.v) Efendimiz buyuruyor:

"Kim Kadir Gecesi'nde inanarak, ihlas ile o geceyi ibadetle geçirirse, geçmiş günahları bağışlanır."

"Kadir Gecesi yatsı namazında cemaatte hazır bulunan, ondan nasibini almıştır."

Müminlerin annesi Hz.Aişe (r.a.) şöyle diyor :

-Dedim ki: Ya Resullullah, Kadir Gecesi'ni bilirsem onda ne şekilde dua edeyim?

Şöyle buyurdu:

- Allahümme inneke afüvvün kerîmün tuhibbül afve fa'fü anni. (Allah'ım sen affedicisin, affı seversin, beni affeyle.)

Bu mübarek gecede dua sünnettir. O icabet vakitlerinden birisidir. Süfyan-ı Sevrî demiştir ki, o gece dua etmek, namaz kılmaktan daha sevaptır. Kur'ân okuyup da dua ederse güzel olur.
İbnü Hacer Heytemî Tuhfetü'l-Muhtâc'da der ki:

"Kadir gecesini görene, saklaması sünnettir. Onun kemâliyle faziletine ancak Allah Teâlâ'nın bildirdiği kimseler nail olur."


Kadir Gecesi Kaçıncı Gecedir?

Kadir gecesinin, Ramazanı şerifin 20.sinden sonraki tek gecelerinde aranmasına dair müteaddit hadis şerifler varid olmuştur. Birinden itibaren tek gecelerde aranmasını tavsiye eden büyüklerimiz de vardır

İmamı Şa'rani Hazretleri, Kadir gecesinin kaçıncı gece olduğunu, Ramazanı şerifin giriş günlerine göre şöyle tesbit etmiştir. İmamı Şarani Hazretleri 30 sene Kadir gecesiyle bu tarife göre müşeref olmuşlardır. Bir çok Allah dostuda bu usulle Kadir gecesini bulmuşlardır.

Pazar günü girerse 29.gece, Pazartesi girerse 21.gece, Salı girerse 27.gece, Çarşamba girerse 19.gece, Perşembe girerse 25.gece, Cuma girerse 17.gece, Cumartesi girerse 23.gece. Bir hatırlatma: Günler gece ile başlar. 2007'de Mübarek Ramazan Perşembe günü teşrif ediyor.


Kadir Gecesinin 27.Gecedir Diyenlerin Delilleri

Ulemanın ekserisi "Leyle-i kadir ramazan ayının yirmi yedinci gecesidir." demişlerdir. Bu görüşün sahibi bulunan ilim adamları delil olarak şu hadis-i şerifi göstermektedirler: "Leyle-i Kadir, yirmi yedinci gecedir."

Bu nakli delile ilaveten akli bir delil ile mevzûu daha belirgin hale getirmek istiyorum. Süre-i celilede (Kadir Suresi) "Leylet'ül Kadri" lafzı üç yerde geçmektedir. Bu lafzın harfleri dokuz tanedir. Bu sayıyı üçle çarptığımız zaman çıkan yekün de yirmi yediyi göstermektedir.

Nereden ?

 

Licenced Content

Gülefendim'de Ara !